Dit bericht komt een beetje laat aangezien dit allemaal al zo'n half jaar bekend is, maar goed. Ik dacht zelf namelijk altijd dat het alleen Lorca betrof, maar nu kom ik er pas achter dat het een berichtje hier wel waard is.

Het label 4 Men with beards heeft namelijk Buckley's 5 beste albums (Goodbye & hello t/m Starsailor) heruitgegeven op hoogwaardig 180 grams vinyl. Dit betekent bovendien dat de albums Blue afternoon en Starsailor na lange tijd eindelijk weer verkrijgbaar zijn, zij het dus alleen op vinyl.

Hier zijn ze voor iets boven een tientje (excl. zeer acceptabele verzendkosten) te bestellen.

Ik kan alleen nergens informatie vinden over of de albums zijn geremasterd. Weet iemand hier toevallig iets over?

Bij Tim Buckley - Starsailor (1970):

Ik wil me wat meer gaan verdiepen in Tim Buckley, want zijn stem was evenals zoon Jeff wonderschoon. Ik ben alleen niet of nauwelijks bekend met zijn songs.
Ik ken het nummer Dolphins, dat vind ik geweldig.
Zijn er van jullie uit nog meer aanraders?

Alvast bedankt.

Ik zou beginnen met de albums "Tim Buckley" (1966) en "Goodbye And Hello" (1967), staan allebei op 1 goedkope CD. Vervolgens naar "Happy Sad" (1969), en tenslotte "Lorca" (1970) en "Starsailor" (1970). Volgens mij heb je dan zijn beste werk wel, ook al moet ik toegeven dat ik het ook hoog gewaardeerde "Blue Afternoon" nooit gehoord heb.

Bedankt, ik ga er naar op zoek.

Ik weet niet hoeveel mensen deze berichten bijhouden, maar vooruit : er is een nieuwe verzameling van onuitgegeven nummers van Buckley getiteld Lady, give me your key. Enthousiaste recensie op allmusic.

En nog weer een lading live-opnames! Zie: Tim Buckley - timbuckley.com
Dat wordt weer smullen...

In het boek Blue melody – Tim Buckley remembered dat zijn gitarist Lee Underwood over Buckley schreef komt de naam van blueszanger/gitarist Son House (1902-1988) niet in de index voor, en als ik op "Tim Buckley" "Son House" google lees ik wel dat Jèff naar Son House schijnt te hebben geluisterd, maar niets over Tim. Desalniettemin, beluister deze YouTube-clip van Pony blues van Son House (1942) eens : zijn daar gedurende het hele nummer niet diverse stembuigingen, ademhalingen en vocale eigenaardigheden te horen die meteen doen denken aan Tim Buckley (bijvoorbeeld op zijn Hong Kong bar van Greetings from L.A.) ?

Inderdaad! Een goede vergelijking. Die Son House was trouwens ook een geweldenaar, hè? Machtige stem, lekkere vette slide.... Helemaal fijn.
Ook leuk om "Driftin' " te vergelijken met Fred Neil - Look Over Yonder

Och ja, dat is wel frappant, dat is bijna meer dan inspiratie... Nou nee, laat ik geen beschuldiging gaan uiten, maar in plaats daarvan bij dezen Fred Neil op mijn te beluisteren-lijstje zetten. Ik kende hem natuurlijk al van de covers van Everybody's talkin' en Dolphins, maar ik moet maar eens werk van hem gaan maken. Dank voor de tip / verwijzing !

Heeft iemand Live at the Electric Theatre Co, Chicago, 1968 al gehoord? Of heb ik het enige exemplaar?

En er komt nog veel meer live werk uit. Kijk eens op de website Bears Sonic Journals - Owsley Stanley Foundation - owsleystanleyfoundation.org en zoek naar Bear's Sonic Journals: Merry Go Round At The Carousel.

Bedankt voor de tip AdrieMeijer. Die ga ik bestellen. Dream Letter start niet voor niets al jarenlang bovenaan in mijn top 10!

Als enorm liefhebber van zijn zoon ben ik best benieuwd naar de reacties van de fans van zijn vader m.b.t. een cover van een best wel aardige artiest.

Het origineel vind ik van ongekende klasse. Het is tijdens de crematie van mijn vader gespeeld.
Maar één (live)cover gaat mij werkelijk door merg en been. En met, denk ik, véél respect voor het origineel.
Robert Plant_Song To The Siren - YouTube

Er zijn heel wat mooie covers van dit nummer te beluisteren en die van Robert Plant is er één. Absolute klasse. Een Duitse vriend van mij heeft ooit een een dubbel-cd samengesteld met allemaal covers van Song To The Siren. Van Vitamin String Quartet tot Jan Rot, van George Michael tot Sinéad O'Connor. Het is niet allemaal even boeiend, maar sommige versies zijn wel van ongekende intensiteit. Robert Plant bijvoorbeeld, maar deze vind ik ook erg mooi: Joanna Wallfisch

Inmiddels heb ik enkele songs van deze cd mogen beluisteren. Als ik de cd heb, ga ik 'm meteen naar mono terugmixen, want het stereo-effect is wel heel bizar: zang, gitaar, percussie en vibes allemaal uiterst rechts in het stereobeeld en de bas helemaal links. Geen cd dus om met de koptelefoon op te beluisteren. Er wordt wel goed gemusiceerd, natuurlijk.