Bij Big Country - The Crossing (1983):

Als je dan kijkt naar die gitaarfilmpjes van The Edge bij "Het U2 geluid"- gepost door Chameleon Day - en je ziet de YouTube clips van Big Country (live), dan staat voor mij als een paal boven water wie de betere gitarist is (en als je dan ook nog de drummer en de bassist meetelt). En Stuart Adamson was bovendien nooit een showman.

Ook de albums van The Skids zijn de moeite waard - wel even wennen, beetje chauvinistisch/nationalistisch.

Ik neem aan dat je Stuart Adamson bedoelt als betere gitarist?

U gaat door naar de volgende ronde; nou de club nog

Jij speelde toch ook wel eens met gitaar en E-bow?

Maar bij U2 is de som groter dan de delen. Ik heb The Edge wel hoog zitten als innovator. Als je kijkt naar de documentaire over de totstandkoming van TUF, zie je hoe U2 in elkaar steekt.
Big Country was vooral Stuart Adamson, hij bepaalde.

Eens met Premonition.

Stuart Adamson + een trio van uiterst getalenteerd muzikanten
die meer beantwoorden aan het profiel van de onderlegde studiomuzikant.

U2 is toch meer een organische geheel, meer een groep
waarin zelfs Larry en Adam mee een eigen stempel drukken.

Maar daarom niet oneens met Mjuman ... kwestie van nuance.

Tja als we toch die vergelijking gaan maken:

Adamson: de betere, geboren gitarist; The Edge - innovator, man van geluiden, een heel eigen (herkenbare) stijl die school gemaakt heeft. Als ie niet in U2 zou zitten, zou hij een rol als Eno op zich genomen hebben. Krijg het gevoel dat het kostuum van U2 hem af en toe beknelt.

Mark Brzezicki - vs Larry Mullen jr. - is dat niet evident; de eerste de betere (rock-)drummer

Tony Bulter - vs Adam Clayton; opnieuw de eerste; zijn stiijl van bassen spreekt mij meer aan.

Bruce Watson - Bono Vox - rare paring, maar goed hier speelt U2 de klaverboer uit en haalt meteen roem (klaverjassen: een NL-kaartspel).

Big Country had bigger kunnen worden, maar heeft ook regelmatig verzuimd zich te vernieuwen en dat deed U2 wel - of het allemaal even mooi én goed is, is vers twee.

Ergo conclusio: Big Country een puike band waarvan we zeker de eerste drie nog met veel plezier draaien (vs U2: een band waarvan de laatste 3 -4 albums met wisselend plezier draaien en de eerste 4 wél met).

Ben het bijna helemaal met Mjuman eens, alleen vind ik Clayton een onderschatte en veelzijdiger bassist. The Crossing net nog even gedraaid en verhoog 'm met een half punt naar 4*.

U2 ontwikkelde haar veelzijdigheid erg snel.
tot en met Pop klonk elk album totaal anders, terwijl het overduidelijk U2 bleef.
Big Country bleef juist de eerste vast houden aan hetzelfde rock geluid.

Wat ik wel jammer vind is dat The Edge op de eerste albums regelmatig piano speelde (October, I Fall Down en New Year's Day), en dit later helaas niet meer deed.
Duidelijk een meerwaarde.

Maar ieder zijn mening natuurlijk.

Clayton: uit welke albums zou dat het beste kunnen blijken? Activeer ik even mijn WOM (wide open mind).

Denk trouwens dat The Edge maar zo de architect van het U2 geluid zou kunnen zijn.

Uit de losse pols:
Bassolo in het middenstuk van Gloria (October)
Het baswerk op Pop, Clayton heeft hier een belangrijke rol in het meer dansgerichte materiaal. Luister bv eens naar Do You Feel Loved.

Op het moment supreme van de mogelijke doorbraak kwam U2 met haar fenomenale vierde plaat Unforgettable Fire met de prachtsingle In The Name Of Love. U2 maakte daarmee definitief de stap naar Stadionact.

De vierde plaat van Big Country na The Seer was echter het dramatische Peace In Our Time. Big Country viel terug in de categorie clubact en speelde o.a. weer in Paradiso, Noorderligt en enkele andere kleine zalen.

Stuart was een geweldig gitarist, misschien vooral als solist beter dan The Edge maar minder gevarieerd qua sound.

Voor mij staat vast dat Mark Brezicki de betere drummer is, wat een power. Adam Clayton en Tony Butler ontlopen elkaar niet zoveel maar van belang lijkt mij dat het geluid binnen U2 meer door de gehele groep werd bepaald, terwijl bij Big Country vooral Stuart Adamson de touwtjes in handen had waar de overige muzikanten zich door lieten leiden. Men was met Peace In Our Time te veel gefixeerd op commercieel succes wat resulteerde in die dramatische vierde plaat. Big Country nam in 1992 nog wel revanche met The Buffalo Skinners maar dat was misschien wel te laat om Internationaal weer opgepikt te worden.

U2 kwam na Unforgettable Fire met het hemelse Joshua Tree en vervolgens het prachtige Rattle & Hum en was niet meer weg te denken uit het rijtje superbands.

Merkwaardig genoeg ben ik mij bij U2 steeds meer gaan ergeren aan het massale gebeuren van optredens met als dieptepunt de Vertigo tour in de Arena. Het afzakken tot clubniveau van Big Country gaf als prettige bijkomstigheid dat je ze hier in 2000 in 15 dagen tijd een keer of 7 kon zien in heerlijke kleine settings zoals De Kade, De Boerderij en Het Podium Hardenberg.

Bij Big Country - The Crossing (1983):

Alarm’s Mike Peters becomes new Big Country lead singer - Wales News - News - WalesOnline - walesonline.co.uk
binnenkort zelfs nieuwe cd via EMI nog wel...

Dit is eigenlijk een soort vorm van merkinbreuk. Laten ze de naam Big Country gewoon liever rusten met Stuart Adamson en kies een nieuwe naam. Big Country zonder Stuart Adamson is geen Big Country meer.

De nieuwe incarnatie van de band staat op http://www.pinkpopclassic.nl/

Ik ga niet naar Pinkpop Classic voor een coverband

Zo, dat was even overwacht. Had me al een tijdje niet meer verdiept in Big Country, een band die er voor mij mee ophield toen Stuart stierf, maar lees net dat vorig jaar Tony Butler met de band is gestopt. En nog opvallender, zijn plek is ingenomen door Derek Forbes! Oud bassist van Simple Minds. De nieuwe incarnatie (met Mike Peters op zang en ook de zoon van Bruce Watson in de band) heeft een nieuw album klaar. Helaas verschijnt dit onder de naam Big Country. Leuk dat ze nog steeds muziek maken, maar Stuart was toch echt Big Country.

Helemaal mee eens. Verzin in godsnaam een nieuwe naam pfffff

Het is de naam heren. Er moet geld in het laatje komen. Ook niet mijn idee over een groep waar de zanger en nu ook de bassist niet meer in voorkomen.
Maar dit gebeurt gewoon.

Een andere bassist had ik nog wel gepikt, maar liever niet uiteraard. Het overlijden van Stuart Adamson was voor mij echt helemaal het einde van Big Country. Anderhalf jaar geleden langs het hotel gereden waar Stuart zich heeft opgehangen, een trieste omgeving vlakbij Honolulu Airport.

Adamson was de stem en het kloppend hart van Big Country.
Mike Peters van The Alarm (generatiegenoot) is best een aardige frontman, maar het klopt gewoon niet. Sommige bands leren het nooit.

Bij Big Country - Through a Big Country:

De laatste tijd geregeld wat luistertijd geschonken aan The Skids en Big Country.

Enkele bevindingen:

- The Skids: een goede verzamelaar is ruim voldoende; eigenlijk zou ik de band geen aandacht geven, ware het niet van Stuart Adamson. Beelden op YouTube maken me iets duidelijk: wat is die zanger een ei! Goed dat Adamson zijn eigen weg opging.

- Big Country: hun debuut 'The Crossing' is zonder twijfel hun meesterwerk (goud). 'Steeltown' (brons) en 'The Seer' (zilver) zijn in het geheel wat minder, maar wel waardige opvolgers. 'The Buffalo Skinners' en 'Driving To Damascus' zijn nog steeds meer dan degelijke albums. De overige albums bevatten te veel afval om waardige albums genoemd te worden. De singles blijven wel meestal raak.

- Als ik een absoluut favoriet nummer moet noemen, komt 'The Seer' zeker in aanmerking, maar ook 'Lost Patrol' gaat de strijd aan voor het goud.

- Hun discografie is een irritant geheel: albums, remasters en nog eens remasters, telkens met een gewijzigde lijst aan nummers. Er bestaan meer verzamelaars, rarities-albums en live-albums dan reguliere albums. Vervelend!

- Live heb ik een dubbel gevoel bij de band. Enerzijds staan ze als een huis, anderzijds zijn ze ook heel luid: een muur van bij momenten te schel gitaargeluid dat soms naar de volumeknop doet grijpen. Mag het wat stiller? Of word ik gewoon oud?

Wat een enorme hoeveelheid onzin. Echt te veel om overal op in te gaan. Deze band in de oude bezetting ooit live gezien? Ik wel, zo’n 35 keer. Een van de beste live bands die er ooit was. Niet meer in de huidige line-up, dat is een soort slappe tribute act.

Je mag gerust op elk detail ingaan hoor. Het zou je woord "onzin" misschien wat meer rechtvaardigen.

Mijn excuses alvast om
- Big Country boven The Skids te verkiezen
- The Crossing een meesterwerk te vinden
- de albums van 1984, 1986, 1993 en 1999 hun betere te vinden na het debuut
- hun overdaad aan verzamelaars, live-albums en rarities-albums vervelend te vinden
- ze live als een prima band te beschouwen
- de loeiende gitaren live soms wat overdadig te vinden
- ouder te worden

Je geeft eerst aan dat hun discografie een irritant geheel is. Dat valt wel mee, verzamelaars moet je eigenlijk niet meetellen daarbij. The Skids zijn wel aardig maar inderdaad geen Big Country.

Je geeft ook aan dat het live wat stiller mag. Dan word je denk ik echt oud. Heb je ze ooit live gezien? De energie tijdens hun live optredens in de bezetting met Adamson was altijd ongekend. Het is een gitaarband dus laat maar komen die gitaren.

Ik ben met je eens dat The Crossing een meesterwerk is, samen met Steeltown en The Buffalo Skinners. The Seer is goed (met name het titelnummer) maar bevat mij gewoon te veel zwakke momenten.