Apart te beseffen dat hij i.t.t. andere stervende artiesten geen jeugdidool maar echt een generatiegenoot was (paar maanden jonger) die grotendeels dezelfde muzikale invloed had. Dat wil zeggen: voor D'Angelo begon alles bij Prince, en is hij vanaf het ontdekken van Prince gaan graven naar wat daar voor was (jaren 70 funk, onmiskenbaar Sly, en James Brown). En ik was het zeer eens met D'Angelo dat Band of Gypsies het meest genietbare en gevoelsmatig passende werk van Jimi is. Hij had ook niks met de marketing term "Neo-soul" begreep ik, maar wilde gewoon de goede traditie voorzetten. Die ambitie (en ook de versmelting van meer stijlen dan op Voodoo) klonk wel zeer duidelijk door in zijn laatste album.
Live vond ik zijn invloeden en liefde voor grootheden uit het verleden erg herkenbaar. Ik vraag me af of dat voor het gedeeltelijk jonge publiek op zo'n filmpje als hierboven ook zo is. Zij horen waarschijnlijk slechts een vette groove zonder nostalgische knipoog naar het verleden.
Moraal van dit verhaal: ik word oud. Nu volgt een nieuwe generatie met wortels in de (imo kunstmatige en plastice) jaren 90 of later.