Kent iemand deze dame toevallig, ik hoorde haar muziek en was meteen verkocht. Wat een zalige stem! Echt een aanrader voor de R&B/Soul liefhebbers als ik dat zo hoor, heerlijk! Van deze dame gaan we vast nog meer horen.

http://www.janellemonae.com/

Graag reacties wat jullie er van vinden.

briljant

Toen ik vandaag de nieuwe video van Outkast aan het bekijken was kwam ik er achter dat deze dame dus in die video zit en ook meezingt.

Outkast - Morris Brown

echt meesterlijk

briljant! wat een talent, dit is het beste wat ik in jaren heb gehoord. origineel, vernieuwend, superfunky en wat een stem! epic

Bij Janelle Monáe - The ArchAndroid (2010):

ze treed op in paradiso in de kleine zaal op 4 september!

Oei daar wil ik bij zijn.

Ik ook wel! Dat wordt eens en nooit meer in zo'n klein zaaltje.

Eens kijken of ze dat nu ook nog zeggen .

Iemand gisteravond nog geweest? Het overtrof echt al mijn verwachtingen, alles klopte aan dat optreden. Inclusief verkleedpartijen, ballonnen en een fijne setopbouw.

"We're very sorry to inform Janelle Monae has cancelled her show due to problems with her voice."

Op Les Ardentes deze zomer was ze ook plots zonder boe of ba van de line-up verdwenen. Het wil me maar niet lukken om Janelle live aan het werk te zien... Dat ze maar snel met een nieuwe datum komen!

Ze gaat samen touren met Bruno Mars... Het gaat de ''Hooligans in Wondaland'' tour heten. Wat moet ik daar nou mee!? Ik zou haar heel graag willen zien maar die 'glijgans' hoef ik dus echt niet te zien!

lol @ glijgans

Janelle Monáe, Live in Orangerie, Brussel - 20 februari 2011

Het beste album van 2010 heeft ze op haar naam staan. Het beste concert had daarbij kunnen staan, maar wegens stemproblemen werd haar show toen afgelast en nu tweeënhalve maand later is het eindelijk zover! Kan ze het sprookje van The ArchAndroid vertalen naar het podium?

In de kleine zaal moet ze het uiteraard doen zonder haar strijkersorkest en uitgebreide blazersectie. In de plaats daarvan bracht ze een paar dansers, of eerder bewegende mensen, mee. Ze deden de walk-like-an-egyptian, kronkelden over de grond als slangen, droegen mysterieuze maskers,... op een gegeven moment had een van hen een nonnenpak aan. Het verhalend aspect heeft Janelle er goed ingebracht. Waar het nu over ging...
Ze trapte af zoals The ArchAndroid aftrapt: Dance or Die, Faster en Locked Inside allemaal mooi aan elkaar geweven, en zo konden de voetjes blijven dansen! Op het beeldscherm zagen we tegelijkertijd fragmenten uit o.a. Fritz Langs Metropolis en op dat moment realiseerde ik me pas de link tussen de cover van haar cd en de poster van die film. Beide concepten tonen dan ook veel gelijkenissen, zonder twijfel een grote inspiratiebron voor Janelle.
Toen ze met de eerste 3 nummers bezig was, leek ze met haar stem niet goed door de geluidsmuur van haar muzikanten te kunnen. Even vreesde ik dat ze mischien weer stemproblemen had en dat deze keer dan maar gewoon probeerde weg te moffelen. Gelukkig volgde met het volgende nummer het tegenantwoord. Alle muzikanten liepen het podium af, enkel de gitarist bleef wat lekker doorscheuren. En toen, toen was Janelle Monáe er! Die stem, zo mooi, zo loepzuiver, zo pakkend en o zo hoorbaar! Ze bracht Smile van Charlie Chaplin, het favoriete nummer van Michael Jackson, en uit de manier waarop ze het bracht, zo breekbaar, merk je dat Jackson een van haar favoriete artiesten is. En ook doordat voor het concert zowat de hele discografie van MJ door de speakers knalde.

We hadden al bewegende mensen op het podium, maar daarmee maak je natuurlijk nog geen feestje. Confetti, ballonnen en live action painting, da's een partijtje! Prachtig om te zien hoe Janelle terwijl ze haar ziel in Mushrooms & Roses legt, verf en borstel erbij pakt en op een groot doek een abstract expressionistisch schilderij begint. Je weet wel, de lijn als uitdrukking van de diepste emoties. Maar toen begon ze "Love you" erop te schrijven en een voluptueus achterwerk te schilderen, totdat het iets werd tussen een kindertekening en een pornografische prent. Na de show kreeg een gelukkige het werk mee naar huis en Janelle had de perfecte prijsvraag: in welke straat woonde ze toen ze in Atlanta, Georgia verbleef? Zelfs de krekels bleven stil. "I thought you guys were my biggest fans?" Fans, Janelle, geen stalkers. Met de tweede onmogelijke vraag, hoe de keyboardplayer heet, wist toch een of andere psycho het antwoord. Die dame kan nu dit misbaksel in haar salon hangen. Die Janelle weet wel een publiek te entertainen. Gelukkig bleef ze tussen al die spielereien ook gewoon geweldig performen. Of je nu een paar balonnen in je smoel kreeg of aan het stikken was in wat onverwachte confetti, Janelle Monáe nam je helemaal mee in haar wereld! Haar twee bekendste nummers, Cold War en Tightrope, brachten het hele zaaltje aan het dansen, haarzelve niet in het minst. Haar verzorgd kostuumpje zag er ondertussen al wat vereneweerd uit en haar zorgvuldig opgestoken afrootje hing al een tijd slap voor haar ogen, maar dat kon haar niet deren; Brussel moest eraan geloven. Met het bisnummer Come Alive werd alles en iedereen dan ook mentaal! Geflipt, that is! Dat er geen ambulance moest gebeld worden, is een klein mirakel.

En dit alles vond plaats in minder dan anderhalf uur tijd! Hoewel het wat aan de korte kant was, kreeg je ontzettend veel in die tijdspanne waardoor je toch met een voldaan gevoel huiswaarts keert. Een album en een EP, daar ga je ook niet gauw twee uur mee vullen. Bovendien zong ze op het einde, na de prijsuitreiking van haar knutselwerk, nog een liefdesverklaring aan Brussel, dus zijn wij nu sowieso allemaal verliefd terug. Ook al gaat ze dat morgen waarschijnlijk voor Amsterdam nog eens overdoen...


Playlist (o.v.):
Dance Or Die
Faster
Locked Inside
Smile (Charlie Chaplin cover)
Sincerely, Jane
Wondaland
Mushrooms & Roses
Cold War
Tightrope
Come Alive (War of the Roses)

Ze was echt ontzettend goed gisteren avond in de Melkweg!!!

Anderhalf uur is helemaal niet zo weinig voor een optreden hoor, dat is zelfs tamelijk lang.

Het was dan ook minder dan anderhalf uur. Ik denk dat toch minstens 80% van de concerten waar ik bij was langer duurden dan dat (festivals niet meegerekend dus).

Belangrijker is dat het inderdaad gewoon ontzettend goed was!

Nog een leuk filmpje van Cold War en Tightrope:

@ kemm

je bent een gelukzak. dat concert in de botanique was razendsnel uitverkocht. spijt dat ik het gemist heb.

het ziet er alleszins heel vet uit op het filmpje

Op het einde van de show zei ze dat ze zeker terug zou komen, in een grotere zaal dan! Je krijgt dus ongetwijfeld nog de kans!

Oh ik wist niet dat eens dat ze een concert gaf in A'dam. Wat stom zeg dat ik dat weer heb gemist .

Wel leuk dat je zo van d'r hebt genoten.

Ik heb haar zondag gezien op Splash en heb ook erg genoten van haar show. Ik kende haar van te voren alleen van naam maar door dit sterke optreden ga ik zeker een album van haar checken!

Ticket voor 21 september @ People's place is binnen.

Twee nieuwe tracks!

The Quietus | News | LISTEN: New Janelle Monáe - thequietus.com

Ja en ze zijn beiden erg lekker! Kan niet wachten tot het nieuwe album dat binnenkort moet uitkomen.

Gaat rap zo!

Nog 4 dagen! Apart dat er verder nog niks bekend is over de tracklist/hoes, zal wel een digitale release worden! Door de vier gereleasede tracks exceptioneel veel zin in dit album en hoge verwachtingen! Django Jane is echt een van haar tofste nummers.

Ehm? Janelle Monáe - Dirty Computer (2018)

Ter verdediging, hij werd een half uur na mijn bericht pas toegevoegd

Maar goed, ben een ongeduldig persoon

wat heb ik genoten van haar concert afgelopen donderdag in Paradiso. het zit nog steeds in mijn hoofd. wat een power, wat een positiviteit!


Je kent ze wel, die opschepperige verhalen van concertgangers. Ach, ik heb U2 nog gezien op de klaverjasavond in Zierikzee. Nou, ik heb de Rolling Stones al eens zien optreden op de braderie van Orvelte.

Niets mooiers dan een wereld-act al te hebben gezien ver voordat die de faam had die die nu heeft. Ik ben tot nu toe niet verder gekomen dan Elbow. Inmiddels een grote band, maar die zag ik dus een keer in het Haagse Paard van Troje. En ik stond op een meter van het podium. Later zag ik de band in Vorst Nationaal in Brussel, een soort Ahoy’, en dat voelde toch anders.

Vermoedelijk kan ik nu een concertervaring toevoegen aan dit schamele rijtje van één: Janelle Monáe. Deze kleine zangeres gaf gisteravond een spetterend concert in Paradiso. En ik kan me niet voorstellen dat ze hier de volgende keer weer staat. Nu al was haar show geschikt voor Ziggo Dome. (Niet dat dat als concertganger nou een vooruitgang is, maar deze kleine dame is allang veel te groot voor zo’n bescheiden zaal als Paradiso.)

EIgenlijk ken ik Janelle Monáe pas sinds haar nieuwste plaat Dirty computer, terwijl ze toch al een paar platen met bijbehorende hits op haar naam heeft staan. Generatiedingetje misschien? Op die platen gaat ze samenwerkingen al aan met een keur aan grote namen: Big Boi (van Outkast), Erykah Badu en Pharrell Williams, om er een paar te noemen. Support van die grote sterren heeft ze meer dan genoeg.

Nodig heeft ze het eigenlijk niet. Want Janelle Monáe is eigenzinnig genoeg, lijkt goed te weten wat ze kan en wat ze wil, heeft duidelijk haar eigen stijl. Maar het fijne is dat die stijl wel diep ingebed is in de muziekgeschiedenis. Prince is nooit ver weg, maar soms hoor je vleugjes Stevie Wonder, kijk naar Tightrope en je moet onvermijdelijk aan Michael Jackson denken (qua dansen dan). Allemaal mannelijke artiesten, maar daarmee doe ik haar zeer tekort, want haar muziek en haar teksten zijn zeer vrouwelijk. Ronduit feministisch.

“Pink like the lips around your, maybe
Pink like the skin that’s under, baby
Pink where it’s deepest inside, crazy
Pink beyond forest and thighs
Pink like the secrets you hide, maybe
Pink like the lid of your eye, baby
Pink is where all of it starts, crazy
Pink like the halls of your heart”
(Uit: Pynk)

Op een heel eigen manier komt ze op voor vrouwenrechten. Ze presenteert zich als een zelfverzekerde vrouw van nu. Die haar *ahum* mannetje staat. Een prachtig rolmodel voor jonge meisjes. In haar show en haar liedjes is sex een terugkerend element, maar ze is absoluut geen doorsnee sexbom zoals we al zo velen zijn in de muziek. Haar liedjes gaan om het opkomen voor jezelf, je eigenheid, je eigen positie en je eigen eigenaardigheden.

Janelle maakte er gisteren een feestje van de diversiteit van. Met haar insteek voor eigenheid, liefde en respect laat ze de meerwaarde van die diversiteit zien. Ze komt daar ook voortdurend op terug en maakt het zelfs aanschouwelijk door tijdens het dampende I got the juice mensen uit het publiek het podium op te vragen. Dat was een uitgekiende selectie van bijzondere mensen die elk op hun eigen manier hun mooiheid op het podium mochten vieren. Het publiek ging uit zijn dak toen die vier geluksvogels een voor een voor Janelle en voor ons mochten dansen.

En dan heb ik het nog amper over de muziek gehad. Het is een stevige live-act dat echt de pan uitswingt. Prachtig ook die trompettist en trombonist die de soul en funk van een extra swingende rand voorzagen. Het podium was behoorlijk vol met muzikanten, dansers en een heuse showtrap, waarmee de act ook letterlijk aan de grote kant was voor dit podium.

Ik was wel toe aan een avondje positiviteit en liefde. En dat gold voor meer mensen. Het stoomde vanaf de eerste minuut. En later als ze in die grote hallen en stadions staat, kan ik zeggen: ik was er bij toen die kleine Janelle nog in Paradiso stond!

Kleine Janelle is veel te groot voor Paradiso | Vissers voetnoot* - blog.martinvisser.info