menu

Janelle Monáe - Dirty Computer (2018)

mijn stem
3,57 (136)
136 stemmen

Verenigde Staten
R&B / Pop
Label: Bad Boy

  1. Dirty Computer (1:59)

    met Brian Wilson

  2. Crazy, Classic, Life (4:46)
  3. Take a Byte (4:07)
  4. Jane’s Dream (0:18)
  5. Screwed (5:02)

    met Zoë Kravitz

  6. Django Jane (3:10)
  7. Pynk (4:00)

    met Grimes

  8. Make Me Feel (3:14)
  9. I Got the Juice (3:46)

    met Pharrell Williams

  10. I Like That (3:20)
  11. Don’t Judge Me (6:00)
  12. Stevie’s Dream (0:46)
  13. So Afraid (4:03)
  14. Americans (4:06)
totale tijdsduur: 48:37
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
vinylbeleving schreef:
Deze kleine dame laat wederom zien groots in haar muzikaliteit te zijn. Wat een rijkdom.

En buiten dat kleurt ze nu nog veel meer buiten de lijntjes door haar coming out als pansexual.

After identifying as bisexual, Monáe says that once she read about pansexuality, she realized: " 'Oh, these are things that I identify with too.' I'm open to learning more about who I am."

Ik sprak er gisteren met zanger Nakhane over dat dit een mooie stap is in de muziekwereld. Er zijn te weinig zwarte artiesten die openlijk uit de kast zijn en waar zwarte jongeren zich mee kunnen identificeren vond hij.
Janelle komt nu nog krachtiger over. Voor wat betreft haar muzikale kwaliteiten moet het niet uitmaken uiteraard, die zijn voorlopig nog steeds meer dan goed.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Janelle Monáe - Dirty Computer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Janelle Monáe krijgt nog steeds vooral het etiket R&B opgeplakt, maar liet met twee geweldige platen al horen dat ze niet zo makkelijk in een hokje is te duwen.

The ArchAndroid uit 2010 en The Electric Lady uit 2013 waren buitengewoon fascinerende platen die nadrukkelijk buiten de lijntjes van de R&B kleurden en er een waslijst aan invloeden bij sleepten.

Het zijn platen die me wel wat deden denken aan de platen die Prince maakte in zijn beste dagen en het was dan ook geen verrassing dat het genie uit Minneapolis opdook op The Electric Lady.

We zijn inmiddels vijf jaar verder en een bijdragen van Prince zit er helaas niet meer in, maar ook voor haar nieuwe plaat Dirty Computer heeft de in Kansas City geboren muzikante weer een aantal grote namen weten te strikken. De grootste naam van het stel duikt direct op in de titeltrack en openingstrack waarin subtiele Beach Boys achtige koortjes de hand van Brian Wilson verraden.

De openingstrack doet vermoeden dat Janelle Monáe ook op haar derde plaat weer met een smeltkroes vol invloeden op de proppen gaat komen, maar Dirty Computer kleurt een stuk minder buiten de lijntjes dan zijn twee voorgangers. Op haar derde plaat kiest Janelle Monáe wat meer voor de pop en de R&B en vindt ze hier en daar aansluiting bij Beyoncé en haar zus Solange (die ik persoonlijk veel interessanter vind).

Iedereen die nu bang is dat Janelle Monáe is gezwicht voor de mainstream pop kan ik gerust stellen. Ook Dirty Computer is weer een avontuurlijke plaat die een veelheid aan invloeden laat horen en die veel interessanter is dan de platen van de in commercieel opzicht meest succesvolle popprinsessen.

De derde plaat van Janelle Monáe klinkt fantastisch en zit vol interessante en onverwachte uitstapjes. Hier en daar klinkt het me net wat te aanstekelijk en toegankelijk, als in de track waarin de dochter van Lenny Kravitz act de présance geeft, maar het grootste deel van Dirty Computer houdt je gelukkig weer op het puntje van de stoel.

Janelle Monáe kan op honingzoet en fluisterzacht zingen, maar kan in energieke raps ook flink uithalen en stevig van leer trekken tegen het nog steeds alom aanwezige seksisme en racisme in de wereld.

Zoals eerder gezegd was Prince van de partij op de vorige plaat van Janelle Monáe, maar waar de veel te vroeg overleden muzikant een bescheiden rol speelde op The Electric Lady, speelt hij de hoofdrol op Dirty Computer. Prince wordt geëerd in een van de tracks, maar heeft met zijn baanbrekende platen flink wat andere tracks op de plaat beïnvloed. Zeker in de funky tracks treedt Janelle Monáe in de voetsporen van haar muzikale held, maar in de wat meer tegen de R&B leunende tracks maakt ze ook nog eens de muziek die Prince zelf helaas niet meer kan maken.

Dirty Computer klonk op het eerste gehoor absoluut wat minder bijzonder dan zijn voorganger of zelfs wat gewoontjes, maar na een aantal luisterbeurten ben ik toch weer behoorlijk in de ban van de muziek van Janelle Monáe. De afgelopen jaren duikt er steeds weer een plaat met het R&B etiket op in mijn jaarlijstje. Dit jaar reserveer ik dit plekje alvast voor Dirty Computer, dat moet worden gezien als een masterclass in het maken van in artistiek opzicht interessante pop. Jammer overigens dat Janelle Monáe haar platen nog steeds niet op vinyl uitbrengt, want Dirty Computer lijkt gemaakt voor vinyl. Erwin Zijleman

avatar van vinylbeleving
4,0
De ArchAndroid en Electric Lady zijn gewoon op vinyl verschenen hoor erwinz.
Dirty Computer heb ik nog niet op vinyl gezien, maar dat zal vast nog wel komen.

avatar van erwinz
4,5
ah oke, nooit kunnen vinden. Naar de nieuwe heb ik wel echt gezocht.

avatar van overmars89
2,5
Ik snap persoonlijk al die superlatieven niet zo. Voor mij voelt dit als een te formulatief conmercieel projectje. In haar voorgaande werk zat veel meer gevoel en branie in. Dit is allemaal zo binnen de lijntjes en zuiver.

Ik vind haar als persoon nog wel geweldig en ze komt daarom nog met heel veel weg. Ze heeft een prachtig sterk karakter heeft, alleen in haar muziek hoor ik dat persoonlijk nu wat minder terug.

Volgens mij sta ik hier redelijk alleen in, maar hey dat is smaak enzo.

avatar van erwinz
4,5
Vond ik bij eerste beluistering ook, maar hoe vaker ik deze plaat hoor hoe beter hij wordt.

avatar van Reijersen
2,0
Janelle Monáe is zo’n artieste waarbij ik vaker naar de muziek moet luisteren voordat ik het lijk te snappen. Dat was bij het topalbum ArchAndroid zo, maar net zo meer bij Electric Lady. Ik wist dus bij deze nieuwe release dat ik er nogal wat luisterbeurten tegenaan moest gooien voordat ik een goed oordeel kon vellen. En om heel eerlijk te zijn: ik weet het niet zo met Dirty Computer.

Dit begint allemaal al met de eerste song (er is eerst een korte intro) Crazy Classic Life. Dat nummer overtuigt me niet. Vind het op één of andere manier te plat, te makkelijk, te weinig origineel. Terwijl juist die originaliteit was waar Janelle voor stond. Daarnaast hoeft een rappende Monáe hierin voor mij ook niet per sé. En dat tegenvallende gevoel van de start sijpelt door naar Take a Byte. Een nummer dat gestoeld is, zoveel veel nummers de laatste tijd, op de de disco. Zit best strak in elkaar en is ook best aanstekelijk, maar verrassend is het allemaal niet.
Na een kort intermezzo wordt ik ook niet verrast door Screwed. Dit nummer samen met Zoë Kravitz is voer voor de hitlijsten, ligt makkelijk in het gehoor, maar ben ik ook zo weer vergeten. En als Janelle dan op Django Jane nogmaals rapt kan dat, ondanks de boodschap, weer niet overtuigen.

Eindelijk kan ik iets een prima track noemen bij Pynk. Een nummer met een totaal andere vibe, met een lekker ritme en fijn vingergeknip. Om dan uit te komen bij het beste wat dit album te bieden heeft in de vorm van Make Me Feel. Dit is gewoon een steengoed nummer. Heerlijk funky en vocaal legt Monáe hier meer kracht in dan in de vorige songs. Ik like dit. Zo hoor ik Janelle graag.
De nimmer afwezige Pharell horen we onmiskenbaar in I Got Juice. Een nummer met een goede energie. Maar we hebben duidelijk de top van de berg al gehad met Make Me Feel. I Like That is namelijk weer wat plat en bevat een naar mijn gevoel te vaak gehoorde productie. Ook een stoere Janelle, zoals ze is, redt dit nummer niet meer.

Bij het beluisteren van Don’t Judge Me denk ik: Is dit Crazy, Sexy of Cool? Een dergelijke knipoog naar de 90’s R&B kan ik altijd wel waarderen. Helemaal als het zo prima uitpakt als deze ode aan TLC. Sexy is het trouwens zeker. Om na wederom een intermezzo uit te komen met de rariteiten en het theatrale waar we Monáe van kennen. Dat komt misschien wel het meest naar voren in het nummer So Afraid. Om met Americans het geheel af te sluiten. Een nummer met een zeer duidelijk statement. Muzikaal springerig en direct heel opvallend. Al met al weinig mis mee.

Dit Dirty Computer is duidelijk het minste album dat Janelle Monáe vooralsnog gemaakt heeft. Het mist de originaliteit en de bravoure van vooral The ArchAndroid, maar ook de overtuiging van beide vorige twee topalbums.

avatar van Niek
Gisteren voor het eerst Make Me Feel gehoord en ik denk genoeg te weten. Genant zo dik als de Princestijl erbovenop ligt waarbij bovendien de subtiliteit die Prince zo sterk maakt hier echt ontbreekt. Slecht nummer mijns inziens. Jammer, vooral omdat ArchAndroid nog zo lekker eigen was. Met Electric Lady werd dat al minder en op basis van Make Me Feel concludeer ik voorzichtig dat deze spijtige trend is voortgezet. Dat hoef ik dan ook niet meer te horen..

avatar van Cor
3,5
Cor
Ze is hip en hopt met gemak van stijl naar stijl. En zo slaagt madame er opnieuw in een uiterst gevarieerde, maar toch samenhangende plaat te maken. Maar de liedjes waarin wel eens verrassender en scherper. Dit album heeft een fijne en lekkere feel, maar ik mis net dat scherpe randje, die de voorgangers onweerstaanbaar maakte.

avatar van Funky Bookie
3,5
Weer een fijne plaat van Janelle. Muzikaal vind ik het hier en daar aan de lichte kant, maar over het geheel ruim voldoende. Het in Prince-sound gedoopte Make Me Feel en Django Jane zijn de grote uitschieters. In de laatste zit een tesktueel hoogtepunt met: And we gon' start a motherfuckin' pussy riot. Or we gon' have to put 'em on a pussy diet. De sterke teksten zijn sowieso een pluspunt.
Verder zijn de samenwerkingen met Brian Wilson en Zoë Kravitz ook erg geslaagd.

Ze blijft hoe dan ook interessant.

3,5
Eigenlijk helemaal eens met bovenstaande oordeel van Funky Bookie. Lichtvoetig maar toch interessant genoeg voor een ruime voldoende.
Dit was mijn eerste kennismaking met Janelle. ArchAndroid vind ik nog boeiender. Electric Lady heeft nog wat luisterbeurten nodig.

avatar van Ward
3,5
Klein stapje terug ten opzichte van haar vorige twee hele sterke platen. De sound gaat meer richting pure pop en klinkt ook wat gladder. Dit is niet per se erg, aangezien Janelle Monáe het schrijven van funky, catchy popnummers nog steeds in de vingers heeft. Toch klinkt het als geheel wat minder divers en spannend dan de vorige albums. Ik hou me over het algemeen niet bezig met songteksten, tenzij ze echt heel erg opvallen (zowel positief als negatief). Helaas stoor ik me hier soms aan de erg zwakke teksten. Vooral die afsluiter vind ik een flinke smet op een verder erg vermakelijk album. Kleine 3,5*

avatar van aERodynamIC
4,5
Door haar optreden voor een uitverkochte zaal overenthousiaste New Yorkers is dit album mijn afgelopen vakantie meer en meer gaan leven. Zoveel meer zelfs dat ik nu toch maar ga proberen ook nog aan een Paradiso kaartje te komen. De nummers van dit album vormen de absolute hoofdmoot voor het optreden.

avatar van Funky Bookie
3,5
Als het je lukt, ben je in goed gezelschap.

avatar van lennon
Funky Bookie schreef:
Als het je lukt, ben je in goed gezelschap.


Ik ga niet hoor.

avatar van aERodynamIC
4,5
Funky Bookie schreef:
Als het je lukt, ben je in goed gezelschap.

Was ik in New York al, kan me niet voorstellen dat het Nederlandse publiek dat gaat overtreffen: wat een kolkend enthousiasme was dat zeg. Als nuchtere Nederlander sta je daar dan wel van te kijken. Ook het fanatisme: black power? Hup daar gingen de vuisten de lucht in. Gay power? Ik zag bijna alleen maar gays in de zaal

avatar van RebelINS
Ik was gisteren aardig onder de indruk van de vette show die ze weg gaf. Strakke band heeft ze ook hoor. Veel nummers van dit album werden (uiteraard) vertolkt en waar ik er een aantal op plaat wat vlak vind komen ze live uitstekend uit de verf! Heel erg van genoten.

avatar van aERodynamIC
4,5
RebelINS schreef:
Ik was gisteren aardig onder de indruk van de vette show die ze weg gaf. Strakke band heeft ze ook hoor. Veel nummers van dit album werden (uiteraard) vertolkt en waar ik er een aantal op plaat wat vlak vind komen ze live uitstekend uit de verf! Heel erg van genoten.

Ik vond het in New York ook zo geweldig dat ik vanavond toch maar weer ga. Paradiso is een kleine setting dus ik verwacht een andere sfeer. Aan de setlist sleutelt ze blijkbaar niet, maar dat maakt me niet uit.
Dit album blijft ook maar op repeat staan, mede door het live optreden en dat zal na vanavond niet anders zijn lijkt me.

avatar van Choconas
4,0
aERodynamIC schreef:
Ik vond het in New York ook zo geweldig dat ik vanavond toch maar weer ga. Paradiso is een kleine setting dus ik verwacht een andere sfeer.

Wat leuk dat je haar nu ook in Paradiso gaat zien! Ik was er gisteren bij en ik was zeer onder de indruk: wat een spektakel, wat een vrouw, wat een stem en wat een band! De sfeer was gisteren uitstekend, ik ben benieuwd naar jouw ervaringen vanavond, ook in vergelijking met MSG (ook al zijn dat appels en peren, in meerdere opzichten).

aERodynamIC schreef:
Dit album blijft ook maar op repeat staan, mede door het live optreden en dat zal na vanavond niet anders zijn lijkt me.

Dat lijkt mij ook! Vandaag heb ik haar oudere albums weer eens gedraaid, maar dit album volgt snel.

avatar van aERodynamIC
4,5
Choconas schreef:
Wat leuk dat je haar nu ook in Paradiso gaat zien! Ik was er gisteren bij en ik was zeer onder de indruk: wat een spektakel, wat een vrouw, wat een stem en wat een band! De sfeer was gisteren uitstekend, ik ben benieuwd naar jouw ervaringen vanavond, ook in vergelijking met MSG (ook al zijn dat appels en peren, in meerdere opzichten).

Madison Square Garden maakte zo'n indruk dat ik wel naar Paradiso moest. Ik had geen kaarten, maar Ticketswap helpt altijd.

De setlist was exact hetzelfde (alleen in New York 2 nummers in de toegift: So Afraid werd niet gespeeld in Paradiso, donderdag ook niet zag ik). Zelfs de praatjes naar het publiek en het we love you Prince was exact hetzelfde. Maar dat boeit me niet. Paradiso is een stuk kleiner dus toch anders om mee te maken (lekker intiem), het publiek in New York was veel hysterischer: meer black power en meer lgbtq. Ook dat boeide me niet zo, want ik vond de sfeer geweldig. Het stukje Purple Rain raakte me deze keer enorm, moest echt moeite doen om het droog te houden. Ongetwijfeld de zaal. Daar zag ik Prince namelijk voor de een-na-laatste keer live. Prince, die ook op dit album zo nadrukkelijk hoorbaar is.

Dirty Computer vormt het zwaartepunt van deze tour, maar dat is goed.... ik ben het album er nog meer door gaan waarderen. Ja, het is makkelijk om bij The ArchAndroid te blijven hangen, maar eigenlijk doet dit er niet voor onder. De reactie op een nummer als Pynk is toch wel enorm en dat is er toch eentje van dit album.

Gek genoeg gaat Dirty Computer straks aan het einde van het jaar behoren tot de meest gedraaide albums van 2018 en de top 10 in mijn eindejaarslijstje moet met gemak lukken.

avatar van Choconas
4,0
Erg tof om te lezen, erg herkenbaar ook voor wat betreft Paradiso. Geweldig om haar nog in zo'n relatief intieme omgeving te zien, terwijl je zou verwachten dat ze ook gemakkelijk een blokkendoos als AFAS Live kan vullen. Ik tel mijn zegeningen!

aERodynamIC schreef:
Gek genoeg gaat Dirty Computer straks aan het einde van het jaar behoren tot de meest gedraaide albums van 2018 en de top 10 in mijn eindejaarslijstje moet met gemak lukken.

Zo gek is dat toch niet? Het is een sterk popalbum en ik draai het ook graag (vooral de laatste dagen weer vaker). Het zou me niet verbazen als Janelle met dit album een gooi doet naar de Grammy's!

2,0
In eerste instantie verwelkomde ik de nieuwste Monáe. Een album dat verschillende onrechtvaardigheden aan de kaak stelt, op zo'n expliciete manier, dat wordt veel te weinig gedaan in het huidig Amerikaans poplandschap - vooral buiten het hip-hopbranche. Helaas valt de muziek zelf vies tegen, al kan ik niet goed mijn vinger er op leggen waar Monáe de mist ingaat. Het hele album lijkt te zijn gebaseerd op een algoritme van een dirty computer. Alles klopt, alles is pop, alles lijkt potentieel radiogeluid te zijn; toch blijft het niet hangen, is het weinig dansbaar en blijft het vrij eentonig. Dat eentonige en saaie is misschien nog het meest verassende van Monáe's nieuwste album. Terwijl haar teksten en onderwerpen veel controversiëler zijn geworden, is de muziek zelf ingezakt; de vibes à la Outkast zitten er bijna niet meer in. Don't Judge Me is maar een van de weinige nummers die echt een verslavende uitwerking hebben. Het concept van Dirty Computer, dat radicale seksuele vrijheid lijkt te demonstreren zoals zelfs maar weinig hippies het ooit hebben gedaan, is gedurfd. Maar een moedige boodschap werkt alleen maar met ijzersterke muziek: dat is precies de rede waarom muziek zo goed controversiële ideeën kan overbrengen. De aanstekelijkheid en toegankelijkheid van goede popmuziek maakt mensen veel opener dan ze normaliter zouden zijn. Helaas staan er maar weinig nummers op dit album die aan die voorwaarden voldoen.

avatar van panjoe
3,5
panjoe (moderator)
Bericht verplaatst naar Janelle Monáe

avatar van Ludo
plaat van het jaar bij OOR, verrassend genoeg.

Ik dacht, ze zijn zowaar eens 'beneden' met Pitchfork zo. (maar die gaven dit 'slechts' een 7,7)

avatar van Ludo
(natuurlijk is het album lekker bij de tijd, pro-black, pro-vrouw, anti-Trump)

avatar van Mastroianni
4,0
Weinig stemmen en een vrij laag gemiddelde. Wordt dit album hier onderschat?
Voor mij is het de eerste kennismaking met Janelle Monáe en die bevalt goed. Plaat van het jaar is misschien wat overdreven, maar een plek in mijn jaarlijstje gaat ze wel verdienen.

avatar van samslam
2,0
Très Disney met die verschrikkelijk gepolijste productie en dan die toch wel vrij platte teksten. Ik dacht dat dit wat dwarser zou zijn. Absoluut niet mijn ding. Absolute dieptepunt is dat laatste nummer, daar word ik droefgeestig van.

avatar van Kos
2,5
Kos
samslam schreef:
Très Disney met die verschrikkelijk gepolijste productie en dan die toch wel vrij platte teksten. Ik dacht dat dit wat dwarser zou zijn. Absoluut niet mijn ding. Absolute dieptepunt is dat laatste nummer, daar word ik droefgeestig van.

helemaal eens.

avatar van andnino
3,0
Het lijkt erop dat de seksuele en activistische teksten moeten provoceren, maar voor mij bereiken ze geen enkel effect. Ik vind ze zelfs behoorlijk saai en eigenlijk ook plat. Muzikaal vind ik dit op een paar deuntjes na ook niet echt interessant, veel te glad en poppy in contrast met de teksten. Ik heb er een 3* voor over en dan ben ik nog genereus.

avatar van west
3,0
Funky Bookie schreef:
Weer een fijne plaat van Janelle. Muzikaal vind ik het hier en daar aan de lichte kant, maar over het geheel ruim voldoende. Het in Prince-sound gedoopte Make Me Feel en Django Jane zijn de grote uitschieters....Ze blijft hoe dan ook interessant.

Ik vind het wat minder en geef het maar net een voldoende. Gelukkig zijn die uitschieters die jij noemt er: die zijn echt goed. De rest is aardig tot matig wat mij betreft.

Plaat van het jaar bij OOR? Voor mij niet te volgen.

avatar van Choconas
4,0
Janelle Monaé bovenaan de Eindlijst 2018 van OOR, dat had ik ook niet zien aankomen! Ik was aangenaam verrast. Wat mij betreft is Dirty Computer zeker jaarlijstjesmateriaal, maar eerlijk is eerlijk, de plaat haalt bij mij het podium niet, laat staan de hoogste trede. Neemt niet weg dat ik het een erg mooi popalbum vind, waar ik het afgelopen jaar enorm van heb genoten. Na het weergaloze optreden van Janelle in Paradiso afgelopen september is mijn waardering voor de artiest én het album alleen nog maar gegroeid!

avatar van Sandokan-veld
3,0
Ik moet me hier toch wel enigszins bij west aansluiten, behalve dat ik weinig uitschieters of inzakmomenten kan tellen op deze plaat. Het is allemaal vrij goed, prima in elkaar gedraaid, relevant voor deze tijd, conceptueel samenhangend, en het doet me geen zak, eerlijk gezegd.

Het is een probleem dat ik vaker ervaar met moderne soul/ R & B, dus dat zal ongetwijfeld ook aan mij liggen. Ik ervoer een paar jaar geleden een zelfde soort apathie bij de prima laatste plaat van Solange, en ook in ruimere zin bij het werk van Prince, van wie Monáe een protegé was, heb ik begrepen. Het is naar mijn smaak allemaal gewoon wat te gladjes, wat te gekunsteld, zonder dat ik nou echt iets kan aanwijzen wat ik er slecht aan vind.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:00 uur

geplaatst: vandaag om 00:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.