Voor de fans van DCD: probeer ook Stoa, Arcana, Dark Sanctuary, Jocelyn Pook, Irfan, Vas.

Van de eerdere thread:

"Iemand bij Recordfriend wist me dat te vertellen. Zal volgende keer nog eens navragen. Cd's zijn immers ook opnieuw uit in luxe box (ca. 120 GBP); wel gemasterd door Mobile Fidelity (in de VS) dus geluid moet ok zijn.

Origineel: pfoe zet je schrap, halen op E-bay wel 60 GBP - met name de latere (Into The Labyrinth, Toward the Within en Spirichaser). Laten dat nou net ...."

Is inderdaad voor alle 9 - maar nou komt het; oplage van 1500 stuks in omhulsel en luxe doos, bla bla.
Remasterd komen ze ook afzonderlijk uit en ligt de prijs ergens tussen de 8 en 12 GBP; dus met een beetje rekenwerk.

Vond overigens niets over een re-issue op vinyl, misschien was men wel in de war met de cd re-issue. Overigens wel een kek setje voor op de salontafel, naast het kookboek van Jonnie Boer

Re-issues op vinyl komen er wel degelijk aan: in augustus komt Spleen and Ideal (importeur als ik het goed heb: Bertus). Prijs naar verwachting rond de 20 euri. Later komt het gelijknamige debuut, met daarbij The Garden of Arcane Delight (de enige 12" van DCD) als dubbel-lp; dat zou voor ca 30 euro over den toonbank gaan. Neem aan dat deze heruitgaven gebaseerd zijn op het werk van MSFL - op de site van 4AD

"All albums have been remastered by MFSL (Mobile Fidelity Sound Laboratory), one of the most respected auiophile labels in the USA."

Bij Joy Division - Closer (1980):

hm, om de een of andere reden heb ik niet zo heel veel met DCD om niet te zeggen dat ik er niets mee heb. Ik mis iets van ruwheid wat het iets extra's moet geven het is té zuiver en te rustig voor mij. Ik zie eigelijk qua muziek vrij weinig gelijkenis met Joy Division.

Ken je het eerste DCD-album wel Azra? Dat zou wel eens in je straatje kunnen liggen, denk ik. Het is een volledig gitaar gedomineerd album. Brendan Perry was (en is?) een groot JD liefhebber. JD heeft hem naar eigen zeggen ttv van dat debut zeer geïnspireerd.

Ik zal in de loop der dagen eens gaan kijken. Ik heb geen album van DCD omdat de nummers die ik gedownload heb mij niet echt in de smaak lagen. Maar ik ga 'ns kijken en luisteren naar het eerste album van ze

Ik vind DCD een stuk beter nog dan JD, maar het is inderdaad zeer slecht vergelijkbaar. Misschien de mistroostigheid soms. Maar DCD heeft nog veel meer in haar mars. De eerste plaat ligt het meest aan tegen wave, maar dan eerder richting Cocteau Twins. Eigenlijk geheel op zichzelf staande. Maar ik kan hem je ook zeker aanraden azra, doet niet onder voor dit Closer..

Beluister het eerste album van DCD en sta versteld van de gelijkenis.

Nou, ik ben het wel met orbit eens dat het debut van DCD geluidsmatig toch meer richting labelgenoten Cocteau Twins gaat dan richting JD. JD zal wel in algemene zin een invloed geweest zijn. Iig was Brendan Perry een fan.

Tja, in die context werd ook Bauhaus wel genoemd. Bij DCD vind ik meer introspectie meer reflexie dan bij JD. Bij JD floepte de 'Weltschmerz' eruit en werd het aanklacht ("walk in silence"); bij DCD was die"'Weltschmerz' juist aanleiding voor (naar binnen gekeerde) bezinning en afstand nemen: Gregoriaanse zangen en wereldmuziek als invloed geven daar blijk van.

JD is meer naar buiten gekeerde, nauwelijks ingehouden woede verontwaardiging ("This is the room, the start of it all" en "Radio, live transmission" en (...) "dance, dance, dance to the radio" - nou dat was beslist niet lekker dansen. Ik heb JD altijd geassocieerd met dichters uit de vitalisme-stroming (Marsman) of de Engelse (vorticists) - een zeer elementair, existentialisch bijna levensbewustzijn.

DCD is ooit beschreven als een band met een organisch groeiverloop, het oeuvre in zijn geheel hangt samen en is een soort organisch groeiproces. Je ziet en snapt als het ware hoe ze van de ene plaat naar de andere gaan.

Ik wil ze geen van 2n missen - ze zitten nou eenmaal in mijn software.

Toch hebben de teksen van Perry volgens mij minder naakte introspectie dan die van Curtis. Meer gericht op het oproepen van een sfeer, dan dat er een min of meer expliciete boodschap wordt gebracht. Het is wellicht meer verhuld. Wel is de verstilde muziek van DCD bij vlagen nog meer naar binnen gekeerd dan die van JD. Dat ben ik met je eens.

Overigens zitten beide bands bij mij in mijn "hardware".

DCD heb ik van meet af aan een buitencategorie gevonden. Met geen enkele groep te vergelijken uit die periode, en ook nu doen de meeste esotherische medieval acts houterig en amateuristisch aan bij de onaardse schoonheid van de muziek van DCD. In hoeverre dit te vergelijken is met de nihilistische muziek van JD weet ik niet, ik beschouw het als twee totaal verschillende werelden. Wie ooit een concert van DCD heeft gezien (de gelukkigen) weet welk een onbeschrijvelijke sfeer hier vanuit gaat. Het is dat hun debuut nog veel wave elementen in zich heeft, anders zou je er niet eens over piekeren dit naast iets als JD te leggen. Vind het jammer dat ze langzaam zijn gaan terugschroeven van hun muziek en nu uiteen zijn gevallen, al zijn beide solo-projecten nog wel de moeite. Maar die intensheid van die platen uit de jaren 80 hoor ik er niet meer in terug helaas.

Helemaal mee eens, orbit! DCD is uniek. Niet te vergelijken met iets anders. Het debut neigt idd nog het meest naar CT. Na het debut gaan echter alle vergelijkingen mank. Niettemin heeft Perry zelf beweerd zich in de beginfase van DCD door JD te hebben laten beïnvloeden. Maar ik denk meer qua sfeer en thematiek, dan muzikaal.

Ik heb die nieuwe SACD Box gekocht met alle 9 albums. Ik heb echter nog geen SACD-speler. Daar gaat uiteraard verandering in komen, maar ben benieuwd of iemand al ervaring heeft met het beluisteren van deze juweeltjes.

Don't know about SACD, maar ik heb wel al hun albums.

DEAD CAN DANCE gothic debuut
SPLEEN & IDEAL barokke overgangsplaat
WITHIN THE REALM OF A DYING SUN klassieke invloeden
THE SERPENT'S EGG quasi acapella
AION middeleeuwse muziek
INTO THE LABYRINTH oosterse invloeden
TOWARD THE WITHIN sterk live album
SPIRITCHASER afrikaanse ritmes

Is de 9de A PASSAGE IN TIME? best of met twee extra nummers

Waar is "In The Garden of Arcane Delight" gebleven, de enige 12" van DCD?

Apropos deze luxe re-issue: hij kost(te), voorzover ie nog verkrijgbaar is, goud geld. Aan de hand van deze remasters wordt ook al het materiaal op vinyl opnieuw uitgebracht. De eerste is er in twee versies: als enkele lp en als dubbelaar, incl. "The Garden.." - prijzen voor vinyl: ca 20,- voor een enkel en 30,- voor de dubbelaar; alle albums staan op de release-lijst voor de komende 5 - 6 maanden. Overigens zijn ook de cd's geremasterd verkrijgbaar (ze onderscheiden zich van de gewone versie door een gouden bies) en die zijn per stuk ca 12 - 15 via de gebruikelijke (internet)kanalen.

Dat is dus die 9e waar over gesproken wordt. Voor het eerst apart op cd.

Die box klinkt geweldig, zowel in de sacd stand als de "gewone"stand"dus een SACD-speler is volgens mij niet echt nodig om van deze luxe box te genieten. Oplage was 1500 dus tis dan wel een dure aanschaf maar exclusief is het zeker.

Ach, de cd`s zijn ook gewoon los verkrijgbaar dus zo exclusief is het nu ook weer niet.
Leuk voor de fans.

Precies. En een kek doosje

Dezelfde remasters zijn ook gebruikt voor vinyl re-issues. DCD 1 is uit, Garden of Arcane Delight ook - die 2 als combi (dubbel-lp) ca. 30 euro; 1 los ca. 20.

Cd's: iets goedkoper - maar vinyl is natuurlijk mooier. SACD heeft het voor pop niet gehaald; kijk maar eens hoe vaak die specifieke doosjes worden gebruikt voor gewone cd's.

Weet niet of deze set alleen SACD is of gewoon hybride - er zijn labels (Sony) die ook puur SACD leveren - en da's niet aardig.

Excuseer voor deze vraag, maar wat is SACD ??

Als levensgroot ( en levenslang ) DCD-fan moet ik wel op de hoogte blijven natuurlijk.

Aardigheidje : ik heb altijd Denon CD-spelers :
dan staat er op het apparaat DCD-... !

SACD = Super Audio CD - een verbetering van de standaard zeg maar. Een eerdere verbetering was High Definition (HD) CD.

In principe is een SACD hybride en heeft ie twee lagen: de gewone en de SACD-laag; uitzonderingen hierop zijn SACD's van bijv. Sony die zijn enkel SACD; dit hoort officieel op de CD vermeld te staan. Investeren in puur SACD is alleen zinvol als je dvd-/cd-speler dat formaat ondersteunt.

De grap is alleen dat de echt audiofiel merken (Primare, Rega, Linn, Meridian) het niet echt oppakken; dit zijn spelers van 1500 euro en ++.

Het heeft geen zin om te denken dat een SACD-speler van bijv. Sony (van zeg zo'n 500 -600 euri) op kan tegen de Primare 31; ga gewoon luisteren. Overigens - zegt de vakhandel - is wat pop betreft de sacd geflopt.

Dat is het unieke aan DCD inderdaad. Op een of andere manier doen ze al het andere in het niet vallen. Ergens ook wel frustrerend: hoe hard je ook zoekt, je gaat op dit gebied nooit iets vinden wat aan DCD ook maar enigszins kan tippen.
Maar ja, sowieso is elke zangeres in zo'n etherisch bandje al niet meer dan een krielkippetje vergeleken met Lisa Gerrard. Lisa's stem is de sleutel van een poort naar een andere wereld. Naar haar luisteren geeft mij de bevestiging van het gevoel dat ik al tijden heb, namelijk dat alles één is. Zij brengt een universele tijdloze boodschap zonder dat er ook maar een woord is te verstaan van wat ze zingt, wat tevens het bewijs is dat taal maar een lachertje is vergeleken met dit rechtstreekse overbrengen van een gevoel. Pfff... ik kan het niet eens omschrijven. Ik heb het al een paar keer eerder benoemd hier op mume, maar die ene keer dat ik DCD live heb gezien in 2005 en Lisa daar achter dat ding stond waardoor je haar benen en voeten niet kon zien ging het toch echt wel door me heen dat dat daar stond omdat je anders kon zien dat Lisa niet stond maar boven de grond zweefde tijdens het zingen. Het zou me nog steeds niks verbazen.

Over de SACD's... de geremasterde cd's klinken mij al perfect in de oren!

Maar dat zijn - als ik me niet vergis - dus ook hybride cd's: dus een SACD-laag én een gewone cd-laag. Alleen Sony heeft voor klassiek wel eens puur SACD uitgebracht. Voor pop wordt SACD als een flop gezien.

Overigens ga ik volgende maand de vinyl remasters horen op een top referentie-set; ben nu al benieuwd. Heb onlangs The Silver Tree gekocht en op een goede set laten spelen; klank en productie is buuitengewoon fraai, maar er gebeurt te weinig, het is mij te steriel, alleen maarmooi.

Ja zit daar ook een SACD-laag op? Ik dacht dat dat die met die gouden rand waren. Maar ik moet zeggen dat ik er totaal niks vanaf weet. De cat. nrs. beginnen allemaal met CAD in elk geval en eindigen met CD.


Is toch een beetje het probleem van Lisa solo denk ik. DCD heeft toch net die meerwaarde die ze solo mist. Hoewel ze solo natuurlijk geweldige nummers heeft. Live vond ik DCD ook iets indrukwekkender dan Lisa solo, maar behalve dat dat te maken had met de performance (solo niet veel meer dan Lisa en een synthspeler en met DCD een volledige band en Perry uiteraard), kwam dat misschien ook omdat ik Lisa voor het eerst live zag met DCD en dat een onvergetelijke indruk op me heeft gemaakt. Die vrouw blijft mijn idool; wat zij kan heb ik nooit een ander horen presteren: die poort.....

Heel toepasselijk is één van de titels ook "Anywhere out of the World". Denk wel dat goed naar DCD luisteren niet alleen rust brengt, maar ook geduld (en je open stellen) verlangt, voordat je toegang krijgt tot 'the other side'.

Sommigen die ik DCD heb aangeraden lijken dat moeilijk op te kunnen brengen.

Ja en uiteraard het juiste moment van luisteren. DCD is natuurlijk geen 'muziek terwijl u werkt'. Het heeft een enorme spirituele lading, wat dat ook mag wezen. Sommigen worden er helemaal gek van, wat ik me ook goed voor kan stellen.

Hallo mede Users,

Laatst heb ik Into The Labyrinth gekocht, wel leuke plaat. Maar mij net wat te veel instrumentaal en te veel oosterse instrumenten. The Carnival is over vind ik trouwens echt prachtig. Een zogenoemd ''5 sterren'' nummer.

Nu volgt mijn vraag, ik weet net of hij er al bij staat; maar is er ook een album van dcd in de stijl van het door mij genoemde nummer. Dus met meer zang en minder instrumentatie?

Het geheel neigt dus net iets te veel naar Honig terwijl ik het liever wat meer Celavita heb.

Ik zou dan voor het solo album van Brendan Perry - Eye of the Hunter gaan.

Als je alleen zang van Brendan wil horen is dat idd een aardige keuze. Vraag me alleen af of Raymond dat bedoelt.
Ik zou je adviseren om alle albums te luisteren en zelf een verzamelaar te maken, want wat jij zoekt staat verdeelt over alle DCD albums.