Denny Laine is plaatsend in het tijdsbeeld van de popmuziek feitelijk alleen relevant geweest in de 60er jaren met The Moody Blues en in de 70's als trouwe rechterhand van Paul McCartney in Wings.
Misschien te bescheiden, te introvert en wellicht net niet goed genoeg om een band te dragen of als soloartiest succesvol te zijn.
Je hebt nu eenmaal ook teamspelers nodig, dat is in de topsport zo, in de muziek, en ook op andere vakgebieden.
Denny Laine kon goed overweg met zowel Paul als Linda McCartney, hij werd nooit John Lennon, maar zijn rol was niet alleen maar als diener.
Hij schreef soms mee met Paul en kreeg ruimte voor eigen verzinsels. Een trouwe kracht en als McCartney na John Lennon's dood en een drugs arrestatie in 1980 Wings aan de kant schuift, zijn Denny's dagen als de onbetwistbare co pilot ook voorbij.
Niet goed raad wetend met de situatie en financieel bepaald niet gezond, worden het zware jaren voor de sympathieke muzikant.
Hij krijgt het niet voor elkaar om iets teweeg te brengen en zijn relatie met de McCartney's bekoeld lange tijd als er wat negatieve verhalen in de publiciteit verschijnen over de McCartney's van Laine.
Soloprojecten slaan niet aan, maar hij treed regelmatig op met ex Wings leden en/ of andere all stars met avondjes memory lane, waar uiteraard Wings en het onverwoestbare Go Now de revue passeren.
Als hij longcovid krijgt is hij tragisch genoeg niet in staat om de ziektekosten te betalen en bevriende muzikanten besluiten om een benefietconcert te organiseren.
Ook bevestigd Laine's partner dat Paul McCartney heeft bijgedragen.
Het mocht voor zijn herstel niet baten, Denny Laine is niet meer.
Ik heb zo het idee dat hij na Wings in een dal is geraakt en daar nauwelijks echt meer uit kwam.
Het vaak tragische muzikantenleven wat we zo vaak zien.
Nauwelijks een knap inkomen/ pensioen.
Pech, onkunde, verkeerde beslissingen.....name it.
Het schijnt een sympathieke man geweest te zijn.
Een persoonlijk stukje hier is wel gepast.
R.I.P. Denny Laine
.