Bij Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981):



Mja klinkt wel aardig maar echt super vind ik dit nu ook weer niet! Kan niet zeggen dat dit beter klinkt dan The Sound.

Ik betwijfel het, meneer McCulloch was en is vooral erg verguld van zichzelf. Energiek optreden op het No Nukes Festival, erg goed, maar muzikaal vind ik Echo sterker.

Ik niet!

Ik ben het wel met je eens dat Echo muzikaal (qua instrumentbeheersing en wellicht zelfs ook compositorisch) wat meer in huis had, maar toch spreekt de energie en de intensiteit van The Sound, en Borland in het bijzonder, mij meer aan. Er zit veel meer emotie in of in ieder geval weet Borland dat beter op mij over te brengen. Hetzelfde geldt trouwens voor JD.

Dit vind ik nou echt weer nergens op slaan! Waar blijkt dat uit dan?

Uit het ingenieuze samenspel van drums, bas en vooral ook gitaar. Wat ik erg knap en mooi vind aan het gitaarwerk bijvoorbeeld is dat het bij vlagen zo strak gespeeld wordt, bijna machinaal. Dat lijkt mij heel moeilijk.

Tja smaken verschillen. Het heeft me nooit zo geraakt Echo! Blijf het gitaarspel te mak vinden. Zeker op dit album. Dan vind ik Porcupine beter. Zeker een aardige band. Maar ik heb ze een paar jaar geleden in Duitsland live gezien. Nou dat was echt huilen met de pet op! Letterlijk bijna!

Tja, het is dan ook geen Sound (en daarvan heb jij een optreden om de hoek laten lopen! )

Is er iemand in Utrecht bij geweest? Het is helemaal langs mij heen gegaan en daar baal ik extra van omdat ik een lovende recensie las waarin gemeld werd dat er veel oud werk gespeeld werd.

Ik niet...orbit misschien?

Gratis optreden Echo & The Bunnymen in Den Haag

DEN HAAG - De New Wave-sensatie Echo & The Bunnymen geeft vrijdag 26 juni een gratis optreden op de Grote Markt in Den Haag. De Britse band wordt bijgestaan door enkele leden van het Residentie Orkest.

Echo & The Bunnymen had vooral in de jaren tachtig veel succes. Het optreden is een onderdeel van The Hague Festivals, maakte de organisatie woensdag bekend.

Van 12 tot en met 27 juni vindt onder die noemer een serie gratis openluchtconcerten in het centrum van de hofstad plaats.

In die periode treden onder anderen The Opposites, Def P & The Beatbusters, Kraak & Smaak, Mala Vita en Polar Exploration op.

nu.nl/muziek | Gratis optreden Echo & The Bunnymen in Den Haag

Om 19.00 uur; mooie tijd.

Inderdaad, kan ik mooi door vanuit werk.

(op een kwartier lopen)

Ik ga in ieder geval ook.

Bij Echo & The Bunnymen - Heaven Up Here (1981):


Daar sluit ik me voorlopig even globaal bij aan. Ik ben deze dagen bezig om de eerste 4 albums intensief te herbeluisteren. In het verleden had ik nogal eens moeite met het stemgeluid van Ian; dat belette me eigenlijk om een grote fan, te worden terwijl het muzikaal behoorlijk in mijn straatje past. Zou ik dan na al die jaren toch nog een echte fan worden? Het begint er zeker op te lijken.

Dat stemgeluid van Ian vind ik nou juist fantastisch; zelden iemand zo gedreven en gepassioneerd horen zingen.

@Nightfriend ; dit album zou ik zeker zo'n 10 x herbeluisteren, want na 1 x valt ie niet gelijk.



Idd, Ocean Rain heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. Goed album, maar in de eerste 2 van E&tB hoor ik toch meer persoonlijkheid, als ik het zo mag zeggen.



Niet eigenlijk, het IS een bijzonder album. Samen met Jeopardy van The Sound voor mij een herstart van muzikale inzichten, zo aan het begin van de jaren 80.

( Gauw nu mijn top-10 invoeren; daar horen ze allebei in )



Maar op HUH staan wel weer de 2 mooiste nummers van E&tB, en de hoes is imo de mooiste die ik in mijn vinyl-collectie heb.

Ach, alle vier de platen van de konijnen tot aan Ocean Rain zijn zwaar de moeite. Je kunt wel gaan lopen muggeziften, maar het is eigenlijk noodzaak voor iedere serieuze muziekliefhebber deze vier in de platenkast te hebben staan. Daarna wordt het wat minder, alhoewel er nog steeds buitengewoon mooie nummers zijn gemaakt door het viertal (Bring On The Dancing Horses, mijn kennismaking nota bene! Lips like sugar, The game, New Direction). Ik heb op ieder album wel zo mijn 3 tot 4 uitschieters, gezamenlijk goed voor dé ultieme E&BM plaat

Ik heb Lips like Sugar altijd als het begin van het einde gezien.

Eigenlijk weinig eraan toe te voegen: eerste 4 albums zijn (ondanks accentverschillen - mooi versus krachtig of verrassend - en kleine verschillen in waardering) alle 4 een must-have.

Niet mee eens, Porcupine zit voor mij toch echt een klasse lager dan HUH en Crocodiles.

Ik ben nooit blijven zitten in een klas - jij wel?
Verschil: orde grootte 0,75 - 1*
Ga je kwartetten tellen alleen series: Porcupine, de derde, doet dan gewoon mee: even gas terug en dan bij Ocean Rain weer opendraaien.

Porcupine is vele malen boeiender juist. Volgens mij toch echt de meest onderschatte juweel van E&BM.
Maar dan nog blijven het 4 uiterst sterke platen, en gewoon niet inwisselbaar met elkaar.

Op jouw verzoek ga ik hem de komende week een aantal malen draaien, en eens kijken wat daar uit rolt.

Goh, de NW-ers zijn toch wel felle rakkers eigenlijk; 't lijken wel stekelvarkens soms, zoals ze reageren, als je aan hun heiligdom komt.

Het zit in ons bloed Wijsneus, NW of OW-ers, hoe je ons ook noemt, het is de stijl muziek die ons het meest aanspreekt.

maar in welke volgorde ?

Volgens Mjuman zijn wij eigenlijk AOW-ers : Another Old Waver.

Ik blijf het New Wave noemen, zie ook mijn topic Album v/d Dag, das niet voor niets in het leven geroepen natuurlijk.

Je hoeft niet gelijk je stekels op te zetten als je het niet met me eens bent.



Gelukkig maar, niet inwisselbaar, dan zou het saai worden.

HUH heeft wel het hoogste Post-punk gehalte. Als dit album je niet bevalt kan je het genre maar beter links laten liggen.

Da's misschien wat straf gesteld, en in mijn geval ook te laat!
Ik ben wel met je eens dat HUH het meest postpunk van aard is, het album heeft vaak heerlijk strak en stuwend drumwerk en grillige gitaren die me wel bevallen (doet me nogal aan het gitaarwerk van Andy Gill van Gang of Four denken - luister vooral Solid Gold van deze band een keer -geweldig goed postpunk album).

De eerste drie nummers vind ik echt magnifiek, de drie daarna zijn ook goed maar hier heb ik dus problemen met de overdramatische zang en ook bij The disease en No Dark Things (laatste nummer weer heerlijk, grillige gitaar, nummer als geheel wat over-the-top). Ook All my Colours en Turquoise Days zijn dan weer erg sterk. Dus in totaal tel ik veel sterke nummers, maar de zang is af en toe problematisch. Daarom blijf ik nu toch nog op 3.5* steken, maar uitloop naar 4 sterren lijkt me mogelijk.

Het is me gelukt hoor! En de andere albums heb ik ook zo'n 7-10x herbeluisterd, een ware tour de force. Hoewel ik HUH wel meer ben gaan waarderen is de grote groeier bij mij toch Porcupine. Crocodiles vond ik altijd al erg sterk en bij Ocean Rain gaat er toch een halfje af.