Al 5 jaar geen nieuws meer van deze dame.
Ik hoop dat het goed gaat met haar al vrees ik het ergste.

Bij Gillian Welch - Soul Journey (2003):

Al een tijd lang geen nieuwe cd meer van Welch.
Ik kreeg zo even wel een e-mail dat ze een schilderij heeft gemaakt met de volgende tekst erop;

Is it really so hard to lay down and die that we all have to practice it.

Kan niet wachten op de nieuwe cd...

Heeft iemand ooit het concert gezien dat Gillian Welch gaf op de BBC (BBC4 sessions)? Dat was mijn introductie met Gillian Welch (naast Country Girl van Bridge School Benefit concert 2006, waar Neil Young het laatste stuk meezingt en Heartbreaker van Ryan Adams).

Het is echt een meesterlijk concert waar vooral de nummers van Soul Journey veel beter tot hun recht komen (Look at Miss Ohio bijvoorbeeld) en het heeft een geweldige live versie van Revelator en een prachtige cover van the Weight met Old Crow Medicine Show, die toen pas net 'ontdekt' waren door Welch en Rawlings.

Setlist:
I Want To Sing That Rock And Roll
Make Me Down A Pallet On Your Floor
Elvis Presley Blues
Look At Miss Ohio
Red Clay Halo
My First Lover
One Little Song
Revelator
By The Mark
The Way It Will Be
Caleb Meyer
I'll Fly Away
The Weight - with Old Crow Medicine Show

BBC - BBC Four Music - Gillian Welch Session - bbc.co.uk

Ik heb het concert op DVD en er zwerven ook filmpjes van rond op YouTube.

EIN-DE-LIJK komt er een nieuw album van Gillian! 8 jaar na Soul Journey (en zo'n twee jaar na Friend of a Friend van Dave Rawlings Machine) komt op 28 juni haar nieuwste album The Harrow & the Harvest uit.

De hoes is alvast erg mooi (Gillian blijft een aparte schoonheid om te zien):



En de tracklist is als volgt:

1. Scarlet Town
2. Dark Turn Of Mind
3. The Way It Will Be
4. The Way It Goes
5. Tennessee
6. Down Along The Dixie Line
7. Six White Horses
8. Hard Times
9. Silver Dagger
10. The Way The Whole Thing Ends

De uitspraak van Rawlings dat It's Too Easy in een andere versie (rustiger) ook op dit album zou komen blijkt dus helaas niet te kloppen (de live versie in Parijs in 2010 is namelijk ERG mooi), maar een andere oude bekende, The Way it Will Be, komt nu wel op CD uit. Het nummer wordt al sinds 2003 regelmatig live gespeeld en vind nu zijn weg naar de CD. De rest zegt me niet zo veel, maar die zullen ongetwijfeld tijdens de aankomende tournee veel gespeeld worden, als Welch & Rawlings in het voorprogramma van Buffalo Springfield staan.

Het is weer een goed muzikaal jaartje, nieuwe CD's van Fleet Foxes, Iron & Wine, Neil Young, Alison Krauss, Decemberists en nu ook Gillian Welch!

The Way it Will Be:

Mooie hoes in ieder geval.

Het nummer The Way It Will Be vind ik op het eerste gehoor niet erg bijzonder.

Ik ben erbij! Zat al ruim op tijd achter de PC, maar ik kwam er zo makkelijk door dat ik het vermoeden heb dat het concert een stuk minder populair is dan ik dacht

Of ik heb gewoon mazzel... anyway

Ik werd wakker. Zat beneden koffie te drinken en de krant te lezen. Besefte me ineens dat het 3 september is, en dacht laat ik ook maar eens gaan bestellen.

Het zal vast wel uitverkocht raken, maar je hoeft je vooralsnog niet te haasten, denk ik.

TakeRoot was vorig jaar ook pas tegen het einde van de dag zelf uitverkocht, maar dat kwam omdat er een hoop mensen speciaal voor Wilco kwamen, die verder niet meer zouden optreden in Nederland.

Tja, leuk dat die man enthousiast is, maar blijf a.u.b. wel objectief. Eigen genre, wat een onzin...

En ik kom er nu pas achter. Nu dat het uitverkocht is.

Vanavond is het zover!

Vraag me alleen af hoe laat het nu echt begint. Op de site van Paradiso staat zaal open om 19:00, aanvang 20:30, op mijn kaartje staat 19:30 en op Gillian's site 20:00...

Ik ben er in ieder geval op tijd, heb al slechte verhalen gehoord over Paradiso en rijen...

Ik heb contact opgenomen met Paradiso.

Op mijn vragen hoelaat het begint en of er een voorprogramma is, kreeg ik als antwoord dat het concert om 20.30 begint. Dus geen voorprogramma, denk ik. Een geschatte eindtijd werd niet gegeven.

En? Hoe was het? Ben wel beniewd namelijk
Zelf had ik gisteren een erg leuk tentamen en moet ik nu weer blokken dus dat was één van de redenen dat ik besloten had om niet te gaan.

Was erg goed, zal er later een wat uitgebreider verhaal aan wijden, maar we kregen liefst 4 toegiften, waaronder White Rabbit van Jefferson Airplane. Ook leuk: de cover van Radiohead's Black Star tijdens de eerste set.

Wel wat ergernissen omtrent fotografen en een banjo die niet meewerkte, maar de sfeer was over het algemeen goed en respectvol. Tijdens de nummers stilte (je kon een speld horen vallen, of in ons geval een bierglas), daartussen uitzinnig applaus en gejuich.

Gillian was erg goed bij stem, een heel overtuigende, krachtige performance en Rawlings als vanouds vingervlug en imponerend op de gitaar. Misschien net iets minder goed dan vorig jaar op TakeRoot, maar nog steeds heel erg goed.

Ik vond het ook schitterend. Ongelofelijk wat een mooi vol geluid er kan komen uit slechts twee gitaren en twee stemmen. De close harmony was bij vlagen écht subliem. Moet zeggen dat ik zelden zo'n enthousiast publiek heb gehoord en dat ze muisstil waren tijdens de stille nummers (bijna elk nummer dus) had ik zeker niet verwacht. Volgens mij waren er echt alleen grote liefhebbers aanwezig.

Eigenlijk had Dave Rawlings wel de hoofdrol. Elk nummer kleurde hij met z'n leadpartijen (deels) spontaan, maar foutloos in. Hoe vaak komt het voor dat iemand vrijwel constant lead speelt (dus elk nummer lang), maar blijft boeien, niet in herhaling valt en niet gaat overheersen of storen? Af en toe zocht hij echt de top van zijn kunnen op. Je zou kunnen zeggen dat hij op die momenten misschien net iets te ver ging (hij was op die momenten minder subtiel), maar anderzijds is het wel ongelofelijk hoe hij speelt (noem nog eens een gitarist met zijn speelstijl?) en durft hij risico's te nemen. Tijdens het laatste nummer van de eerste set bespeelde hij z'n gitaar op dusdanige wijze dat die als een banjo klonk. Dat heb ik nog nooit iemand horen doen.

Welch zelf is volgens mij altijd constant. Vocaal dik in orde. Twee keer sloeg haar stem in een hoge uithaal ietsjes over, maar dat was echt maar een heel klein beetje. Mag je ook breekbaarheid noemen.

Tweede helft proefde ik iets minder sfeer (zo'n pauze doorbreekt dat altijd zo ruw..). Hing misschien ook samen met het feit dat ik toen wat minder zicht had. Al met al een mooi intiem concert, met enkele lekkere uptempo nummers. 4,25*

Jammer dat ze vijftien minuten te laat begonnen en dat die banjo vervloekt was. Dan had ik het toegift ook nog kunnen zien. Dat van die banjo kunnen we trouwens Paradiso aanrekenen. Als het temperatuurverschil echt zo groot was als Welch en Rawlings zeiden dan is dat gewoon oliedom van Paradiso. Elke serieuze muzikant (en professionals die voor muzikanten werken) weet wat de gevolgen zijn. Nu was dit wel een heel extreem geval, maar sowieso is het erg slecht voor je instrumenten. Als dit veelvuldig gebeurd (tournee na tournee) gaat die banjo er gewoon een keer aan. Een instrument moet ook eerst weer acclimatiseren voor je erop gaat spelen. Was nu ook niet het geval.

Jullie maken me wel een beetje jaloers nu Apart dat het publiek zo stil is gebleven. Ik hoor van mensen altijd dat het bij acoustische concerten wat rumoerig wordt in het publiek. Dit geeft alleen maar aan dat Gillian & David enorm wisten te boeien.

Bedankt voor de verhalen. Volgende keer hoop ik er ook bij te zijn (hopelijk is dat niet over al te lange tijd).

''Tevens is Rawlings gedurende twee nummers zichtbaar geïrriteerd door het sluitergeluid van een camera in het publiek. Zijn manier om hiermee om te gaan - een boze sneer en handgebaar tijdens The Way It Goes - is niet bepaald professioneel.''

OOR

Het is wel duidelijk aan wie dat handgebaar gericht was.

Dat waren 2 heerlijke avonden. Ik had mezelf maar eens verwend met 2 avonden Gillian en Dave Paradiso was leuk maar het optreden in Antwerpen was echt helemaal fantastisch. Je ziet dan toch dat de muziek zich meer leent voor het theater dan een grote zaal als Paradiso. Ze waren zelf ook veel meer ontspannen wat uitte in een enorme aanstekelijke lachbui van Dave Rawlings en de nodige leuke verhalen en anekdotes tussendoor. (Al was het super knap hoe ze ook een Paradiso muisstil kregen.)
Overigens moest ook de Banjo in Antwerpen constant worden gestemd en klonk die ook daar niet helemaal zuiver.

Ikzelf had ook liever gezeten, qua setting/ambiance is Paradiso perfect natuurlijk, maar dat op en neer geloop naar de bar en gekletter van de bierbekers was echt irritant. Juichen na elke solo ook, evenals meezingen, maar daar helpt geen stoel tegen

Ik had er wat moeite mee om zo lang te staan. Je kan nauwelijks mee bewegen op de muziek en dan krijg je 't echt in de benen en in de rug. Na een uur had ik echt zo'n trillend been en het gevoel dat 'ie elk moment onder me uit kon klappen. Volgende keer moet ik dat niet meer onderschatten.

Heb trouwens wel gelachen om die droge humor van Welch.

Ja, alleen dat grapje met de gitaar van rawlings kende ik al... en het dansje had ik al op YouTube gezien, maar toch, blijft leuk.

25 november komt er een dubbel cd uit met demo's en outtakes van Revival: Preorder Boots No. 1 | Gillian Welch - gillianwelch.com

Overigens heb ik een aantal nummers al. Zo niet allemaal op de bootleg Revival Demos en Working on a Building. Maar sowieso is een officiële goed klinkende release welkom.

Echt overstromen van de nieuwe nummers doet ze niet, hè?

Writer's block schijnt. Na 2003 duurde het tot 2009 voor er een nieuw album uitkwam, daarna 2011, daarna 2015.

Ach. Beter dan middelmatige albums uitbrengen en je archief op de plank laten liggen.

Dat zou dan toch al vanaf 2003 zijn (sindsdien nog maar een Welch album gezien).
Dave zou dan ook last een writers block hebben, ik denk dat zij beide Nashville Obsolete gewoon als laatste album zien en dan valt het toch wel mee.
Waarschijnlijk zijn de inkomsten uit een nieuw album ook niet zo geweldig en brengt optreden wel brood op de plank.

Ja, maar daar hebben ze ook niet veel nieuw materiaal. Buiten covers. Die mogen ze ook wel eens op cd zetten hoor. Denk aan Pancho and Lefty, Black Star, White Rabbit, Billy, Albequerque...

Country Girl met gastrol voor Neil dan ook maar gelijk vastleggen? Die live-versie is onvoorstelbaar goed!

En anders hebben we deze nog: Bootleg Bonanza: Gillian Welch – Live And Obscure - themidnightcafe.org