Er doen nog 4 andere vocalisten mee. Ik wacht dus rustig af wat het wordt. Do Angels Sing Like Rain vind ik wel maar matig en de productie steekt me wat tegen. De demo van Synaesthesia vond ik wel erg goed dus kijk er wel nog altijd naar uit.

Maar voorlopig toch veel blijer met The Radicant.

Dat nummer heeft inderdaad halverwege een paar ouwerwets vette riffs die niet op Judgement zouden hebben misstaan.

Voor de liefhebber:

https://www.youtube.com/watch?v=lw4u3h_M9wE

Dit is een demo die tijdelijk op de soundcloud van Danny stond. Iemand heeft hem nog een beetje opgeleukt met AI Vincent vocalen en opnieuw geupload.

Hij heeft gewoon geen band, maar wil dit wel zo graag presenteren. Ik verwacht ook niet dat er echt mee getourd gaat worden. Het album is in basis de Anathema demo's bedoeld voor het volgende album maar dan met Danny's vocalen en wat gastzangers. Er was al aardig wat geld in geïnvesteerd en zo krijgen ze daar - zonder al te veel verdere kosten - een deel weer van terug. Dat is wat ik er van denk.

Ik vond Cardoso ook geen aanwinst voor Anathema trouwens. Ongetwijfeld een technisch betere drummer dan John. Maar zonder John miste er gewoon iets, veel van mijn favoriete nummers zijn ook door John geschreven. En uitgewerkt door Vincent. Hopelijk gaan we in de toekomst nog eens wat horen van dat tweetal.

Dat wist ik niet, dat klinkt positief!

Weather Systems - Ocean Without a Shore (2024) - MusicMeter.nl

Album is toegevoegd. Aan de tracklist te zien wordt het letterlijk een vervolg op de vorige albums van Anathema.

Nu ik mijn mening al heb gegeven bij het Weather Systems album verbaast het me wel dat de reviews die ik tegenkom online eigenlijk bijna allemaal zeer lovend zijn. Met zelden of nooit een verwijzing naar de brakke productie, wat toch echt een groot euvel is vind ik.

Interview met Vincent in Prog Magazine. Gaat oa ook over de Anathema split.

Vincent Cavanagh has been quietly operating as The Radicant since 2017, but he’s finally gone public with it three years after the dissolution of his old band, Anathema. Debut EP We Ascend swaps sweeping, guitar-led rock for textured electronics and glitchy experimentalism, though it’s still recognisable as the work of one of the musicians behind albums such as We’re Here Because We’re Here and Distant Satellites. But music is just the tip of the artistic iceberg, as Cavanagh reveals.

What is The Radicant? Band? Art project?
Something else?

The Radicant is my artistic alias, if you like.
From a practical standpoint, it’s the name I use for all of my audio-visual
output. It started off as an exploration in composing for different media and
technology, which allowed me the freedom to work in different,
interdisciplinary techniques that were new to me. And at the moment, it’s a
commercial music project because I’m releasing records.

You started The Radicant in 2017, before
Anathema split, but you kept it under the radar until now. Why?

I’ve been doing work and collaborations since
2017 that have informed the music I eventually put out. In terms of public
appearances, I played live in a south London gallery in 2018 – it was the
soundtrack to an AR [augmented reality] piece combined with sculpture and
music. I recently did a collaboration with Sarah [Derat, artist and Vincent’s
partner/collaborator], which was an audio installation at the Castor Gallery
[in north London]. Not everything that I do is going to get released to the
public – I guess to fully understand it, you maybe have to come to some of the
future exhibitions.

What is a ‘radicant’?

It’s a name that was given to me by a friend of
ours, who is an art curator. She described this shift into composition in
different media and rtistic disciplines as “a radicant move”. ‘Radicant’ itself
is a botanical term – it describes organisms that create new roots as they
advance, which means they can adapt and grow. An art curator/critic called
Nicolas Bourriaud wrote a book with the same name, and he discussed how
individuals and cultures are constantly uprooted and in flux all the time. He
used it as a metaphor for how artists can see themselves in a more connected
world – there’s no single route that you come from, your origins are always
multiple.

There are no guitars on the new EP. Why not? You are a guitarist, after all.

I don’t think I’ve played guitar at home for years. I can’t even remember the last time I did it. I’ve got guitars right in front of me in my studio, but I never reach for them. I don’t know why that is. I’m a guitarist, but maybe I just got bored of it.

You’re working on a full-length album. How does it move things on from the EP, musically?

I think it’s going to be more upbeat. A lot of the tracks on the EP are a slow-burn; they build. The album is a bit more immediate in certain parts. It’ll have clues and callbacks within the tracks, and also callbacks to the EP – people will hear something and say, “Where does that come from?” But I grew up listening to albums that were designed to be listened to in one sitting – The Beatles, Pink Floyd. The EP is constructed like that, and the album will be the same. Not necessarily a narrative, but something that’s connected musically and emotionally.

Are you going to be playing live?

Yeah. I want it to be a modular setup; if I’m asked to DJ somewhere, I can do it, or if there’s a traditional gig, I can have as many musicians as I like, even six or seven. But I’d absolutely love to play or tour with a band. I’ve got an amazing drummer, Ben Brown from [London jazz-experimentalists] Waaju and Charlie Cawood playing upright bass; I’ve got Amy Woods, the classical soprano, who sings on the EP; and Sarah is a brilliant singer, too – she sings on the EP and the album. It feels like anything is possible.

Anathema ended in 2021, during Covid. What happened?

I chose to leave. The truth is that it’d been
in the post for a very long time. I’d come to the realisation that I had no
other way forward with it, and that I had to set off on my own, as tough a
decision as it was. I felt a huge amount of responsibility for everyone else
and the legacy and history of the band, but it was time for me to focus on
myself, this project, my plans with Sarah. It was a very difficult, painful,
sad time for everyone.

Anathema were a band. This is just you.
Liberating or scary?

It’s scary in any walk of life to leave
something that’s all you’ve ever known and take that leap into the unknown. But
the actual work itself is completely liberating. I’m able to produce work that
there’s no way I would have had any kind of freedom to do in Anathema. People
presume the lead singer is responsible for writing the music and is the leader
of the band, and none of that was ever true in Anathema. I just fell into it
and kept it going.

But now I have the freedom to authentically be
myself and put something across that’s exactly how I wish to be perceived, as
opposed to being the guy fronting that band with the leather jacket and the
guitar. In all honesty, that wasn’t me.

You scrapped a whole album as The Radicant.
Why?

This was in 2021. I had the whole thing
written. I’d recorded drums with [Anathema’s] Daniel Cardoso in 2019 and I’d
recorded the vocals. There weren’t many guitars on it, but it felt like a
continuation of what I’d done previously; it was a bit too ‘rock’-ish. I was,
like, “I’m not sure this is the right move.” So I scrapped it. Then I met
[French co-producer/mixer] Ténèbre and started working with him. I passed him a
song and that became [the EP’s title track] We Ascend. I knew it was going to
work right away.

Intussen is Weather Systems aan het touren. Met een band van slechts 4 personen is het noodzakelijk om tapes te laten meelopen. Maar op basis van al wat filmpjes op Youtube is dat geen obstakel om de sfeer er goed in te krijgen bij de shows.

Binnenkort spelen ze ook in Maastricht, wat maar op een steenworp is voor mij.
Maar ik ga er toch voor passen. Ik heb zeer goede herinneringen aan Anathema shows en ga daar gewoon op teren. Ik heb er niet echt een boodschap aan om Anathema nummers in deze hoedanigheid voorgeschoteld te krijgen.

Toch hoop ik voor Danny dat de tour een succes wordt en het hem verder helpt zijn leven terug op orde te krijgen. En hopelijk zit er dan nog een album in waar ik wel opnieuw warm van word.

Ik heb ook wat videos bekeken. Dat ze tapes laten meelopen vind ik toch vrij zwak. En ik krijg er sowieso niet echt een bandgevoel bij. Dat meiske staat de helft van de tijd een beetje doelloos op het podium. Danny's hele performance overtuigt me ook niet echt, bepaalde ouwe nummers kan hij zich beter niet aan wagen, zijn stem is te beperkt. Ik zou dat niet 2 uur lang trekken, dus ik ben ook niet van de partij.

En nog even los van de muzikale prestaties, ligt het aan mij of ziet Danny er erg vreemd uitgedost uit? Dat ie een paar pondjes is aangekomen wisten we al maar zijn gehele diva uitstraling heeft iets naars over zich. Ik heb bijna medelijden met de rest vd band dat ze met hem opgescheept zitten.

Nadat ik bovenstaand bericht schreef heb ik nog een aantal andere filmpjes bekeken. Bij een aantal daarvan probeert Danny in harmonie te zingen met die zangeres maar zit er flagrant naast. Puur amateurisme, zo komt dat over. Lijkt me niet te liggen aan het feit dat dit een nieuwe band is en ze nog samen moeten leren spelen. Maar wel omdat Danny gewoon geen goed zanger is, zeker in de rol van frontman komt hij tekort.

En ja, jouw bedenkingen over zijn voorkomen heb ik ook. Ook die filmpjes op hun social media kanalen, waarin Danny persoonlijk reclame maakt voor de komende shows, maken op mij een vreemde indruk.
Dit lijkt toch echt niet meer dezelfde persoon als de Danny die we kenden van interviews en dergelijke uit de 00's en 10's.

Het is jammer dat het ooit veelbelovende Britse doomcollectief zo diep is afgegleden in de quasi-intellectuele neuzelsfeer. Deze wederopstanding in een nieuwe jas maakt het alleen maar erger.

Quasi intellectueel zijn ze nooit geweest vind ik, misschien eerder wel pseudo spiritueel

Persoonlijk vind ik hun doom platen wel het minst interessant. Enkele uitzonderingen daargelaten, zoals het machtige Mine Is Yours To Drown In.

Mijn favoriete periode uit hun oeuvre omspant Eternity tem A Natural Disaster. Met Judgement als favoriet. Dat is voor mij nog altijd één van de beste platen uit de jaren 90, volstrekt uniek ook en klinkt qua productie nog steeds als een klok.

Valt We Ascend daar volgens jou ook onder?

Bij The Radicant vind ik het in de eerste plaats aangenaam dat Danny er niets mee te maken heeft. Dat levert toch een zekere frisheid op.

Ik weet eigenlijk niet of Vinny tekstueel uit hetzelfde vaatje tapt als zijn broer. Daarvoor ken ik de lyrics onvoldoende. Maar ik erger me toch minder aan woorden als love, shine, light,... zoals ik dat op de laatste platen van Anathema wel wat had.

Ja daar krijg je toch sterk het idee dat Danny zo nodig wat uit een Eckhart Tolle boekje die hij bij de bieb leende moest citeren.

De teksten van The Radicant heb ik wel bestudeerd en ik vind ze erg interessant. Ze gaan een stuk dieper dan wat hij ooit bij Anathema liet horen. Zero Blue bijv. weeft een sfeer van zowel verbondenheid als vervreemding, met een spirituele ondertoon die vragen stelt over de aard van onze realiteit, identiteit en heling. Het gevoel van verlies en de vraag naar wat echt is suggereren een persoonlijke worsteling met een scheiding, wellicht die met zijn broer. Ik zal er nog eens wat meer over schrijven bij We Ascend zelf.

Wat me verder opvalt is dat Danny overal (in interviews en tijdens gigs) lijkt te willen benadrukken hoe goed Vincent en hij nog zijn samen maar dat betwijfel ik eerlijk gezegd, het ligt er allemaal wat te dik bovenop. Hij beweerde eerder al behoorlijk stellig dat John onderdeel is van Weather Systems maar dat bleek ook niet te kloppen.

Doen!



Denk dat die bewering inderdaad sterk overdreven is ja. Toch ook opvallend dat er met de Weather Systems tour die nu bezig is geen interviews met Danny verschijnen. Dat was vroeger toch standaard wel het geval. Ik vermoed dat hij niet wil geconfronteerd worden met lastige vragen.

Ik vond die video's er allemaal ook wel wat nep en geacteerd uit zien, maar net lees ik dat die zangeres blijkbaar tijdens élk concert op exact hetzelfde moment in Intouchable Pt. 2 in tranen uitbarst. Man man, doe effe normaal zeg. Blij dat ik dit geskipt heb.

Tering wat infantiel.. das dus één grote act