Saaie Amerikaanse nephardrock. Klinkt soms na een of twee keer beluisteren niet eens zo gek, maar wordt al gauw irritant.

Definitie van Amerikaanse nephardrock:
Gelikte en overgeproduceerde voortzetting van de Britse (hardrock)invasie generatie van de jaren 60 en 70.
Populair bij tieners.
Nephardrock artiesten die het ondanks hun gebrek aan creativiteit goed deden, maar inmiddels bijna zijn vergeten:
Kiss, Aerosmith, Van Halen, Grandfunk Railroad en Guns and Roses.

Definitie van de Britse (hardrock) invasie:
Een briljante generatie artiesten uit de jaren 60 en 70. Vernieuwende muziekstroom, beinvloed door de blues, dat genialiteit met emotie en passie vermengde.
Wordt nog steeds gewaardeerd door jong en oud.
Enkele voorbeelden:
Peter Green's Fleedwood Mac, Led Zeppelin, Deep Purple, Blind Faith, Cream, Jimmy Hendrix, The Small Faces en The Yardbirds.

Hier hebben we nu een "purist".
Jammer joh. Ik ben ook van de generatie waarover jij schrijft.
Prima bands, in onze tijd baanbrekend en muzikaal vernieuwend.
Joe Satriani gaat verder waar de door jouw genoemde bands ophielden. Zo gaat dat.
Ik luister met genoegen en op zijn tijd naar muziek uit de 50-er, 60-er, 70-er, 80-er, of 90-er jaren.
My Chemical Romance, de favoriete band van mijn zoon, beluister ik ook graag.
Maar Joe Satriani verdient het om als een uitstekende rockgitarist te boek te staan. Virtuoos en muzikaal!!!

@heicro: Buiten Led Zeppelin natuurlijk, maar KISS heeft meer platen verkocht dan alle andere bands bij elkaar.

En wat hier van te denken:

http://www.ultimate-guitar.com/news/general_music_news/joe_satriani_new_band_sounds_like_early_zeppelin.html

Nieuwe 'supergroep' Chickenfoot:

Joe Satriani is jazzed about Chickenfoot, his new supergroup consisting of Sammy Hagar, former Van Halen bassist Michael Anthony, Red Hot Chili Peppers drummer Chad Smith and himself.

"We are truly over-the-top excited about this," the guitarist extraordinaire says. "It's a very energetic kind of rock music that reminds you of early Zeppelin."

Bij Joe Satriani - Surfing with the Alien (1987):

Technisch behoorlijk gitaarspel maar zonder veel emotionele diepgang. Geef mij maar Neil Young als gitarist. Steve Vai schat ik ook wat hoger in, omdat die avontuurlijker is zowel op zijn instrument als in de composities.

Eind jaren tachtig was ik wel een beetje verslingerd geraakt aan Joe Satriani, maar mijn voorkeur ging toen uit naar het debuut en de opvolger van deze, omdat die wat meer afwisseling bieden. De enkele nummers waarop wel gezongen wordt op Flying in a Blue Dream zijn best wel cool.

Maar later ging ik ook meer naar Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan luisteren. Naast deze gitaargoden steekt Joe Satriani dan toch wel heel erg bleekjes af. Nu luister ik bijna nooit meer naar Satriani en soms gaat het me zelfs irriteren, dat gepiel op de gitaar dat nergens anders over schijnt te gaan dan pielen op de gitaar.

je moet er van houden

emotieloos vind ik het niet

een nummer als always with you always with me bijv

YouTube - Joe Satriani - Always With Me, Always With You (Live) - nl.youtube.com

vergelijking met neil young begrijp ik niet

young is geen guitarist als satriani dat is

young maakt muziek en speelt daarbij gitaar,ander uitganspunt

steve vai vind ik juist minder avontuurlijk

eeuwig hetzelfde gestunt, vooral live, je wordt er moe van

magoed, dit is wel ene plaat voor gitaristen, die zullen er vast helemaal op kicken

ach wel, iedereen kan ut

YouTube - Joe Satriani - Always with me always with you - nl.youtube.com

Het is dus juist niet zo dat ik er niet van houdt, van dit soort muziek, maar dat dit er bij nadere beschouwing een nogal slaapverwekkende variant van is.

De vergelijking met Neil Young maakt goed duidelijk wat er voor mij ontbreekt bij Satriani. Neil Young steekt zijn bloedkloppend hart in het gitaarspel, Joe Satriani zijn bloedeloze techniek. Er zit geen diepgang in. Always With You... is uiteindelijk ook maar een vrij oppervlakkig melodietje vind ik. Geschikt voor de soundtrack van een melige Hollywoodfilm.

Volgens mij heeft Joe Satriani gewoon geen ziel. Hij is zelf een alien, hij woont ergens op een kale planeet zonder gras of bomen en surft met zijn gitaar ergens door het vacuüm van de kosmos. Daarom luister je in eerste instantie ademloos naar zijn muziek, wat de indruk wekt dat die erg goed is, tot blijkt dat het de muziek zelf is die niet ademt.

Welk Neil Young album heeft het beste gitaarwerk Kronos? ik ken enkel Decade en Massey Hall van Neil Young. je mag mij ook via pm antwoord geven.

Dat zou ik zo niet kunnen zeggen ricardo. Ik heb aardig wat werk van de man, maar zijn hele oevre ken ik niet van binnen en van buiten. Misschien je vraag hier eens stellen.

---

Ik heb je YouTube-filmpje bekeken Joy. Het bevestigd voor mij helemaal wat ik hier wil zeggen. Waar gaat dit riedeltje nu eigenlijk over? Het raakte mij vroeger wel maar nu klinkt het mij als muzak in de oren. Joe Satriani is wel een coole gast vind ik, maar op een nogal robot-achtige wijze.
Het is nu natuurlijk niet mijn bedoeling over Neil Young te blijven doordrammen. Ik noemde hem als tegenpool om mijn standpunt over Satriani duidelijk te maken. Dit filmpje vergeleken met wat jij plaatste illustreert meer dan wat er met woorden over gezegd kan worden.

nou vruit, 1 poging nog

YouTube - Joe Satriani - Satch Boogie - nl.youtube.com

Mja, dat klinkt gewoon erg lekker.
Maar daarmee is dan ook alles gezegd.

is ook genoeg me egezegd

ach ik vind 1 plaat van de man ook best genoeg

hij is - inmiddels allang voorbijgestreeft - steengoed en ik snap best dat het je emotieloos doet overkomen

fout die de meeste supergitaristen imo maken, eeuwig componeren van uit het instrument, en dan zijn de groeimogelijkheden beperkt

stuur zon satriane eens de jungle in met zelfgemaakt instrumenten, als er dan wat boeiends uitkomt praat je van een musicus, een trapje hoger dan muzikant en wordt eea boeiender

magoed, dat voed geen ego dus blijft men hetzelfde doen

ook prima

Als hij zich er mee amuseert en mensen genieten ervan is het mij allemaal goed. Zolang ik het maar op en vooral af kan zetten wanneer ik wil.

Vandaag in Het Nieuwsblad gelezen:

Gitarist beschuldigt Coldplay van plagiaat

De Amerikaanse gitarist Joe Satriani is in Los Angeles een juridische procedure gestart tegen Coldplay. Hij beschuldigt de Britse rockgroep van plagiaat.
Instrumentaal virtuoos Joe Satriani beweert dat de leden van Coldplay 'enkele belangrijke passages uit zijn ’If I Could Fly’ (2004) hebben gekopieerd en verwerkt in de titelsong van hun laatste album ’Viva la vida’.

Satriani eist een schadevergoeding en 'de opbrengsten' die Coldplay haalde uit het desbetreffende nummer.

Een woordvoerder van de groep was niet bereikbaar voor commentaar. Het album 'Viva la vida', gereleased in juni, ging al miljoenen keren over de toonbank en staat bovenaan in verschillende Europese en Amerikaanse hitlijsten.

De plaat leverde Coldplay bovendien zeven Grammy-nominaties op. De uitreiking vindt plaats in februari.

Wat maakt deze man ontroerend mooie muziek. Zijn composities zijn soms van ongekende schoonheid (niet alles natuurlijk). Wat te denken van If I Could Fly. Coldplay jat de melodie niet voor niks natuurlijk. Ik snap de puristen ook helemaal niet. Deze man speelt met bezieling, en over elke noot die hij speelt heeft hij nagedacht. Joe Satriani heeft geen zanger nodig, want hij zingt met zijn gitaar. Al moet ik wel zeggen dat ik zijn band Chickenfoot ontzettend vet vind. Over 11 dagen ga ik deze grootheid bewonderen in Heerhugowaard. Er zijn nog kaarten volgens mij.

Ik ben het niet helemaal met je eens. Neil young heeft inderdaad veel gevoel en diepgang in zijn muziek. Maar om te zeggen dat Satriani inplaats van gevoel zijn technische niveau gebruikt klopt niet. Allereerst is Satriani afgestudeerd aan het conservatorium, geen muzikant word toeglaten als hij/zij geen gevoel heeft. Daarnaast heeft satriani meer grammy awards ontvangen dan je denkt. En daarbij komt nog dat je lang niet alle nummers van hem kent. Om maar een voorbeeld te noemen Crying. Geschreven toen zn vader overleed. Neil young en Joe Satriani zijn beide muzikanten met gevoel/diepgang.

Sorry dat ik iets ouds naar boven haal. Maar daar word ik dus SCHIJTziek van. Zodra iemand technisch heel goed is of enorm snel kan spelen is dat gelijk "emotieloos" en meer van dat gezeik. Totale onzin. Die man LEEFT muziek, die man componeert als een gek, geeft zijn ALLES en als je ook maar 1 interview met hem bekijkt zie je dat hij muziek zo fucking serieus neemt, dat is EEN en AL ziel! Dat je het niet mooi vind, prima... Maar ga het niet emotieloos noemen, dat is puristisch gelul. Dat gaat niet meer over meningen, iedere gek kan zien dat het niets anders dan ziel, emotie en gevoel bij deze man is...

Bij Surfing with the Alien...

Gewoon even uitleg vragen kan helpen.

Al lijkt het me moeilijk uit te leggen aan jou, gezien je Exile on Main St. van The Rolling Stones maar een halve ster waard vindt en dat album is nu juist een mooi voorbeeld van muziek die rammelt, vuil is en dus leeft.

Satriani kllinkt heel wat sterieler, weinig doorleefd. Hij maakt technisch knappe muziek die mentaal enige genoegdoening kan geven maar emotioneel blijft het allemaal nogal oppervlakkig. Nu ik er verder over nadenk besef ik opeens dat hij gitaarleraar is/was. Dat kan een verklaring zijn.

En dat is dus gewoon mijn mening. Dat jij daar SCHIJTziek van wordt is lastig voor jou. Maar wellicht is jouw mening dat het niet over meningen gaat de oorzaak van deze vervelende kwaal.

Je kan het te "af" en "te perfect" vinden, prima, maar dan is het toch niet gelijk zonder ziel? Dat zijn 2 verschillende dingen, en ziel zit er wel gewoon in.

De reden voor mijn halve ster bij The Rolling Stones is niet omdat het voor mij te ontechnisch is. Ik vind het gewoon belachelijk slechte nummers (de basis akkoordjes in een paar verschillende volgordes, riffje erop, rammen maar), op een belachelijk slechte manier uitgevoerd, iets wat de meeste plaatselijke bandjes nog beter doen (en ik zit niet expres tegen mensen hun schenen te schoppen hiermee, laat dat duidelijk zijn).

Ik houd wel van muziek die leeft, waarbij niet alles perfect is. De "mens" in de muziek, worstelen met je instrument (of dat nou je stem is of iets anders), maar dat heeft in Satriani's geval niets met ziel te maken. Zijn muziek is erg af, vaak perfectionistisch, maar ziel zit er hoe dan ook in.

Vind jij. Maar ik vind dus van niet. En ik geef "te af" en "te perfect" niet als redenen op, maar gewoon mijn mening dat de muziek eerder emotioneel oppervlakkig, steriel is en weinig doorleefd.

Als je daar een wetenschappelijk onderbouwde bewijsvoering bij wil zien moet ik je teleurstellen.

Ik vind het heel erg raar.... Jij denkt dat hij AL die nummers componeert, iets totaal van hemzelf, en dat dan maar zonder ziel speelt? Lijkt mij ONmogelijk. Al zijn nummers gaan over iets, hij heeft altijd een aanleiding (vaak enorm persoonlijk) voor een nummer. Dat is een en al ziel. Nogmaals, te perfect of steriel: prima. Je mag het ook best kutmuziek van mij vinden. Maar zonder ziel? Hahahahaha, eg nie!

Oh ja, alsof jij dat bepaalt.

Ja, ik hoor eigenlijk geen redenen waarom jij vind wat je vind. "Zonder ziel" is zo enorm onduidelijk en nietszeggend. Ik hoor niet waar je dat uit opmaakt (te perfect en af is namelijk iets anders). Als IEMAND dat kan bepalen is dat Joe. Hij weet namelijk best wel of hij zijn ziel en gevoel erin gooit, en ik denk ook niet dat je dat tegen gaat spreken. Dat is net zoiets als zeggen dat ik misselijk ben als ik zeg dat dat niet zo is.

BAM zijn ALLES:
YouTube - Joe Satriani - Made of Tears (Live 2006)

Ik schreef toch al dat je geen wetenschappelijk onderbouwde bewijsvoering moet verwachten. Ik lees er ook geen waaruit duidelijk is dat er wel ziel in deze muziek moet zitten. Er is dan ook niets objectiefs aan te wijzen waaruit dat zou blijken. Je snapt nog altijd niet dat het om een subjectieve beoordeling gaat hè.

Dit is niet geheel subjectief hoor, je vind niet dat iemand zijn ziel erin legt, dat is iets wat iemand gewoon doet... Het is anders dan iets mooi of niet mooi vinden, dat is wel geheel subjectief. Ik ben wel met redenen gekomen, onderbouwen heet zo iets. Joe Satriani speelt gewoon met ziel en emotie, alleen komt dat niet zo bij jou binnen. Dat ligt niet aan Satch.

Het is niet omdat jij vindt dat hij met ziel en emotie speelt dat die daarom ook objectief aanwijsbaar in de muziek zou zitten. Indien wel, toon dan eens aan waar die ziel precies in de muziek zit.

Je zal dan misschien een beetje beginnen snappen dat het een louter subjectieve beoordeling is en niets anders.

Bekijk wat interviews met Satch. Daar zegt hij ook dat muziek 1 en al emotie voor hem is en dat hij iets over wil brengen, mensen wil raken. Ik zeg niet dat je het moet vinden omdat IK het vind. Maar als Satriani zegt dat het zo voor hem is dan zeg je nu eigenlijk een soort van dat hij liegt. Jij snapt volgens mij niet wat "je ziel erin leggen" betekend. Dat is niet iets wat een luisteraar vind, maar wat een performer doet. Dat het niet bij je overkomt is iets van jou. Nogmaals, als ik zeg dat ik verdrietig ben is het niet om aan jou te zeggen dat het niet zo is, al komt het misschien niet zo over. Ik ken sowieso geen mensen die hun ziel niet in de muziek leggen, anders kies je niet voor dit beroep. Misschien ga je het voor het geld doen, maar het begint bij de liefde voor muziek en talent. Emotie en ziel is voor mij de slechtst gebruikte reden om iets te bekritiseren.

Wat ik me ook afvraag (gewoon interesse), je geeft het wel een 4.0. Is dat voor de vakkundigheid en kwaliteit van songs? Of vind je het ook echt mooi om naar te luisteren?

Even tussendoor, hij heeft geen grammy's. Wel veel nominaties.

Toch heeft Kronos ook wel een punt.
Waarschijnlijk door zijn (bijna) perfecte techniek onstaat de indruk dat hij wat klinisch klinkt.
Teminste dat is mijn mening.

Maar dat zegt niets over of Satriani zijn ziel en gevoel erin legt of niet.