menu

De Site / Algemeen / Door de bomen het muziekbos niet zien (of een andere slechte metafoor voor de grote hoeveelheid aan beschikbare muziek)

zoeken in:
avatar van GrafGantz
Mssr Renard schreef:
Maar dat compulsief alles hebben van een band, herken ik wel van mijn jonge jaren. En dan koop je een zooi troep joh. Zo moest ik dan alles hebben van Barclay James Harvest of alles van Wishbone Ash. En dan maar volhouden dat je de jaren80 platen van deze bands ook goed vind.

Nee, daar trap ik nu niet meer in.


Ik heb een paar hele slechte 80s albums van Neil Young in de kast staan. Ach ja, je bent jong en obsessief en zo

avatar van legian
Interessant onderwerp. Voor mijn gevoel is het inderdaad een luxe probleem, maar dan wel voornamelijk voor de liefhebber die er echt mee bezig is. De huidige markt werkt dit natuurlijk in de hand. Alle muziek direct tot je beschikking en meer dan je ooit kan beluisteren. Maar dat is sowieso iets wat de entertainment industrie erg goed doet. Ons doodgooien met zoveel entertainment wat we nooit kunnen consumeren in een leven. En daar komt ook direct de Fear of Missing Out om de hoek kijken.

Ik herken het wel trouwens. Deze tijd van het jaar is het altijd druk om nog zo veel mogelijk releases van het jaar in te halen voor de eindlijst. Wat dus resulteert in massa consumptie van muziek en veelal gemiddelde cijfers en een boel albums die ik nooit meer opnieuw beluister. Dit jaar is het helemaal leuk aangezien ik binnenkort ga verhuizen en daarvoor eerst nog flink aan het klussen moet. Ben al bezig om muziek uit te zoeken die ik dan kan gaan afspelen.

Als ik naar mijzelf kijk verloopt het jaar de laatste tijd redelijk voorspelbaar. De eerste paar maanden de platen inhalen van voorgaande jaar aan de hand van toplijstjes. Daarna een moment waar ik weer veel bekende muziek draai. Dan komt de MuMe top 40 aanzetten en ga ik me verdiepen in het oudere werk van een als maar groeiende lijst artiesten. Als dat voorbij is hebben de releases van het huidige jaar zich alweer aardig opgestapeld en begint dat feest tot aan de laatste maanden om alles in te halen. Soms ben ik meer bezig met het beluisteren om het beluisteren dan omdat ik het leuk vind heb ik het idee. Als ik er nou betaald voor zou krijgen.

bennerd schreef:

- de gedachte inprenten dat het sowieso een onmogelijke opgave is
- beseffen dat het een negatief effect kan hebben op de muziekbeleving

Dit zijn voor mij wel belangrijke onderdelen geweest. Ja er is ontzettend veel mooie muziek. Nee je gaat het nooit allemaal kunnen beluisteren en waarderen. Door dat te accepteren heb ik in ieder geval nog plezier kunnen houden in het hele circus. Tegelijkertijd ook de mogelijkheid houden van je vooraf gestelde lijstje/plan af te stappen en gewoon niets te luisteren of wat bekends op te zetten.

Zijn er users die meer rust en focus vinden door in genre te beperken? Dus diepgaander werken in weinig genres ipv proberen om andere genres te verkennen?

Ja en nee. Ja want ik hoef me niet te gaan verdiepen in andere genres en de geschiedenis en het is allemaal bekend. Nee omdat ik steeds opzoek blijf naar dat nieuwe briljante meesterwerk en elk album daar dus aan ga toetsen. Het haalt veel plezier weg en zorgt voor meer stress omdat ik steeds verder ga zoeken.
Terwijl als ik een ander genre pak en daar gewoonweg op wat tips af ga ik veel meer rust heb in het beluisteren. En daar ondertussen ook weer wat prachtige platen ontdekt heb. Voor mij werkt het beter om wat meer de breedte op te zoeken dan de verdieping. En zelfs dan ben ik echt niet iemand die van alle markten thuis is trouwens.

avatar van gaucho
bennerd schreef:
Zijn er users die meer rust en focus vinden door in genre te beperken? Dus diepgaander werken in weinig genres ipv proberen om andere genres te verkennen?

Ook ik ga voor het politiek correcte antwoord: ja en nee

Ja, ik beperk me bewust. Niet zozeer qua genres alswel in het aantal albums dat ik wil beluisteren. Het helpt ongetwijfeld dat ik uit mezelf ook niet meer de drang heb om 'alles' te willen beluisteren wat mij wordt aangeraden of wat ik mogelijk interessant zou kunnen vinden. Met lijstjes heb ik sowieso niet veel, dat scheelt ook. Dat voorkomt luisterstress tegen het einde van het jaar. En zoals ik al schreef: ik merk bij mezelf dat ik ook niet meer zo nodig alle nieuwe releases tot me hoef te nemen. Muziek moet vooral geen 'huiswerk' worden.

Ik voel me na ruim veertig jaar luisteren wel een beetje 'arrivé' op dat punt. Ook omdat ik me realiseer dat mijn eigen muziekcollectie al zo groot is dat ik daar gedurende mijn verdere leven eigenlijk wel mee toe kan. Klinkt misschien een beetje blasé, maar heeft vast ook te maken met de levensfase waarin ik verkeer (ik ben 56). Voor jongere muziekliefhebbers geldt dat ongetwijfeld minder.

En nee, omdat ik me niet wil laten begrenzen in hokjes. Ik heb wel een aantal favoriete genres (pop, rock, prog, soul, funk, jazzrock - waarvan de eerste twee uiteraard ontzettend breed zijn), maar verdiep me ook af en toe graag in (veelal oudere) electronische muziek, blues, reggae, psychedelica, wereldmuziek en wat me verder langs allerlei wegen voor de voeten komt. Dus niet zozeer een beperking naar genre alswel vanuit het besef dat ik me liever verdiep in muziek die ik al ken dan dan ik steeds maar nieuwe dingen 'moet' ontdekken.

Ik luister eigenlijk nooit naar albums/muziek waarvan ik bij voorbaat denk: ik 'moet' er nu eenmaal kennis van genomen hebben, maar na één keer ben ik er vermoedelijk wel klaar mee. Eigenlijk stel ik me bij alle nieuwe muziek die ik ga beluisteren de vraag: is er een aanzienlijke kans dat ik dit interessant genoeg vind voor aanschaf in fysieke vorm, dus op LP of CD? Als het antwoord 'nee' is, vind ik het tijdverspilling.

Bij mij speelt ook mee dat ik - buiten MuMe en andere internetfora - in het echte leven eigenlijk maar twee tot drie mensen ken met wie ik regelmatig diepgaand van gedachten wissel over muziek. Er zit dus ook weinig druk op van 'dat moet ik per se beluisterd hebben om mee te kunnen tellen'. Wellicht neemt de drang om 'erbij te horen' ook wat af naarmate je ouder wordt.

Nog een tip, al is die voor sommigen misschien een open deur: als ik er echt voor ga zitten om muziek te beluisteren, pak ik meestal het tekstvel of het tekstboekje erbij. Ik vermoed dat lang niet iedereen dat doet, zeker niet als je oppervlakkig luistert. Het is verbazingwekkend hoeveel méér je de muziek in je opneemt als je de teksten daadwerkelijk bij de hand hebt en tot je door laat dringen.

Soms bevat een album geen tekstvel of -boekje. Vaak is het dan online wel te vinden. Maar ik betrap me erop dat ik dan weer dreig af te dwalen, omdat online zijn nu eenmaal verleidingen met zich meebrengt. Geconcentreerd luisteren doe ik dan ook het liefst offline.

avatar van Mssr Renard
Er is ook een tegenovergestelde van beperken tot een genre en dat is het afstoten van een genre.

Zo ben ik erachter dat veel hardrock, neoprog, power metal, hardcore, etc. mij nu veel minder boeit, waardoor ik weer ruimte heb voor spul, funk, r&b, fusion, jazz etc.

Dit heb ik trouwens wel vaak gedaan, omdat ik gewoon vanuit mijn persoonlijkheid heel erg jojo, ook qua stijlen, dus het zou zo maar kunnen zijn dat ik volgende week weer in een glamrock-bui ben. Maar dat terzijde.

Bijv. een band als Marillion waar ik helemaal heet van was, doet mij nu nagenoeg niets meer. Dat scheelt wel een hoop want dan kan ik me lekker storten op moderne jazz bijvoorbeeld.

avatar van Michiel Cohen
Een mooi voorbeeld van hoe ik selecteer. Een nieuw album van de Duitse formatie Red Stone Chapel . Ik zag bij nr 8 ineens iets staan dat me niet aanstond. Direct weggedrukt zonder er tijd aan te besteden.

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=A-mNNc0teIU

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Mssr Renard
gaucho schreef:

Nog een tip, al is die voor sommigen misschien een open deur: als ik er echt voor ga zitten om muziek te beluisteren, pak ik meestal het tekstvel of het tekstboekje erbij. Ik vermoed dat lang niet iedereen dat doet, zeker niet als je oppervlakkig luistert. Het is verbazingwekkend hoeveel méér je de muziek in je opneemt als je de teksten daadwerkelijk bij de hand hebt en tot je door laat dringen.

Soms bevat een album geen tekstvel of -boekje. Vaak is het dan online wel te vinden. Maar ik betrap me erop dat ik dan weer dreig af te dwalen, omdat online zijn nu eenmaal verleidingen met zich meebrengt. Geconcentreerd luisteren doe ik dan ook het liefst offline.


Dat deed ik in mijn eerste muziekjaren, met de lp-hoes en insert erbij inderdaad. Geweldig om zo muziek te beleven.

In de jaren 90 en 00 (cd-tijdperk) deed ik dat ook, zij het minder, maar toch.
Vanaf de jaren 10 ging het downloaden en streamen starten, en verdwenen de artwork en lyricsheets een beetje uit zicht.

In mijn huidige woonsituatie is weer ruimte voor vinyl draaien en oh wat is het heerlijk om weer eens die credits te lezen, wie speelde wat en wie schreef wat. Het artwork ook weer eens in je op te nemen, ipv een 1x1 thumbnail van je foon-schermpje.

Nu bijvoorbeeld Jean-Luc Ponty - Cosmic Messenger opstaan, en wie zijn al die muzikanten die er op meespelen? Leuk ook dat er zelfs wordt aangegeven wie welke solo speelt. Nou zover gaan streamingservices niet.

Echt een leuke discussie deze.

avatar van gaucho
Mssr Renard schreef:
In mijn huidige woonsituatie is weer ruimte voor vinyl draaien en oh wat is het heerlijk om weer eens die credits te lezen, wie speelde wat en wie schreef wat. (.....) Leuk ook dat er zelfs wordt aangegeven wie welke solo speelt. Nou, zover gaan streamingservices niet.

Ik noemde de teksten, maar je hebt gelijk: ook de credits (wie schreef er mee aan een nummer, wie bespeelt welk instrument?) zijn vaak een bron van informatie die echt wat toevoegt aan je luisterplezier. Dat Steve Howe van Yes die flamenco-gitaarsolo doet op Queen's Innuendo, dat Paul Simon fusiongitarist Al di Meola de solo laat uitvoeren op Allergies of dat niemand minder dan Sonny Rollins die fantastische saxsolo's speelt op Waiting on a friend van de Stones - het zijn zomaar wat dwarsstraten waarvan je denkt: die info had ik echt niet willen missen.

Tuurlijk, je kunt veel van die credits ook op internet vinden, maar lang niet iedereen neemt volgens mij die moeite. Bij LP's en CD's krijg je die info standaard bijgeleverd. En zonder de hedendaagse muziekbeleving van velen te willen afkatten - want streaming heeft ook zo z'n voordelen - denk ik toch dat er waarheid schuilt in de veelgehoorde bewering van (vooral) vinylliefhebbers dat je aandachtiger naar muziek luistert wanneer je er echt voor gaat zitten en teksten en credits tot je neemt. Je gaat je dan echt meer verdiepen in afzonderlijke albums. Maar dat lukt inderdaad alleen als je jezelf beperkingen oplegt door keuzes te maken en te selecteren. Dat lijkt me toch het grote nadeel van streaming: het aanbod is zo overstelpend dat je je de diepgang gaat missen. Alles verwordt tot hap-slik-wegmuziek...

avatar van Mssr Renard
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de platen van 2018/2019 die nu al een hogere score hebben dan platen uit 1963, 1976, 1982, 1991 etc. etc. (ik ga geen namen noemen).

Ik vraag me af of je daadwerkelijk nu al kan stellen dat plaat x van groep y nu al beter en legendarischer is dan What's Going On van Marvin Gaye of White Album van the Beatles.
Maar dat is weer een geheel andere discussie me dunkt.

avatar van Silky & Smooth
gaucho schreef:
Nog een tip, al is die voor sommigen misschien een open deur: als ik er echt voor ga zitten om muziek te beluisteren, pak ik meestal het tekstvel of het tekstboekje erbij. Ik vermoed dat lang niet iedereen dat doet, zeker niet als je oppervlakkig luistert. Het is verbazingwekkend hoeveel méér je de muziek in je opneemt als je de teksten daadwerkelijk bij de hand hebt en tot je door laat dringen.

Vaak geprobeerd, maar bij ontbreekt het geduld om echt voor muziek te gaan zitten. Meestal luister ik naar muziek tijdens mijn werk en dan kan ik alles prima volgen. Wel pak ik vaak de hoes erbij om de credits te bekijken. Dit slaat zelfs zover door dat de mijn volledige iTunes bibliotheek voorzien is van credits. Iets wat het 'nadelige' effect heeft dat ik nog meer nieuwe artiesten, zoals producers, gastartiesten en componisten, ontdek. Het ontdekken van artiesten achter de schermen is dan weer een mooi bruggetje naar deze vraag:

bennerd schreef:
Zijn er users die meer rust en focus vinden door in genre te beperken? Dus diepgaander werken in weinig genres ipv proberen om andere genres te verkennen?

Als hip-hop fan is dit voor mij persoonlijk onmogelijk is. Wie zich wat verdiept in hip-hop komt er snel achter dat het genre wortels heeft in vrijwel alle andere genres. Door mij te verdiepen in hip-hop ben ik juist bekend geraakt met nieuwe muziek, van soul tot jazz en rock tot electronic. Als ik een leuke sample hoor wil ik direct weten wie die artiest is met als gevolg dat ik alles van die artiest op zoek. En veelal gaat weer om artiesten die een behoorlijk oeuvre op hun naam hebben staan.

Herkennen mensen dit ook bij andere genres?

avatar van gaucho
Silky & Smooth schreef:
Als hip-hop fan is dit voor mij persoonlijk onmogelijk is. Wie zich wat verdiept in hip-hop komt er snel achter dat het genre wortels heeft in vrijwel alle andere genres. Door mij te verdiepen in hip-hop ben ik juist bekend geraakt met nieuwe muziek, van soul tot jazz en rock tot electronic. Als ik een leuke sample hoor wil ik direct weten wie die artiest is met als gevolg dat ik alles van die artiest op zoek. En veelal gaat weer om artiesten die een behoorlijk oeuvre op hun naam hebben staan.

Herkennen mensen dit ook bij andere genres?

Ik ben zelf niet erg into hiphop, maar ik kan me dit mechanisme goed voorstellen. In die muzieksoort worden samples uit de meest uiteenlopende genres gebruikt, dus als je je daar een beetje in wilt verdiepen, waaiert je interesse al snel alle kanten uit. En dan kan het hard gaan, dat geloof ik graag.

Ik merk dat effect bij mezelf ook wel een beetje, zij het waarschijnlijk in mindere mate, en dat komt mede doordat je muziek vroeger niet bepaald voor het oprapen had, zeker de minder voor de hand liggende opnames niet.
Om terug te grijpen op een van de voorbeelden die ik hierboven noemde: de uitermate puntige gitaarsolo in het Paul Simon-nummer Allergies intrigeerde me dusdanig dat ik móest weten wie dat speelde. Bleek ene Al di Meola te zijn - en zo zette ik rond 1983 mijn eerste schreden op het vlak van de jazzrock annex fusionmuziek, waar ik later behoorlijk diep in ben gedoken. En dan is de stap naar 'echte' jazz niet zo'n grote meer...
Van het een komt vaak het ander: iemand als Linda Ronstadt coverde voornamelijk songs van anderen en daardoor zette haar succesvolle platen mij op het spoor van een heel legertje minder bekende singer-songwriters. En zo kan ik nog wel ff doorgaan met voorbeelden.

Nadeel/voordeel uit het pre-internettijdperk is dat dat ontdekken heel geleidelijk ging. Je pakte zo'n artiest op als je toevallig ergens een plaat van hem of haar in de bakken tegenkwam. Want dat was naast de radio eigenlijk de enige manier om muziek te consumeren: je kocht een album(of een single voor mijn part). Nu heb je met een klik op een website een hele discografie van zo iemand voor het grijpen. Met als gevolg dat je alles slechts vluchtig beluistert. Ellek voordeel hep inderdaad ze nadeel...

Toch roept dit nog een vraag bij me op: waarom zou je van zo'n nieuw ontdekte artiest meteen alles willen ontdekken? In het pre-internettijdperk ging dat noodgedwongen plaat voor plaat. Zelf had ik bij het selecteren vaak wel hulp van muziekbladen of, beter nog, de Pop-encyclopedieën van Oor.
Niet in alle opzichten zaligmakend, dat geef ik direct toe. Maar zo'n artiesten-entry en het overzicht van de discografie gaven me toch een redelijke indruk van wat hun beste albums zouden moeten zijn. Daar begon ik dan meestal mee. De mindere platen liet ik dan meestal voor wat ze waren, hoewel dat ook niet altijd terecht was.

Maar ja, de klok is niet meer terug te draaien, dus het 'langzame' ontdekken, dat werkt niet meer...

Even wat algemene zaken vooraf (evt over te slaan als je minder hecht aan 'cultuurfilosofische' bespiegelingen): binnen de stroming van het structuralisme is een aantal belangrijke typeringen geformuleerd die kenmerkend zijn voor het menselijk denken en handelen (bijv waarom kopen we wat we kopen), te weten metafoor, metonymie en associatie.

Zo zorgt metonymie (a) ervoor dat we onze interesse uitbreiden/verleggen door naar aanpalende gebieden te gaan kijken of juist dieper in te zoomen (meer van deze groep/artiest, of juist meer van de zanger alleen); metaforen (b) bewerkstelligen een sfeerbepalende inkadering (meer van dit type muziek, bijv. ‘Gothic’ omdat de sfeer me aanspreekt). En bij associatie koppelen een bepaalde gestelheid (weer) aan een bepaald album - regelmatig genoemd op MuMe, Kate Bush - 50 Words for Snow.

Om een antwoord te geven op:

Silky & Smooth schreef:
Als hip-hop fan is dit voor mij persoonlijk onmogelijk is. Wie zich wat verdiept in hip-hop komt er snel achter dat het genre wortels heeft in vrijwel alle andere genres. Door mij te verdiepen in hip-hop ben ik juist bekend geraakt met nieuwe muziek, van soul tot jazz en rock tot electronic. Als ik een leuke sample hoor wil ik direct weten wie die artiest is met als gevolg dat ik alles van die artiest op zoek. En veelal gaat weer om artiesten die een behoorlijk oeuvre op hun naam hebben staan.

Herkennen mensen dit ook bij andere genres?


Zeer zeker - duidelijk voorbeeld van metonymie, even vanuit de persoonlijke invalshoek, metonymie: als ik begin bij Talk Talk kan ik snel uitkomen bij Mark Hollis, doorgaan naar 'O'rang, Bark Psychosis en vervolgens via metaforie (b) uitkomen bij postrock generiek (Sigur Ros, Besnard Lakes); via associatie (winters gevoel in muziek) kan ik bij Biosphere - Substrata uitkomen. Nb: dit zijn allemaal links die ik persoonlijk leg.

gaucho, ooit stuitte ik op een dubbel-lp van Duane Allman (ik meen Anthology) - dat was een soort compilatie van nummers waarop Allman als gitarist (vaste gitarist in de Muscle Shoals studio's) meespeelde, o.a. Hey Jude van Wilson Pickett en het prachtige Loan Me a Dime van Boz Scaggs. Bij die laatste zou ik zonder dat album nooit uitgekomen zijn, omdat ik zijn werk nogal mediocre vind.

Overigens - afgezien van de veelal prieterige en regelmatig onhandige (gezien vanuit de informatie-ergonomie) uitvoering van cd-inlays, een ferm beletsel voor de oudere jongere - beluister ik graag in eerste instantie een album volledig 'blank', om het gewoon op me in te laten werken.

Imo geeft beluistering met tekst erbij in vrij weinig situaties een extra dimensie, daarvoor is of de tekst gewoon erg matig of leidt het af van de muziek. Elders is ooit het punt gemaakt dat gelijktijdig lezen en luisteren niet echt goed mogelijk is - en dat wil ik ten dele ondersteunen, omdat ik nimmer een boek lees zonder muziek erbij te draaien; da's een vorm van multi-tasking (twee aparte processen). Albumteksten lezen en de muziek erbij draaien is iets anders, dan gaat het om twee gecorreleerde processen. Voorbeeld uit andere hoek: een vergadering bijwonen en moeten notuleren maakt het bijna onmogelijk om ook nog inhoudelijk aan de discussie deel te nemen, die twee processen hangen te zeer samen om ze parallel (goed) uit te kunnen voeren.

Ten slotte: als je een voorgevoel hebt - kan op ervaring berusten - dat iets niet voor je is weggelegd, kun je jezelf veel tijd besparen door er niet aan te beginnen. Tenzij iemand uit je inner circle met toelichting/motivatie dat album bij je onder de aandacht brengt. Dan nog heb je geen garantie, hoogstens een kleine morele verplichting. Hoe kritischer je zelf bent, des te kleiner de kans op succes

avatar van Mssr Renard
Mjuman, bedankt voor deze inzichten. Erg interessant.

Vroeger zocht ik vaak op artiesten uit een genre, en dat gaat zich vaak wreken. Dat doen bijv. de algoritmes van streamingservices. Als je van x houdt, houd je zeker ook van y.

Maar als je bijvoorbeeld voor een bepaalde associatie gaat kan een klassieke plaat van Chopin misschien juist weer aansluiten op een metaplaat van deze of gene. Etc.

Daarvoor zijn denk ik dit soort muziekfora zo geschikt. Omdat geen algoritme mij ooit op die manier een bandje heeft getipt.

Mssr Renard schreef:
Mjuman, bedankt voor deze inzichten. Erg interessant.

Vroeger zocht ik vaak op artiesten uit een genre, en dat gaat zich vaak wreken. Dat doen bijv. de algoritmes van streamingservices. Als je van x houdt, houd je zeker ook van y.

Maar als je bijvoorbeeld voor een bepaalde associatie gaat kan een klassieke plaat van Chopin misschien juist weer aansluiten op een metaplaat van deze of gene. Etc.

Daarvoor zijn denk ik dit soort muziekfora zo geschikt. Omdat geen algoritme mij ooit op die manier een bandje heeft getipt.


Die recommendation engines zijn in verhouding tot een aantal jaren geleden wel beter geworden, omdat door de bergen data die verwerkt worden de aanbevelingen meer 'body' krijgen. Dan nog is het best mogelijk dat naast een aantal reële aanbevelingen een exoot staat - zeg naast een setje grindcore of death metal opeens de laatste van Caro Emerald als aanbeveling. Wat blijkt dan (vertelde een developer me)? Dat de besteller denkt, tja ik kan het niet maken om alleen die 5-6 cd's voor mezelf te bestellen en voor 'het afkopen' van zijn lady ook die van Caro Emerald in zijn mandje pleurt

Een interessant model om verwantschap in genre/stijl weer te geven is driedimensionaal, dan kun je onderlinge relaties tussen bijv Bowie, Magazine, Roxy Music en Japan - om een paar voorbeelden te geven - op een heldere manier inzichtelijk maken. De aquabrowser - google daar maar eens op - werkt met zo'n model.

Een hulpmodel om dat te bereiken is een tagcloud, maar dat vergt zorgvuldig en consequent tagging door insiders met vergaande domeinkennis (dan kun je mbv tags aangeven wat het verschil is tussen het ene subgenre (zeg deep house of speed metal) met het andere (zeg tech house of death metal). Als je zo'n model (ontologie) hebt gemaakt, kan je dat idd goed driedimensionaal weergeven.

avatar van Silky & Smooth
gaucho schreef:

Toch roept dit nog een vraag bij me op: waarom zou je van zo'n nieuw ontdekte artiest meteen alles willen ontdekken?

Nieuwsgierigheid. Het is niet eens zozeer het gevoel dat ik het moet kennen, maar ik ben bang om iets moois te missen. Als een artiest één mooi album heeft gemaakt dan moet het toch wel zo zijn dat hij er nog zo’n goede of zelfs nog betere heeft gemaakt?
Ik kan mij niet meer alleen laten leiden door MuMe, aangezien ik albums op repeat heb staan die hier weinig bekijks hebben.

avatar van Wandelaar
gaucho schreef:
Maar ja, de klok is niet meer terug te draaien, dus het 'langzame' ontdekken, dat werkt niet meer...
De klok draait door, maar ‘langzaam’ komt steeds meer in de mode...

avatar van Barney Rubble
Ik vind de openingspost van Bennerd erg herkenbaar. Ik denk dat het deels het resultaat is van de huidige informatiecultuur: ik kan binnen wat muisklikken lijsten en lijsten aan goede (muziek,boeken. films, videogames etc.) tips krijgen. Het is echter ook een ouder en groter probleem dat de human condition raakt. Het totaal aan informatie, is nou eenmaal vele malen extensiever dan de duur van een mensenleven. Een leven kent grenzen, waardoor er altijd iets buiten die grenzen valt. Deze overvloed aan opties resulteert bij mij in een soort tweespalt. Enerzijds resulteert het in een enorme levenslust. Ik ben dan ook daadwerkelijk dankbaar voor alle kunst die mijn kant op is gekomen. Anderzijds bemerk ik een minieme hoeveelheid stress. Er is een drang om mijn leven zo in te richten dat ik zo veel mogelijk moois ervaar en er is een minieme frustratie als dit niet lukt.

Ik neem boeken even als voorbeeld. Tegenwoordig lees ik plusminus zo'n 50 boeken per jaar. Dat is dus zo'n 1.000 boeken per 20 jaar en zo'n 3.000-4.000 in grofweg de rest van mijn leven . Dat is schrikbarend weinig! Elk moment dat je iets nutteloos doet, voelt daardoor welhaast aan als een verraad. Hoe dit te verbeteren? Wellicht een betere selectie. Minder in totaal lezen, maar van een betere kwaliteit. Maar ja, hoe bepaal je kwaliteit? Daar zijn ook veel subjectieve aspecten bij betrokken. Of een boek goed is, weet je vaak pas als je het hebt uitgelezen. Wellicht zou ik meer momenten kunnen vinden om te lezen om zodoende de kwantiteit te verhogen. Elke busrit is immers een mogelijkheid om te lezen . Maar ja, hoe prettig lees je met een gevoel van haast in de botten. Hoe goed lees je een boek als er - in je hoofd- nog twintig andere staan te wachten op hun beurt.

Vooralsnog heb ik het zo voor mijzelf opgelost. Ik stop als iets echt niets voor mij is. Geen zin om (te) lang te proberen indien ik er geen plezier ervaar; hoe goed een kunstwerk ook wordt gewaardeerd! Dat wil niet zeggen dat ik moeilijkheid uit de weg ga. Sommige muziek doorgrond ik bijvoorbeeld niet direct, maar ik vind het wel prettig om beetje bij beetje de verschillende lagen te ontwaren. Verder accepteer ik mijn eigen impulsiviteit. Soms heb ik zin in twintig jazzplaten. Nu heb ik vooral zin in electronic. Desalniettemin probeer ik wel actief comfort te voorkomen. Niet direct afgaan op mijn eigen vooroordelen en niet al te veel tijd verspillen aan variaties op hetzelfde thema.

Uiteraard bestaat er geen perfecte oplossing. Het enige wat vervolgens rest is acceptatie. Veel moois zal ik nooit ervaren en that's o.k.

avatar van Wandelaar
Mooi! Het eeuwige dilemma kwaliteit vs. kwantiteit, breed gaan vs. diep. Mooi dat je hier zo rustig in kan staan. Als ik je goed begrijp, Barney Rubble, ben jij toch meer iemand van de diepte in gaan en waar je dan niet aan toekomt: ‘het zij zo.’
Ja, een mens heeft zijn beperkingen. Geen reden tot stress, maar dankbaar genieten.

avatar van Mssr Renard
Barney Rubble

Mooi uiteengezet, en erg herkenbaar. Ik leg een boek ook sneller weg. Voorbeeld: The art of not giving a fuck heb ik na een half hoofdstuk gelaten voor wat het is. Nu kan ik er niet over meepraten (FOMO), maar ik heb nu wel mijn tijd anders besteed, en een boek opgepikt waar ik meer aan had.

Hetzelfde geldt voor muziek. Veel van die progplaten van tegenwoordig zijn dubbelaars. Duurt allemaal zo lang, dat duurt jaren om op je te laten inwerken. Dat vergt dedicatie. Die stop ik dan liever in oude funkplaatjes leren ontdekken. Jammer voor IQ etc.

Aan de andere kant weten al die artiesten niet eens wie ik ben en hebben ze mij niet nodig om rond te komen.

avatar van EttaJamesBrown
Volgens mij (en voor mij) is acceptatie wel de perfecte oplossing.
Het moeilijke is om met jezelf de staat van perfecte acceptatie te bereiken.

avatar van Barney Rubble
Wandelaar schreef:
Als ik je goed begrijp, Barney Rubble, ben jij toch meer iemand van de diepte in gaan en waar je dan niet aan toekomt: ‘het zij zo.’ Ja, een mens heeft zijn beperkingen. Geen reden tot stress, maar dankbaar genieten.

Dat is kort gezegd inderdaad mijn houding in deze.
Of i.i.g de houding die ik probeer in te nemen, want zoals EttajamesBrown zegt: perfecte acceptatie is lastig.

avatar van Soledad
Zeer herkenbaar en leuk topic. Ik mag zelf al blij zijn dat ik zo'n beperkte muzieksmaak heb en me vooral met jazz hoef bezig te houden, fuck dat scheelt al 95% van de muziek. Toch ben ik zelf ook niet helemaal zen op dit vlak. Ik heb ook die rare drift om steeds nieuwe platen uit te moeten proberen. Eigenlijk heb je constant het gevoel dat je misschien dé ultieme plaat nog niet kent. Die ligt ergens op jou te wachten dus moet je maar snel werk van maken en zoveel mogelijk platen blijven proberen. Vervolgens laat je eigen platen na drie luisterbeurten weer heel lang wachten terwijl je ze hartstikke goed vindt. Een vreemd soort stress vind ik zelf. Ik heb inmiddels een grote maar ook echt wel goed afgebakende wantlist ontwikkeld. Daarvoor heb ik echt alle hoeken van de jazz doorgezocht en alles goed gecheckt dat binnen mijn straatje past. En tegelijkertijd strenge criteria voor mezelf toegepast. Toch betrap ik mezelf er nog elke dag op dat ik aan het zoeken ben naar nieuw materiaal voor mijn wantlist (en zelden met een resultaat, ik heb tenslotte hiervoor al genoeg mijn best gedaan en gezocht. Ik zie mezelf hetzelfde doen als wat mijn vrouw op haar telefoon met Facebook doet: tien keer hetzelfde lijstje doorscrollen. Dat doe ik met Discogs, Allmusic en RYM......

Toch heb ik mezelf al aardig wat disciplinaire maatregelen opgelegd om mijn zonde iets te beteugelen. Daarvan zijn er hier ook een aantal benoemd. Wat voor mij enigszins werkt:

1. Ik luister alleen op vinyl en cd en stream niet... Ik zou dan al helemaal niet meer eten waar ik moet beginnen namelijk. Daarnaast weet ik al dat ik in zo'n geval snel ga doorspoelen en veel te snel een oordeel vel (wat ik soms ook met Youtube deed). Dat enorme aanbod moet dan namelijk snel geëxploreerd worden. Dat gaat nog meer ten koste van de muziekbeleving. Daarnaast hebben de bekende streamdiensten veel van mijn gewenste platen niet.
2. Dit betekent ook dat ik een strenge voorselectie moet maken omtrent wat ik ga kopen en daarbij hoort ook een maandbudget. Met dat laatste is vooral mijn vrouw ook erg blij.
3. Op websites als allmusic en RYM probeer ik een selectie te maken waar ik samples van luister: dit zijn alleen de echt populaire platen die op beide sites goed scoren. Van deze selectie maak ik nogmaals een nieuwe dunner selectie aan de hand van het beluisteren van samples. Deze laatste selectie komt op mijn wantlist. De enige uitzondering op deze manier van werken zijn mijn favoriete artiesten.
4. Ik koop nu soms bewust ook wel eens een duurdere plaat. Wel altijd als er echt geen alternatieven zijn, anders ga ik gewoon voor een goedkopere versie (ik snap die first pressings en collectors items echt niet). In zo'n geval kan ik er maar 1 of 2 in de maand kopen en dat geeft me weer meer aandacht voor die bewuste plaat of andere platen uit mijn collectie.

Bovenstaande methodiek houdt mij enigszins in bedwang. Ik weet niet of ik trots op mezelf moet zijn, of enkel medelijden met mezelf moet hebben.... Het is een vreemde verslaving. Maar wel stukken gezonder dan nicotine, waar ik dan alweer bijna twee jaar vanaf ben. Dus ik accepteer het maar van mezelf. En die ca. 250 platen op mijn wantlist? Tsja daar krijg ik dus ook enigszins stress van: die wil ik zo snel mogelijk allemaal hebben. Geen idee voor wie ik mezelf zou moeten haasten, de meeste lopen ook echt niet weg. En ik wil al helemaal niet weten wat ik moet doen als het moment daar is dat ik ze allemaal heb.... Ah dan stel ik gewoon wat lagere criteria en vul ik die lijst gewoon weer opnieuw met 250 platen.... Misschien moet ik toch eens professionele hulp zoeken

avatar van Mssr Renard
Soledad

Dankzij de beperking van alleen luisteren wat je in huis hebt (in mij geval vinyl, maar toch al gauw 500 platen), moet ik sommige platen van sommige artiesten op repeat luisteren (continu omdraaien), omdat ik nu éénmaal maar 1 of 2 platen van ze heb.

Zo staat een plaat van The Crusaders dit weekend al de hele tijd op. Maar dan gaat zo'n plaat wel veel meer leven en je eigen worden. Ongeacht of het ook daadwerkelijk hun beste plaat is (misschien wel hun slechtste) wordt het een persoonlijk favoriet.

Om die reden vind ik bijvoorbeeld Barclay James Harvest (soft-progrock) veel leuker dan Vandergraaf Generator of Tool (die hoger worden gewaardeerd), gewoonweg omdat ik het beter ken, en kapot heb gedraaid. Een moderne act gaat jaren luisterplezier niet kunnen inhalen.

avatar van ZAP!
bennerd schreef:
Ja maar, duurt die plaat langer dan 15 minuten? Sorry, geen tijd, heb te veel te luisteren!
Misschien moeten we een 'korte plaatjes voor bennerd' openen, maar voor nu heb ik Evil Twins - Evil Twins (2017) in de aanbieding (10m12s).

Verder on-topic kom ik veel leuks tegen op bandcamp en ik denk dat ik daar maar es wat ga shoppen. Een tijd geleden ook al gedaan, maar bevalt weer goed.

avatar van GrafGantz
Mssr Renard schreef:
The art of not giving a fuck heb ik na een half hoofdstuk gelaten voor wat het is.


Ik hoop dat de ironie je niet ontgaan is hier

avatar van Mssr Renard
GrafGantz schreef:
(quote)


Ik hoop dat de ironie je niet ontgaan is hier


Zelfs de ironie werd mij teveel. Wat een vreselijk en pretentieus nonsens-boek. Nu bungelen zelfhulpboeken wat mij betreft sowieso ergens onderaan. Maar dat ding, ik heb er nu alweer teveel aandacht aan gewijd.

avatar van GrafGantz
Ik ken het hele boek niet, vond het alleen amusant dat je al na een half hoofdstuk dacht "I don't give a fuck". Duidelijk een zeer effectief boek dus.

avatar van Mssr Renard
GrafGantz schreef:
Ik ken het hele boek niet, vond het alleen amusant dat je al na een half hoofdstuk dacht "I don't give a fuck". Duidelijk een zeer effectief boek dus.


Oh dat, hahaha. Ja dat klopt. Ik gaf geen fuck om dat boek.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:53 uur

geplaatst: vandaag om 15:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.