Ik lag eens te denken, iets wat ik overigens wel vaker doe . Mijn smaak is nu wel enorm gericht op de jaren 70. Een muzikaal klimaat waar ik van hou, maar ook een decennium die door de media en vele users op de site actief wordt gepromoot. Daarnaast las ik dit topic weer eens door:

Muziek >> Algemeen >> Alles is al eens gedaan en vroeger was het vooral beter

Ben ik als jongere muzikaal werkelijk zo vastgeroest in een decennium waar ik nog slechts een stoute gedachte was van mijn ouders. Zou ik niet eens meer energie besteden aan het muzikale klimaat waar ik nu in leef. Tegenwoordig zijn er immers ook geweldige albums, misschien wel beter dan de vertrouwde klassiekers.

Dus ik lag weer eens te denken en ik kreeg een idee. Waarom niet met enige regelmaat albums beluisteren van na 2005. Waarom niet een eigen topic. Al was het maar om de mooie alliteratie: Misterfool doet Modern. Ik zal trachten hier stukjes te schrijven over mijn ervaringen met “moderne muziek”. Geïnteresseerden mogen uiteraard een stukje aan het topic doneren.

Laat ik dit openingsbericht afsluiten met een leuke moderne uitspraak: “welcome to tha crib.

Maar dan moet je natuurlijk niet allemaal van die retro-muziek gaan luisteren.

Ik begin met een plaat die je wellicht als retro kan betitelen(door mij betiteld als de overgangsplaat), maar ik heb al enkele platen op het oog die uiteraard een stuk moderner zijn, anders zou dit topic zijn doel voorbij gaan. Ik ga met dit topic ook echt meerdere genres af en zal zowel bekende als onbekende platen uitlichten. Tips worden uiteraard altijd gewaardeerd .

Bij Lichtenvoorde moet ik eerder denken aan

Misterfool doet Normaal

(mijn vrouw komt uit Silvolde)

Laat ik beginnen met een overgangsalbum. Ik ben nog te vastgeroest in oude tijden om in een klap over te gaan naar de meest moderne muziek. Het is weliswaar een heel bekend album, maar ook erg sterk:




“Brothers “van The Black Keys is een moderne bluesrocker. Toch zullen veel oudgedienden absoluut de muzikale bouwblokken van dit album herkennen. Er wordt creatief omgegaan met invloeden uit soul, blues en rockmuziek. Ritmische gitaarpartijen die led zeppelin ademen en ritmes die zo van the Animals hadden kunnen zijn. Misschien wel de ultieme instapper in het nieuwe decennium voor de onvermurwbare 50-plusser.

De zanger weet ook handig gebruik te maken van de muzikale fundering. Moeiteloos transformeert hij zich van vuige bluesrocker naar een soulartiest die de concurrentie met moderne rasartiesten als John Legend aan kan .

Hier en daar worden heel subtiel elektronische elementen geïntroduceerd. Precies genoeg voor muzikale diepte en een modern klinkend geluid, maar nergens overheersend genoeg om het ruige blueskarakter te ondermijnen.

Hoe voorspelbaar het ook mogen zijn, de single: Tighten Up is verreweg het beste nummer van deze plaat. Misschien komt het wel door de prachtige productie van Danger Mouse dat dit nummer zo goed balanceert tussen retro en modern. Aanstekelijk, grappig, muzikaal en, met name door de prachtige muzikale plotwist, kippenvelopwekkend.

En nu moet het echt modern misterfool. Niet retro-modern, nee! ECHT modern.

Mooi, Luke. Weer een topic dat het waard is om te volgen. Zelf vond ik 'Brothers' toen ie uitkwam erg sterk (4*), maar ik heb 'm toch maar een halfje verminderd. 'El Camino' vind ik nog net iets beter, al is het verschil miniem. De andere platen van The Black Keys ken ik niet. Arrie zal in ieder geval blij zijn met deze eerste keuze.

Is het misschien een idee alle gitaar-gerelateerde muziek over te slaan? Als er nou iets niet modern is...

Met allerlei indierockbandjes die ik wellicht zal bespreken in dit topic, lijkt het me lastig om alle gitaar-gerelateerde muziek te lozen, maar electronisch getinte albums zul je hier veelvuldig gaan tegenkomen.

En misschien ook nog wat hip-hop?

buckle your seatbelt Dorothy 'cause kansas is going bye-bye

Gonjasufi - A Sufi and a Killer (2010)





De sprong in het diepe is nu toch echt ingezet. Al jaren was ik benieuwd naar deze plaat van Gonjasufi, maar nooit heb ik de moeite gedaan om het te beluisteren. Dit is ook geen plaat die je zo maar even als achtergrondmuziek opzet.

Vervreemdend, zo benoemd men het effect dat deze plaat op mij heeft. Wazige, hallucinerende sfeerschetsen trekken mijn gehoorveld langs . Veel klanken die Gonjasufi gebruikt, zet mijn gehoor normaal weg als ruis; een fout bij het productieproces. Ook eindigen sommige nummers zeer abrupt. Hier is het echter allemaal onderdeel van het concept.

Deze plaat bedient zich van een enorm divers klankenpallet. Allerlei soorten oosterse achtergrondzang, folkachtige gitaartonen, psychedelische sitars, hiphopbeats en elektronische glitches worden samengesmolten in een stijl die desondanks behoorlijk consistent aanvoelt. De nummers zijn erg kort wat er voor zorgt dat de muziek nooit hetzelfde klinkt.

Lievelingsnummer is Sheep. Het begint als een toegankelijk folkachtig nummer, maar met ingang van de oosterse zang wordt eigenzinnige melancholie vrijelijk rondgestrooid. De stem van gonjasuffi is erg sterk op deze track en weet met kinderlijk gemak emotie op te roepen. De verassende conclusie van dit nummer geeft ons sitars, trompetgeschal en Afrikaanse trommeltjes.

Ik begrijp niet elk nummer , maar dit album biedt zeker weten een enerverende ervaring; een leuk tripje uit de comfort zone. Ik ben zeer blij dat ik dit album eens geprobeerd heb, al zal het nog wel enkele luisterbeurten duren voordat ik er een waardering op kan plakken.

Een plaat waar ik na één keer luisteren helemaal niets aan vond, maar het is er alleen maar beter op geworden. Interessante plaat, dat zeker. Mooie keuze, al wat gewaagder dan The Black Keys!

Wanneer komt Cage - Movies for the Blind?

Nu geheel serieus: één en al tofheid, ga dit zeker volgen. Maar ekt, er moet wel hiphop aan bod komen natuurlijk

Gonjasufi ben ik nu ook intensief aan het luisteren, erg leuk album. Leuk topic

Ik denk dat When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold nog wel langskomt; zelfs Luke heeft die hoog zitten en terecht. Of ga je alleen platen bespreken die je vanaf nu voor het eerst hoort?

Kan ik nog terug? Nee, de achterdeur is grondig afgesloten. We zullen er dan toch maar aanmoeten. Een Hiphopalbum gaat het worden: Put ya bling bling on, misterfool goes wigger:

P.O.S - Never Better (2009)





Eigenlijk speel ik een beetje vals, want dit is een Hip-hopalbum met ontzettend veel rockinvloeden. Laf? Wellicht, maar het biedt mij wel handvaten om van dit soort muziek te genieten. Ik kan nog steeds weinig met de pure vormen van hiphop. Hier kan ik zeer goed naar luisteren.

Met zijn heldere stem rapt P.O.S erg goed verstaanbaar. Handig want de teksten van P.O.S vind ik zeer amusant . Zo refereert Let it rattle aan een aantal filmklassiekers zoals Blade runner en the Shawshank redemption. De instrumentatie is vaak opgefokt en druk als een Al Pacino stijf van de cocaïne.

Desondanks zit er achter elke drukke geluidsbrij een wereld vol subtiele instrumenten. Rockachtige gitaartjes werken geweldig samen met de hiphopbeats. Het rijke klankenpallet bevat echter ook orgeltjes(ik ben een sucker voor orgels),piano’s en jazzy slagwerk. Sommige tracks vallen op doordat het klankenpallet wat afwijkt, Het IDM-achtige The Basics bijvoorbeeld.

Lievelingsnummer op dit album is The Brave & The Snake Je zou het nummer haast een Hip-hop epic oftewel een proghopper kunnen noemen. Pas na 1.5 minuut begint P.O.S te spitten, vergezelt door een gitaar die gave melodieën uitspuwt. Een plotselinge overgang naar een sfeervol stukje elektronica brengt ons tot een prachtige, slepende conclusie.

Eigenlijk een verdomd sterk en toegankelijk album. Aanrader voor rockliefhebbers die eens wat hip-hop willen proberen.

Ideale brug naar pure hiphop. Ik heb 'm als tip gekregen van ons aller R&P in het Super-tip-toppertopic, en vooralsnog een keer of twee beluisterd denk ik, maar het is een prima plaat, inderdaad. Ik ga 'm één va de dagen ook nog 'ns luisteren.

Als ik dit zo lees moet er meer hiphop te vinden zijn die jij waarderen kunt

Misschien Sage Francis eens een kans geven, Luke?

Luke zegt zelfs al 'spitten'; het komt vast ooit nog goed met hem.

Sage francis is mij ooit door R&P eens getipt, ik vond zijn album "li(f)e" best sterk(3.5*)

stemmen voor de albums zijn nu:
3.5* voor Black Keys-Brothers
4.5* Voor Gonjasufi- A sufi and A killer
4* voor P.O.S- Never Better

CocoRosie - Noah's Ark (2005)




Cocorosie was een naam waar ik al langer naar benieuwd was. Met zo’n naam en zo’n kleurvolle cover had ik een heel liefelijk, folkachtig popalbum verwacht, deels werden die verwachtingen ingelost.

Ja dit is een folkachtig popalbum en het is ergens ook wel liefelijk. Het album vervormd die liefelijke sfeer echter zodat de muziek een lugubere nasmaakt krijgt. Een nummer als Bear Hides and Buffalo had zo maar op de soundtrack van een psychologische horrorfilm kunnen staan.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van de stemmen van beide dames moet vinden. Aan de ene kant vind ik met name de samenzang erg goed uit de verf komen, aan de andere kant doet een van de dames mij enorm aan Joanna Newsom denken. Een artieste waar ik weinig mee kan, met name door het stemgeluid.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nou van deze muziek moet vinden. Ze weten in ieder geval gevoel op te roepen. De muziek is dan ook nog eens zeer moeilijk te plaatsen. Folkinvloeden zitten er absoluut in, maar ook hoor ik hier en daar invloeden uit elektronische muziek en op het eind komt zelfs een rapper een paar verzen afleveren.

Opener K-hole vind ik het beste nummer van dit album. Ververvormde gitaren leiden ons naar een behaaglijk bedje van beats en harpkoorden. Gedurende het nummer zijn er echter continue geluiden die deze veiligheid willen verstoren. Later op het album krijgen deze geluiden hun zin.

Bijzonder album.

Van CocoRosie ken ik enkel het meest recente album, welk ik wel goed vond, maar niet geweldig. 't Is wel aparte muziek, dat wel. En doet ook wel aan Newsom denken, inderdaad.

Ik ken hem niet maar het klinkt best goed. Leuk geschreven

Meestal heb ik weinig met R&B. Een genre waar Leeghoofdige diva’s in strakke pakjes aan stemgymnastiek doen. Met andere woorden een genre waar ik helemaal niks mee kan. Vooroordelen zijn er echter om gebroken te worden, dus zal ik een R&B-album beluisteren.

Het zou echter wel erg makkelijk zijn om een album te pakken van non-muzikanten als Beyoncé of Rihanna Nee, het moet muziek zijn waar de muziekliefhebber zijn hart aan op kan halen. Via het internet zocht ik diverse lijstjes af, op zoek naar dat ene R&B album waar ik van zou kunnen genieten. Het onderstaande album werd regelmatig hoog geplaatst in allerlei indielijstjes. Het gebruik van een orkest en het verdelen van het album in twee suites, wekte mijn interesse. Ik besloot het album een kans te geven.

Janelle Monáe - The ArchAndroid





Erg leuk aan dit album vind ik de speelse variëteit aan stijlen. Dan klinkt de muziek weer jazzy en soulvol, daarna weer dansbaar en psychedelisch. De klankkleur van Janelle Monáe’s stem is zeer aangenaam. Het verdelen van het album in twee suites is een erg slimme keuze. Het geeft het album een zekere structuur. De toevoeging van het orkest blijkt een briljante ingeving. Deze toevoeging zorgt voor een sprookjesachtige sfeer die regelmatig gevoel weet op te wekken.

Helaas heb ik toch weer enkele punten van kritiek . Ook hier hoor ik op momenten weer die vreselijke geforceerde technische zang. Ik snap echt niet dat mensen deze manier van zingen zo mooi kunnen vinden. Ik voel me altijd een beetje genept De emoties liggen er zo dik bovenop dat ik niet meer kan geloven dat de artiest ze meent. Daarnaast hebben we nog het vreselijke Make the bus (Mika en de Scissor Sisters zijn nooit ver weg)

Afsluiter babopbyaya is verreweg mijn favoriete nummer op dit album. Sprookjesachtige vioolpartijen in combinatie met swingende blazers en zang. Epische koorzang en inventief gebruik van het orkest zorgen voor een sfeer die me doet denken aan 1001 nacht. Heerlijk!

Door dit album wordt ik niet gelijk fan van R&B, maar het is in ieder geval een stuk beter te beluisteren dan de commerciële vorm van dit genre. Dit album verdient het voordeel van een twijfel.

Je kan Beyoncé en Rihanna non-muzikanten noemen, maar ik denk dat ze beiden toch wel tot de hardst werkende artiesten in de muziekwereld horen. Daarbij is Beyoncé natuurlijk een ontzettend goede zangeres, en lijkt me het woord non-muzikant niet op z'n plaats, ook al kan je er niet zoveel mee.

Zegt de man die graag naar vreselijke geforceerde technische rockmuziek luistert .

Het ironische is inderdaad dat ik bij technische solo's met volle teugen kan genieten, soms zelfs als aan de composities veel schort(malmsteen,satrani). bij artiesten als Beyoncé krijg ik de behoefde om een kleine, doch niet geheel pijnloze, stroomschock te geven als ze weer gaan kakelen.

Ik ken het, heb daar ook bijzonder snel last van. Vind iets als The Voice of Holland daarom ook verschrikkelijk.

Leuk topic en idee.

James Holden - At the Controls (2006)





Ditmaal een voor mij zeer bijzonder fenomeen. Het mix-album. Ik wil jullie deelgenoot maken van een worsteling die ik heb; wat moet ik hiermee. Aan de ene kant is dit een perfecte manier om kennis te maken met elektronische muziek. Verschillende nummers van zowel bekende als onbekende namen in de elektronische muziek, alsook een aantal eigen nummers van Holden worden vakkundig aan elkaar gemixt. Het kan misschien liggen aan het feit dat ik het merendeel van de nummers op dit album niet ken, maar nergens voelt dit aan als een verzamelalbum. De nummers lopen op momenten zo naadloos in elkaar over dat het wel lijkt alsof de nummers altijd al als één compositie bedoeld waren.

Toch is er in mij een klein stemmetje dat zich afvraagt wat nou de toegevoegde waarde van zo’n album is. Tuurlijk de nummers zijn heel kundig uit hun natuurlijke habitat gehaald, maar wat voegt meneer holden, op de twee originele nummers , nou aan deze nummers toe. Zijn het de creatieve overgangen of het creëren van een totaal nieuwe sfeer. Vind ik dat wel genoeg, om geld te spenderen aan dit soort mixalbums. Heb ik nu een cultuurschock of openbaart zich bij mij een verschil in smaak dat ik dit soort dingen, maar matig kan waarderen.

Ondanks deze worsteling wil ik deze plaat wel aanraden. Veelzijdige elektronische muziek volgt elkaar in een snel tempo op. Mischien is dit wel de snelste manier om te wennen aan de verschillende subgenres die Electronic rijk is.