Heerlijk album vind ik dit Ik doe overigens niet zo moeilijk over 'wie voegt nou wat toe'. Volgens mij is de bedoeling van dit soort albums gewoon dat de artiest erg goede muziek bij elkaar brengt alsof (zoals je zelf mooi zegt) "de nummers altijd al als een compositie bedoelt waren". Het resultaat is een erg fijne luisterervaring. De ultieme playlist. Overigens laat dit maar een erg klein deel zien van het belachelijke aantal subgenres dat electronic kent Dit is voornamelijk meer de dance kant.

En binnen de dancekant ook nog maar een klein stukje.

En wat dit toevoegt aan de originelen? Nouja, download de originelen maar eens en gooi ze in een random tracklist. Dan blijft er niets van de sfeer over. Het is knap de juiste nummers bij elkaar te zoeken en ze in een goede volgorde te zetten. Overigens worden sommige nummers wel degelijk bewerkt, dat merk je ook wel als je de originelen los luistert.

zou ik u deze fijne plaat mogen aanraden als mix-album?

Jazeker mag ik dat, dus bij deze!

Wat de Misterfool met deze fijne tip doet, is uiteraard volledig z'n eigen keuze!

We gaan weer verder met een hip-hopalbum; al moet ik hiervoor een klein beetje de door mij gecreëerde grenzen van dit topic overtreden. Dit album is namelijk in 2004 uitgebracht. Het staat echter bekend als een van de beste hiphopalbums van het afgelopen decennium. Daarnaast is dit wellicht een mooi begin om dieper door te dringen tot de kern van hiphop. De volgende plaat in dit topic is dan ook:

Masta Ace - A Long Hot Summer (2004)



Hip-hop blijkt echter samen met Electronic,reggae en country een van de genres waar ik veel moeite voor moet doen. Het zijn genres waar ik helaas niet de voldoening uit haal die ik wel krijg bij rock en jazzgeoriënteerde muziek krijg. Dit is uiteraard geen doodsvonnis voor deze genres, maar wel een constatering van de richting waar mijn smaak op dit moment naar toe aan het bewegen is.

Vind ik One hot summer een slecht album dan? Nee, maar heel erg onder de indruk ben ik ook niet. Zo weet de e soul/R&B achtige begeleiding mij niet de broek te bollen. Ook de stukjes voice-acting die het concept van het album onderstrepen klinken mij geforceerd in de oren.

Hoewel ik nog niet niet alle teksten doorgenomen heb, doet het me tekstueel tot nu toe allemaal weinig. Dat overkomt mij wel vaker bij Hip-hop. Waaraan het ligt, weet ik niet helemaal zeker. De rijmschema’s en allerhande mooie formele aspecten bij de lyrics zijn goed verzorgd en wat ik er van gehoord en gelezen heb, staan ze niet bol van de politiek incorrecte of homofobe onzin(kuch jedi min tricks kuch).

Wat irriteert mij dan? De verhalen uit de onderkant van de Amerikaanse samenleving; ook wel bekend staande als the getto? Nee, in principe heeft een lou reed met een album als Berlin over hetzelfde en laten artiesten als Nick Cave ook niet soms, geweld terugkeren in hun teksten alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Is het wellicht het veelvuldige Ge-“nigger” of ge-“yall” wat soms haast als een mantra lijkt terug te keren. Wellicht, maar dan kan toch niet de enige reden zijn waarom muziek als deze mij irriteert. Is er dan niets dat mij aanstaat in deze plaat? In tegendeel er zijn best veel arrangementen(lees: samples) op het album te vinden die ik erg leuk vind. Zoals het prachtige Soda & Soap . En Masta heeft zeker niet de slechtste rapstem.

Erg weinig antwoorden en erg veel vragen in dit stukje, maar het topic is ook niet alleen bedoelt om te laten zien wat ik waardeer in moderne muziek, maar ook om te vertellen waar ik tegenaan loop. Na meerdere luisterbeurten zal mijn mening wel meer vorm gaan nemen; voor nu blijven wat twijfels over.

Ga je hier eigenlijk nog mee verder, Luke?

Jazeker . Ik had afgelopen jaar het druk met mijn studie, maar dit collegejaar krijgt het topic een reboot.

Misterfool, ken je eigenlijk Dälek - Absence (2004) ? Over hiphop uit 2004 gesproken...

Nu dit topic weer volop leeft, kan er zeker ook wel weer een albummetje worden besproken

Het collegejaar is nog lang niet afgelopen .

Misterfool doet weer eens Modern: Dance-stijlen: Detroit Techno Pt 1

Een genre welke een behoorlijke vlucht heeft genomen na de jaren 90 is dance. Ik weet eigenlijk betrekkelijk weinig van dit genre af. Tijd om daar eens verandering in te brengen. Mijn idee was om elke dancestijl eens categorisch af te lopen te beginnen met Techno.
-
Ik heb gekozen om met deze muziekstijl te beginnen omdat ik enkele voor deze stijl invloedrijke artiesten al zeer goed kan smaken. Te weten: Moroder, kraftwerk en Gary Numan. Ik begin bij het begin, bij de man die volgens wikipedia de term coinde(Juan Atkins) Het eerste album waar ik naar luisterde was deze : Cybotron - Enter (1983)


Wat me gelijk opvalt is dat de muziek een stuk ritmischer is dan ik gewend ben. Het is dan ook een van de belangrijkste kenmerken van dit genre. Minder golfjes en veel herhaling dus. Desondanks vind ik het een erg lekker album. De band geeft een aanstekelijke grootstads gevoel aan hun nummers mee. Al moet ik wel even fronsen als ik een elektrische gitaar hoor Op het internet las ik daarnaast een discussie over of dit album wel techno was of toch electro. Wellicht kan een van de MuMe-users mij er meer over vertellen.
-
De tweede CD die ik in mijn ontdekkingstocht beluister was een compilatie-CD:


-
Techno schijnt begonnen te zijn in Detroit. De term werd in 1988 voor het eerste wijd gebruikt om deze stijl aan te duiden. Via Wikipedia werd ik verwezen naar deze compilatie die, hoewel het slecht verkocht werd, blijkbaar invloedrijk bleek voor veel latere techno-artiesten. Een van de nummers op deze verzamelaar: Inner City- Big Fun was een grote hit in Europa.
-
De golfjes zijn op dit album nog verder naar de achtergrond gedrukt en het zijn vooral samenwerkende beatschema’s die de muziek kleur geven.Onmiskenbaar is de invloed van funkmuziek. De beats zijn erg dansbaar en geven de muziek een soort donker, warm gevoel die je ook krijgt bij goede funk(P-Funk )

De muziek vind ik in ieder geval interessant genoeg om mij verder in te gaan verdiepen. Volgende keer meer dus:
-
Nu in de playlijst:
Detroit Techno - The Creation of Techno Music - HighTechSoul (Subtitulos en Español) - YouTube

Detroit Techno Pt 2: First wave of techno: the belvedere three

Een paar dagen geleden zette ik de eerste stappen in de wondere wereld van de Detroit Techno. Nu ik alweer een stukje beter ben ingelezen, blijkt dat er meerdere golven techno artiesten zijn. De hoofdrolspelers van de eerste golf zijn drie middelbare schoolvrienden bekend onder de naam: the belvedere three. Te weten: Derrick May, de in de vorige post genoemde Juan Atkins en Kevin Saunderson. Van elk van deze artiesten zal ik een album beluisteren;
-


Derrick May - Innovator (1997)
-
Het verhaal hoe Derrick May bevriend raakte met de andere twee heren, vind ik te mooi om hier niet te vertellen. Het schijnt dat Derrick met Kevin gewed had op de uitslag van de superbowl. Nadat de eerstgenoemde het mis had ,weigerde hij om Kevin het wetenschapsgeld te geven. Hierop sloeg Kevin, Derrick Knock-out. Om een of andere reden was dit het begin van een levenslange vriendschap.
-
De melodieën die Derrick op dit verzamelalbum laat horen zijn opmerkelijk open en optimistisch van toon. Ook hier hoor je achter de elektronische bliepjes de invloed van P-funk. Heerlijke combinatie van zwoele ritmiek en psychedelische klankenpartijen. Mooiste voorbeeld hiervan vind ikFreestyle
-
Vandaag had ik deze muziek opgezet tijdens het lopen en ik moet zeggen dat het daar perfect bij past. Opgewekt en het stampt lekker door.
-


Inner City - Paradise (1989)
Kevin Saunderson blijkt een van de grote namen achter inner city, aangezien ik big fun echt een prima nummer vond, leek het me leuk om een hele plaat te draaien. Wat me opvalt is dat meneer Saunderson wat toegankelijker, dare I say poppier is dan de andere twee heren. Toch blijft het de muziek gedurende de speelduur van het album interessant. Het klinkt haast als een logische evolutie van veel synthpopbands die ik ken.
-
Van Juan Atkins had ik een aantal dagen geleden al een van zijn oudere platen gehoord. Nu kies een van zijn albums uit de jaren 90.
-


Model 500 - Deep Space (1995)
-
Dit zou wel eens de beste technoplaat kunnen zijn die ik tot nu toe heb beluisterd. Heerlijk spacy, maarnog steeds met die donkere, warme beats. Heerlijk! Verder valt mij op dat de ritmes een stuk sneller en ingewikkelder zijn. Ik heb het aan mijn verlanglijstje toegevoegd. Astralwerks is met afstand de grootste kippenveltrack . Het doet me denken aan een van mijn lievelingsspellen: System Shock 2. Net zoals het spel heeft dit nummer een soort: eenzaam in space gevoel. Al is de soundtrack van het spel net even wat duisterder.
-
Al met al sluit ik hiermee de Detroit techno af. Erg lekkere muziek dit. Ik ga verder nog eens een wat van Carl Craig beluisteren. In dit topic bespreek ik de volgende keer wat moderne vormen van techno.