Ik ben nog op zoek naar een versie van de Images..best mogelijk dat ik die beter ga vinden dan de Etudes. Overigens is het zo dat de dynamiek en warme klank van Uchida (zonder wollig en lyrisch te worden) en het complexe karakter van het stuk mij aanspreken...en daarnaast een van de eerste klassieke cd's die mij aanspoorde (want absoluut niet saai)meer klassiek te gaan ontdekken.

Voor aanschaf heb ik al verschilende uitvoeringen vergeleken en ondanks de stevige prijs toch voor de Rostropovitch versie gekozen. geluidskwaliteit (details) en uitvoering is subliem. Daarnaast verwacht ik niet dat er ooit een moment gaat komen dat dit gaat vervelen...iedere luisterbeurt is opnieuw ontdekken.

Ik heb ook voor "het karakter" van Kempff gekozen. Daarnaast heb we dezelfde geboortedatum...dat geeft toch een band he



ben benieuwd...

Sorry, ik heb dat berichtje wat afgeraffeld en me daarbij inderdaad niet al te strikt aan de regels gehouden. Ik zal eens gaan zitten voor een beter lijstje!

Ik zou gaan voor:

-Mozart, requiem: Karl Böhm met de Wiener Philharmoniker (DG)
-Schubert, strijkkwintet: Alban Berg Quartet + Heinrich Schiff

De "Vier Letzte Lieder" zijn een fantastisch werk, maar ik ben niet zo'n fan van Karajan. Geef mij maar de versie met Elisabeth Schwarzkopf en George Szell (EMI)...

Inderdaad, alle Mahlers zijn geweldig, maar ik begrijp niet goed dat vooral de eerste vier "Wunderhorn" symfonieën hier worden genoemd. Vanaf de 5e heeft Mahler immers een veel interessantere (doch meer complexe) muzikale taal ontwikkeld...

Over Haitink als Mahler-dirigent valt ook te discussiëren. Mijn referentie is nog steeds de New York Philharmonic cyclus van Leonard Bernstein (Sony), hoewel daar na de 5e en 9e van Simon Rattle met de Berliner Philharmoniker (EMI) verandering in kan komen.

Nu goed, over Mahler kan je in feite een afzonderlijk topic maken

Bij deze:

1. Dmitri Shostakovich - Symphony No. 5 (Royal Philharmonic/Ashkenazy/Decca)
2. Henryk Górecki - Symphony No. 3. (Polish Nat. Radio SO/Wit/Naxos)
3. Gustav Mahler - Symphony No. 5 (Chicago SO/Abbado/DG)
4. Hector Berlioz - Symphonie Fantastique (Concertgebouw Orkest/Davis/Philips)
5. Edvard Grieg - Peer Gynt Suiten No. 1&2 (Berliner Philharmoniker/Karajan/DG)

6. Gustav Holst - The Planets (London Philharmonic/Boult/EMI)
7. Piotr Ilyich Tchaikovski - Symphony No. 5 (Cleveland Orchestra/Maazel/CBS)
8. Gustav Mahler - Symphonie No. 7 (Chicago SO/Abbado/DG)
9. Dmitri Shostakovich - Symphony No. 15 (Cleveland Orchestra/Sanderling/Warner)
10. Antonín Dvořák - Symphony No. 9 (Wiener Philharmoniker/Kondrashin/Decca)

@Hammerhead
Deze uitvoering heb ik zelf ook in de kast, een grootste symfonie.
Mij doet het attijd denken aan filmmuziek voor een spannende thiller. Een van de betere klassieke werken.

Het is de enige uitvoering die ik ken van Shostakovich' 5de, maar ik vind het inderdaad een geweldig mooie.

Als je er eens een andere uitvoering naast wil leggen, kan ik die van Bernard Haitink en het Concertgebouworkest (decca) aanraden. Samen op cd met een al even spectaculaire 9e symfonie (door Haitink/London PO).

1. Ludwig van Beethoven - Symfonie no. 9 in d, op. 125 "Choral" (1824)
[Von Karajan/Berliner Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Beticht me gerust van een clichématige keuze, maar dichter bij perfectie komt het voor mij niet. De finale blijft ongeëvenaard. Von Karajan is overigens mijn favoriete Beethovenvertolker.

Andere aanraders:
Pianosonate no. 14 in cis "Quasi una fantasia/Mondschein", op. 27 no. 2 (1801)
Vioolsonate in A, op. 47 "Kreutzer" (1802)
Symfonie no. 3 in Es, op. 55 "Eroica" (1804)
Vioolconcert in D, op. 61 (1806)
Symfonie no. 5 in c, op. 67 (1808)
Pianoconcert no. 5 in Es, op. 73 "Emperor" (1811)
Symfonie no. 7 in A, op. 92 (1812)
Pianosonate no. 32 in c, op. 111 (1822)
Strijkwartet in Bes, op. 133 "Große Fuge" (1826)


2. Arvo Pärt - Tabula rasa (1977)
[Sondeckis/Lithuanian Chamber Orchestra/ECM]

Een onvergetelijk, diep ontroerend dubbelconcert waarin Pärt met relatief simpele middelen maximaal emotioneel effect bereikt. Het eerste deel is een spectaculair, beklemmend labyrinth van samengeweven vioolsolo's dat eindigt in een wervelend crescendo, het tweede een eindeloze, verlammende zucht van intense treurnis. Pure schoonheid die geen mens onberoerd kan laten.


3. Igor Stravinsky - Le sacre du printemps (1913)
[Abbado/London Symphony Orchestra/Deutsche Grammophon]

Wellicht het spectaculairste en invloedrijkste modernistische werk van de vroege 20e eeuw. Stravinsky past een duizelingwekkende hoeveelheid nieuwe technieken toe en creëert daarmee een nieuwe muzikale taal die bijna een eeuw later nog steeds onvoorstelbaar fris en eigentijds klinkt. Geen wonder dat de première van het werk destijds op een rel uitliep. Dit blijft fascineren. Je kunt er met enige goede wil zelfs op uit je dak gaan, behoorlijk uniek voor een klassiek werkje. Ik wil dit dolgraag nog eens live zien, met bijbehorend ballet.

Andere aanrader:
Petrouchka (1911)


4. Mahler - Symfonie no. 9 in D (1910)
[Abbado/Wiener Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Liefst 80 minuten lang is deze symfonie, Mahler keek nooit op een minuutje meer of minder, en ik ben blij toe. Zijn Negende vind ik toch wel met een behoorlijk afstandje zijn indrukwekkendste. Het afsluitende deel is misschien wel het mooiste Adagio ooit. Dit werk raakt me iedere keer weer diep in mijn ziel.


5. Antonín Dvorák - Symfonie no. 9 in e, op. 95 "Aus der neuen Welt" (1893)
[Kubelik/Berliner Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Als er één werk is met een oneindige schat aan prachtige, vakkundig geïntegreerde melodieën, dan moet het haast Dvoráks Negende wel zijn. Een klassieker onder klassiekers.


6. Franz Schubert - Symfonie no. 9 in C, D944 "Die Große" (1826)
[Böhm/Berliner Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Een monumentaal en complex werk dat me de nodige tijd heeft gekost om te doorgronden en daadwerkelijk te appreciëren. Schubert heeft hier echt zijn ziel en zaligheid in gelegd, dat is goed te horen. Fenomenaal. De onvoltooide 8e is overigens van even hoog niveau.

Andere aanrader:
Symfonie no. 8 in b, D759 "Die Unvollendete" (1822)


7. Johannes Brahms - Symfonie no. 3 in F, op. 90 (1883)
[Von Karajan/Berliner Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Brahms was iemand die de tijd nam voor zijn symfonieën. Het monumentale genre lag hem niet, zei hij, en hij had de grootste moeite om ze te voltooien. Hij kreeg er vier af in zijn leven, waarbij hij over de eerste zelfs 20 jaar (!) heeft gedaan. Ik zal Brahms altijd dankbaar blijven voor zijn perfectionisme, want van alle symfonisten heeft hij zonder twijfel het constantste hoge niveau. Alle vier zijn het imposante meesterwerken, waaruit ik met goed fatsoen eigenlijk geen keuze kan maken (ok, de Tweede blijft misschien een beetje achter).

Andere aanraders:
Symfonie no. 1 in c, op. 68 (1876)
Symfonie no. 4 in e, op. 98 (1885)


8. Fryderyk Chopin - Nocturnes
[Rubinstein/EMI]

Eens wat anders dan al die symfonieën: Rubinsteins klassieke uitvoering van Chopins Nocturnes. 19 adembenemende, romantische pianostukken van ongekende, verstilde pracht. Rubinstein maakt goed gebruik van rubato, maar weet gelukkig hoever hij daarmee kan gaan.


9. Claude Debussy - Préludes, livres I & II (1909-10, 1911-13)
[Gieseking/EMI]

Debussy blijft me fascineren. Zijn Préludes voor solo piano zijn zo enigmatisch en ongrijpbaar dat je er nooit op uitgekeken raakt. En zoals een ware klassieker betaamt koppelt het baanbrekende originaliteit aan pure schoonheid. Giesekings uitvoering is groots. Nogmaals: fascinerend!

Andere aanrader:
La mer (1905)


10. Arnold Schönberg - Verklärte Nacht, op. 4 (1899)
[Von Karajan/Berliner Philharmoniker/Deutsche Grammophon]

Wie Schönberg kent als de avantgarde/atonale/twaalftoons-componist van de 20e eeuw zal net als mij de mond wijd openvallen bij een eerste beluistering van dit werk. Ineens blijkt dat de beste man ook in staat was prachtige muziek te componeren. Duister en onheilspellend, maar ook ontzettend mooi en ontroerend. Een compleet artiest.

Je hebt wat met die Negende symfonieën. Mooi lijstje wel

Hehe, inderdaad, was me ook al opgevallen.

Ik ken die versie en ze is zeker niet de beste. Abbado heeft zichzelf in deze symfonie onderussen verbeterd met de Berliner Philharmoniker (DG). Interessant om er Simon Rattle (EMI) met diezelfde Berliner naast te leggen!

Bedankt voor de tip, ik ken eigenlijk alleen die versie.

1. Das Wohltemperierte Klavier van J.S. Bach

2. Die Walküre & Götterdämmerung van Wagner

3. Adagio for Strings van Samuel Barber

4. Kindertotenlieder van Gustav Mahler

5. Requiem van WA Mozart

Ik kan er trouwens met nummer 1 naast zitten, er is een stuk van Bach dat ik als heilig ervaar, maar ben niet zeker of het daartussen zit

Ik wil er 1 toevoegen aan de dingen die al genoemd zijn: (toplijst wordt me te moeilijk)

Alfred Schnittke - Concerto Grosso no.1
door Kremer, Grindenko, Smirnov met het Chamber Orchestra of Europe, gespeeld in 1988, uitgebracht in 1990 (weet niet precies welk label)

hier een fragment om een indruk te geven:)

da's toch meer een bericht voor dat andere topic, Jelle?

Top 5 uit mijn hoofd wijzigingen voorbehouden

Johann Pachelbel - Canon
Ik heb hier sterke voorkeur voor een versie waarvan ik helaas de naam van de uitvoerende niet weet. Is in elk geval geen groot orkest, kleine bezetting en de blazers klinken heel speels. Misschien wel geen geschoolde muziekanten, maar het swingt als een trein. Binnengehaald via Bearshare.

Sergei Prokofief - Romeo and Juliet
Deutsche Grammophon uit 1983 Nat Symphony Orchestra Washningron, Mstislav Rostropovich. Mooie van deze uitvoering dat-ie zo ontzettend zwaar en statig is, bijna overdreven. Gothic op zijn klassieks.

Erik Satie - Petite Ouverture à Danser
door Reinbert de Leeuw. Natuurlijk.

Igor Strawinski - Vuurvogel. Geen specifieke voorkeur voor een uitvoering. Die van mij is prima, uit 1975 en van de Deutsche Grammophon. Ik weet even niet wie de uitvoerende is.

Jean Sibelius - Karelia Suite / Valse Triste (Album)
Hallé Orchestra, John Barbirolli, 1966, His Masters Voice. Is een standaardwerk meen ik.

1. Alban Berg - Vioollonzert
2. Anton Bruckner - Symfonie no. 2
3. Beethoven - Symfonie no 6
4. Wolfgang Rihm - Gesungene Zeit
5. Mahler - Symfonie no 5

Berg en Rihm die moet je dan wel hebben in de uitvoering van Anne-Sophie Mutter.

Mutter wordt hier begeleid door James Levine met het Chicago SO. De uitvoering van het vioolconcerto van Berg is fenomenaal. Het stuk van Rihm is een waardige begeleider, heel intrigerende muziek. Ik zou het in mijn "top 5 klassieke muziek door levende componisten" zetten

Het blijft een wonderschoon album met een wel zeer goede uitvoering van Berg's concert. Je komt er gewoon niet los van.

In willekeurige volgorde mijn top 5 voor zover het mogelijk is deze samen te stellen.

Karlheinz Stockhausen: Kontakte
o.l.v. Karlheinz Stockhausen, Wergo 1964

Dmitri Shostakovich: Concerto for Violin & Orchestra no. 1
o.l.v. Dimitri Mitropoulos, Violin: David Oistrakh, Sony 1956

Luciano Berio: Laborintus 2
o.l.v. Luciano Berio, Harmonia Mundi, 1970

Gustav Mahler: Das Lied van der Erde
o.l.v. Pierre Boulez, DGG 2001

Richard Strauss: Capriccio
o.l.v. Wolfgang Sawallisch, EMI 1959

Hallo mensen ik vind klassieke muziek erg mooi maar ik ben er niet echt in gespecialiseerd. kan iemand mij wat aanraden ik hou van Duistere, Sfeervolle, melodien, muzikalitieit. niet echt van lichte klassiek ik hou er meer van als een compositie vol met geluid en sfeer zit zoals dit soort nummers:

http://www.youtube.com/watch?v=xc8NMbUJUp8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=vRF_BLQ5SQ8&feature=related

Zeer gode top 5 met ijzersterke werken en ditto uitvoeringen.

Fijn om te lezen dat er nog meer mensen zijn die eigentijdse klassieke musiek (met name Stockhausen en Berio) kunnen waarderen.

Interessant dat je juist deze versie geeft. Ik ken ze niet, hoewel Boulez mij in enkele Mahler-symfonieën zeker kan bekoren. Gevaar is echter dat zijn al te analytische aanpak in dit immens ontroerende werk minder vruchten afwerpt...

Mijn referentie-opname is deze met Otto Klemperer als dirigent en Christa Ludwig en Fritz Wunderlich als solisten (EMI). Een andere belangrijke historische opname is deze van Bruno Walter, met Kathleen Ferrier en Julius Patzak (Decca).

Meer recent heeft ook Bernard Haitink met het Concertgebouworkest een niet te versmaden opname gemaakt met Janet Baker als vrouwelijke solist (Philips).

De door jouw genoemde uitvoering van Klemperer doet naar mijn mening niet onder die van Boulez. Ik heb Boulez gekozen omdat zijn aanpak mij op dit moment het meeste aanspreekt met name vanwege zijn, zoals jij dit noemt, analytische aanpak en heldere lijnen. Bovendien klinkt de opname fantastisch. De door jouw genoemde uitvoering van Haiting ken ik niet.

Ik beschik over de volgende uitvoeringen waarvan de eerste drie mijn voorkeur hebben:

Boulez, met Urmana en Schade,DGG 2001
Klemperer met Ludwig en Wunderlich, EMI 1967
Karajan met Ludwig en Kollo, DGG 1975
Walter met Ferrier en Patzak, Decca 1952
Walter met Miller en Haefliger, Sony 1963
Inbal met Van Nes en Schreier,Brilliant 1988

Ik pak deze het meest uit de kast.

Pianoconcerto 1&4 -Rachmaninov door Victor Eresko USSR Academic State Symphony Orchestra 1984 (label BMG)

De melancholie spreekt me aan en luister het liefst naar pianoconcerten.

Scheherazade - Rimsky-Korsssakoff door het Boston Symphony Orchestra 1978 (label Deutsche Grammaphon)

Ik ben geen grote kenner maar sta open voor aanbevelingen.

Bijzonder interessant! Ik zal de Boulez eens beluisteren en ook de opname van Karajan. Je noemt deze twee namen bij de drie beste versies, maar hun aanpak is natuurlijk totaal verschillend. Zelf kom ik ook tot de conclusie dat elke nieuwe visie op Mahler een aanvulling is, in plaats van dat ze elkaar uitsluiten tot er één goede overblijft. Zo kan je de "gedisseceerde" 9e symfonie door Simon Rattle bij de Berliner pefect naast het dramatische en bitse van Leonard Bernstein zetten. Gezegend zijn wij melomanen, nietwaar?

De 4 jaargetijden van Vivaldi vind ik schitterend. Verder kan ik een mooi klassiek stuk altijd waarderen alleen ben ik er qua werken enzo niet zo in thuis.