Welkom bij de The Hickory Report's 'American Connection', waar je informatie vindt over wat er nieuw is in de Americana in de VS en ver daarbuiten. Een topic dat tot nu op dit forum ontbrak, maar daar brengen we nu verandering in!

Aandacht voor rock, alt country, roots, blues, sing-a-song writers, folk, bluegrass en cajun. Met iedere dag aandacht voor (een) opvallend(e) track(s) of (een) interessant (e) nieuw album/albums en daar waar mogelijk een linkje naar waar je meer kunt vinden over de artiesten en de muziek achter de video's.




Omdat 2012 er nu voor de helft op zit, tijd voor een terugblik op wat bracht dit jaar aan nieuw, interessant werk. Maar eerst aandacht voor een album dat al in 2010 werd uitgebracht, maar dat pas dit jaar zijn weg vond naar een groter publiek.




26-10-10: JD McPherson - Signs & Signifiers - Proper
MuMe: 13 stemmen | gemiddelde 3,92.




JD McPherson performs live on KEXP Seattle, Washington from Mellow Johnny's Bike Shop during SXSW. Recorded 3/16/2012..

The The All Music Guide schrijft onder meer het volgende over JD McPherson:

Singer/songwriter JD McPherson's 2010 debut album, Signs & Signifiers, is a rockin', bluesy, forward-thinking album that subtly breaks the conventions of most vintage rock projects. Produced and recorded with the retro expertise of bassist/guitarist Jimmy Sutton, the album is a gold mine of '50s-inspired rock and R&B, with some rockabilly twang thrown in for maximum effect.

Signs & Signifiers kun je hier helemaal beluisteren.

Een andere band die eind vorig jaar muzikaal boven kwam drijven was Deadman. De uit Austin Texas afkomstige band rond voorman Steven Collins. Ooit in Dallas begonnen als punk band, verhuisde Steven een paar jaar geleden naar Austin, de muzikale hoofdstad van Texas




en veranderde hij ook de muzikale koers van de groep.

Na hun debuut 'Paramour' uit 2002 was het een paar jaar stil rond de band. De Deadman leek te zijn overleden, maar vorig jaar veranderde dat. Eerst kwam er vorige zomer het uitstekende live album 'Live at the Saxon Pub':




21-07-11: Deadman - Live at the Saxon Club - Blue Rose
2 stemmen | gemiddelde 3,75

Saaemee was het meteen duidelijk deze Deadman was nog helemaal niet overleden. Deze dooie was nog helemaal alive and playing. Een paar uitstekende nummers op dat album, bijvoorbeeld de 'Ballad Adios mi Coraxon', waarvan de Texmex ook wel aan die van Calexico doet denken:




maar ook heel behoorlijke rootsrock:




Daarna in september hun hun studioalbum, dat nadat voortreffelijke live album misschien een stapje terug was,




21-07-11: Deadman - Yake up your mat and walk - Rootsy
6 stemmen | gemiddelde 4,08

maar waarop toch ook heel behoorlijke muziek, bijvoorbeeld de openingstrack




waarop je zelfs een stukje van Life is a Carnival van The Band hoort. of het titelnummer dat het album afsluit:




Het mag duidelijk zijn Deadman is een band om in de gaten te houden. De albums van Deadman vind je Live at the Saxon Pyb en Take up your map and walk








:

Weer een nieuw topic?
Waarom plaats je je berichten niet gewoon op: Genres >> Overigen >> Alles over Altcountry, Roots en Americana

Daar geef ik je helemaal gelijk in. Heicro. Helaas zitten ze daar alleen te wachten op twitterberichtjes van maximaal 140 tekens en hooguit 1 videootje om de 2 dagen. Zelf hoor ik iedere dag wel iets dat ik de moeite van het melden waard vind.

Maar wie weet worden de opvattingen daar wel weer wat ruimer.

Ik bedoel de topic "Alles over Altcountry, Roots en Americana" (zie boven) die doodgebloed is, omdat medebruiker Sunderland een paar maanden geleden besloot om naast deze ook de topic "Maak kennis met folk, americana, roots en beoordeel" te openen.

Zijn topic gaat feitelijk over dezelfde genres. Dit is jammer, want de oude topic is best leuk en informatief. Je kunt het zien als een naslagwerk, vooral voor nieuwkomers. Nu niemand het meer leest gaat er veel info verloren.
Met een beetje overleg, hier en daar wat aanpassingen en een nieuwe titel had het al bestaande topic populair kunnen worden.

Nu kom jij opnieuw met een nieuw topic over hetzelfde genre. Is dit niet een beetje overbodig?
Dit bevordert niet bepaald het overzicht in een toch al niet populair genre.

If u don't dig it, don't read it !!! zou ik zeggen.It's a free world !!!

En trouwens de kwaliteit van muziek wordt gelukkig niet bepaald door de populariteit ervan !

En misschien kunnen we iets aan die populariteit doen door hier 'een best of' te presenteren.,

The Band of Heathens ...




De muziek van Deadman komt aardig in de buurt van die van The Band of Heathens. Ook die jongens komen uit de music captial van de VS, Austin, Texas. We kennen hen alleen al iets langer, want de groep ontstond in 2006 toen hun belangrijkste sing-a-song writers Ed Jurdi, Gordy Quist en Colin Brooks besloten om in het vervolg samen te gaan optreden en ze noemden het kindje 'The Heathens'. Een naam die door een pojournalist werd verbasterd tit The Band of Heathens.. The Heathens dus hebben vooral een reputatie als liveband.




Wat je bijvoorbeeld af kunt luisteren aan hun dubbele livealbum 'Double Down' die in maart van dit jaar verscheen.




MuMe: The Band of Heathens - Double Down Live in Debver Part I: MuMe: 1 stem | gemiddelde 4,00
MuMe: The Band of Heathens - Double Down Live in Debver Part II: MuMe: 1 stem | gemiddelde 4,00




Een ruim 2½ uur durende registratie van de twee concerten die zij in oktober vorig jaar gaven tijdens het Mile High Music Festival in Denver, Colorado. Samen geven deze twee albums een aardig beeld van wat je tijdens liveconcerten van hen kunt verwachten.




Bijna compleet deze setlist, want je mist altijd wel iets:




Ook deze live albums van The Band of Heathens vind je natuurlijk online. Part I vind je bijvoorbeeld hier en voor Part II moet je hier zijn.

]

Hartstikke leuk Servaas! Americane is een van de genre's waar ik eigenlijk te weinig vanaf weet, maar ik denk zo maar dat dit topic me daarbij gaat helpen

Lincoln Durham




Wat is de overeenkomst tussen Seasick Steve en Lincoln Durham ? Hoewel het leeftijdsverschil toch bijna veertig jaar zal zijn, kennen we Steven en Lincoln als vertegenwoordigers van de Delta Blues. De Blues zelf is natuurlijk al veel ouder en stamt oorspronkelijk uit het gebied rond de Mississippi Delta in de Amerikaanse midwest.

Lincoln begon al op heel jonge leeftijd met het maken van muziek. In een interview met het radiostation kxan in Austin, Texas zei hij daar zelf het volgende over:




Even later in het interview gaat hij in op de verschillende gitaren die hij nu als muzikant speelt:




In het laatste deel van het interview praat hij tenslotte over het spelen van de slide guitar en over de ontmoeting met Ray Wylie Hubbard die erg belangrijk was voor het verschijnen van zijn debuutalbum in januari van dit jaar.




31-01-12: Lincoln Durham - The howling Bones - Rayburn




MuMe: 3 stemmen | gemiddelde 3,66

Op 31 januari 2012 verscheen 'The Shovel vs. The Drifting Wood', het debuutalbum van Lincoln. Geproduceerd door Ray Wylie Hubbard en George Reiff. Wie goed naar de hoesfoto van het album kijkt, ziet ook wel enige overeenkomst met een andere Amerikaanse gitarist die de blues een warm hart toedraagt en door iw Lincolns wel beinvloed lijkt, Jack White, die we vooral kenden van The White Stripes en The Raconteurs, maar die tegenwoodig onder zijn eigen naam optreedt..

Tijdens zijn interview met kxan speelde Lincoln ook twee nummers van zijn debuutalbum. Reckoning Lament'




en '' Living this hard'.




In een video van een optreden in Dallas, Texas kun je zien dat Lincoln tijdens zijn concerten niet alleen muziek maakt zijn gitaren, maar dat hij net als - al weer Seasick Steve, maar ook iemand als Tom Waits - alles gebruikt, waar maar een beetje geluid uit komt.




Ook 'The Shovel vd. The Howling Bones' is integraal op internet te beluisteren.

Who's feeling young now ?

Elders op dit forum kwam ik eerder deze week in een topic Steve Martin tegen in een bericht over blue grass. Hoe veel bewondering ik ook voor de acteerprestaties van Steve heb, en hoe onderhoudend ik zijn samenwerking met de Steep Canyon Rangers ook vind, Steve Martin is nou niet meteen het boegbeeld van de progressieve Amerikaanse blue grass.




Een gemiste kans ook, wanneer je je realiseert dat een van de belangrijkste vernieuwers van de Amerikaanse blue grass nou vorige week met zijn nieuwe band optrad tijdens het Holland Festival. Daarom hier een poging die pijnlijke ommissie recht te zetten. De titel van zijn laatste album citerend zou ik hier willen zeggen:

Who's feeling young now?




De nu 31-jarige Christopher Scott Thile werd vooral bekend als mandolinist en zanger van de progressieve Amerikaanse blue grass band Nickel Creek




Toen de band in 2006 stopte koos Chris eerst voor een solocarriere. De albums Deceiver (2004) en How to grow a woman to the ground (2006) waren daarvan het resultaat.




Zijn samenwerking met de muzikanten die hem tijdens zijn solooptredens begeleidden leidde tot de oprichting van zijn nieuwe band 'The Punch Brothers'




Met de Punch Brothers maakte hij sinds de oprichting van de band in 2008 drie albums, waarvan het laatste 'Who's feeling young now' in februari verscheen:

09-02-12: Punch Brothers - Who's Feeling Young Now? - Nonesuch




MuMe: 2 stemmen | gemiddelde: 3,50

Het album, dat werd opgenomen in de Blackbird Studios in Nashville, werd geproduceerd door Jacquire King, die we onder meer kennen van The Kings of Leon, Tom Waits en Modest Mouse.




Op dat album ook een originele bewerking van het nummer 'Kid A' dat we natuurlijk kennen van
Radiohead:




Vorig jaar gaven Chris Thile en Micheal Davis een Tiny Desk Concert voor het radioprogramma 'All Songs Considered' bij de Amerikaanse publieke omroep (NPR)




Ook Who's feeling young now vind je integraal op internet.

Vorige week waren The Punch Brothers dus in Nederland. Helaas zijn daarvan nog geen video's te vinden, wel van het optreden dat de band ook vorige week gaf op het Deense popfestival ROSKILDE

The Pines - de groep onder aanvoering van de twee sing-a-song writers Benson Ramsey, de zoon van de wel bekende gitarist/producer Bo Ramsey, en David Huckfelt - maken muziek op op de grens van de indie en de americana, laten we het indiecana noemen.

Deindieicana van The Pines valt op door uitstekend gitaarspel ondersteund door sterke zangers en keyboards door Alex Ramsey, een andere zoon van ....




Hoewel allebei afkomstig uit Iowa ontmoetten Benson en Bo in Arizona. Toen de heren terugkeerden naar Minneapolis breidden ze hun duo uit tot een groep. Na een naamloos debuut in 2004 werd de groep in 2007 opgepikt door Red House Records in 2007.

Bij Red House debuteerden ze dat zelfde jaar met “Sparrows in the Bell”. “Q Magazine” noemde het een van de beste roots albums2007.

The Pines - Sparrows in the Bell - 2007




MuMe: 2 stemmen | gem. 3,50

Nadat de groep opviel tijdens SXSW 2008 in Austin, Texas. traden ze onder meer op in het voorprogramma van The Arcade Fire, The Holmes Brothers en Jolie Holland

In 2009 verscheen de opvolger "Tremolo". Ook op dat album is duidelijk te horen dat de groep goed in de Amerikaanse singer/songwriters traditie past: "literate, personal examinations of life’s rich pageant set to a country blues with Appalachian edginess and gloom", zoals ik ergens in een recensie van het album las.




The Pines - Tremolo - 2009




MuMe: 8 stemmen | gem. 3,83




In maart van dit jaar verscheen hun derde album bij Red House. Dark so Gold, dat door papa Bo Ramsey werd geproduceerd. The Pines groeiden lagzaam uit tot een volledige band.

The Pines - Dark so Gold - 2012




MuMe: 9 stemmen | gem. 3,94





In juni verzorgden The Pines een optreden voor het radioprogramma The Mountain Stage voor National Public Radio (NPR) in Amerika.

Van al weer iets oudere datum zijn de opnames van het uitstekende optreden dat The Pines in 2008, bij het verschijnen van hun album 'Tremolo',gaven voor het 30-Minute Music Hour voor WPT in Wisconsin.

Sam Baker. In september is hij weer voor drie concerten in ons land. Sam Baker: een van de best bewaarde geheimen van de Americana.

Als je op dit forum de reacties over hem leest, niet iemand waar iedereen meteen mee wegloopt. duidelijk een sing-a-song writer die om 'an acquired tatste' vraagt, maar, daardoor juist ook een muzikant die muziek maakt voor een select groepje fijnproevers!




Sam Baker is nogal een laatbloeier. Pas op 50-jarige leeftijd debuteerde de Amerikaanse singer-songwriter. Meteen met muziek die gerijpt lijkt als een karaktervolle wijn. Door dat late debuut, zijn het verre van niemendalletjes die Baker maakt. Hier zingt een man vol levenservaring, wijsheid en verhalen die verteld dienen te worden via prachtige, pure altcountry.

Baker groeide op in Itasca, een dorpje ten zuid-westen van Dallas in een muzikaal gezin, waar hij al jong in contact kwam met verschillende muziekstijlen. Niet alleen via zijn moeder die orgel speelde in de kerk, ook de blues van papa.

Ride this Train van Johnny Cash is één van de eerste platen die hij zich herinnert, en dan vooral vanwege de verhalen die Cash op dat album vertelt. En daar draait het volgens Sam om: verhalen vertellen. Hij ziet zichzelf dan ook meer als een schrijver van liedjes dan als een vertolker ervan.

Meeslepende korte verhalen die hij met weinig woorden zeer beeldend weet te vertellen, met ingehouden begeleiding. Daardoor wordt Sam wel vergeleken met mede-Texanen John Prine, Guy Clark en Townes Van Zandt:




“I got in the middle of someone else’s war”

Baker heeft een opvallende zangstem, als gevolg van zijn doofheid. In 1986 overleefde hij ternauwernood de terroristische aanslag die rebellenbewiging het Lichtend Pad pleegde op de trein waarin hij op weg was naar Machu Picchu (Peru).

De drie Duitsers waarmee hij de coupé deelde kwamen om. Baker raakte zwaar gewond: een doorboorde dijbeenslagader, een verbrijzelde linkerhand (die hem dwong linkshandig gitaar te leren spelen) en gescheurde trommelvliezen.

Achttien operaties en een aantal jaren in het ziekenhuis maakten van Sam een ander mens. Die aanslag drukte zo een behoorlijke stempel op zijn leven en is dan ook een thema dat vaker in zijn muziek terugkeert, Steel (Mercy) en Broken Fingers (Pretty World) zijn twee duidelijke voorbeelden. Die aanslag markeerde ook het begin van Sam's loopbaan als singer/songwriter.






Mercy (2004)
MuMe: 26 stemmen | gemiddelde 4,07

In 2004 verscheen Sam's debuut 'Mercy' dat nog vrijwel volledig in het teken staat van die aanslag uit 1986. In twaalf nummers verwerkt Sam zijn ervaringen op wat we nu een opvallend debuut kunnen noemen, maar dat toen nog niet veel mensen opviel. Die bekendheid kreeg hij pas later bij het verschijnen van de volgende twee albums.

Pony is een ander nummer van dat debuut.






Pretty World (2007)
MuMe: 46 stemmen | gemiddelde 4,08

Op bekendheid bij een groter publiek moest Sam wachten tot de zomer van 2007, toen de opvolger 'Pretty World' verscheen.




Zijn bekendheid in Nederland dankt Sam met name aan het programma 'Boogie Nights' van de VPRO op radio 6. Dat het album in de week van 20 augustus 2007 bombardeerde tot Disque Pop De La Semaine. Dat zelfde weekend koos ook de KRO-radio in het programma 'American Connection' het album tot week-cd. De luisteraars van dat laatste programma riepen het album later dat jaar zelfs uit tot beste Americana-/Roots-album van 2007. Daarmee was zijn naam in Nederland gevestigd. Zo werd het uiteindelijk voor Sam toch nog echt a pretty world:




Op Sam Baker's website is nog een interview te beluisteren dat de vox angelicus van de Nederlandse radio, Vincent van Engelen, en Paul Harvey voor het NPS programma Supplement eind 2007 met hem maakten.



Cotton (2009)
MuMe: 46 stemmen | gemiddelde 4,08




In het vroege najaar van 2009 verscheen 'Cotton' dat als subtitel 'Talk about forgiveness' kreeg. Het derde deel van de trilogie die Sam in 1994 startte met Cotton. Ook dit album werd uitstekend ontvangen en de luisteraars van KRO's American Connection kozen opnieuw een album van Sam Baker tot Americana-/Roots-album van het jaar.

In 2010 nodigde MusicFog Sam uit voor een sessie:




een nummer van Sam's laatste album. Uit dezelfde sessie uit 2010 stamt ook het volgende nummer:




Na 2009 werd het rustig rond Sam Baker. Het is nog steeds wachten op een nieuw album, maar gelukkig zijn er nu dan drie concerten:

Tour:

14.sep.2012 - Paradiso, Amsterdam
15.sep.2012 - Take Root-festival, Groningen
16.sep.2012 - Roepaen, Ottersum

En die concerten zijn de moeite waard, want zoals een criticus schreef:

"Je hebt Sam Baker en dan heb je een hele tijd niets".

en inderdaad Sam Baker is een singer songwriter van zeldzame klasse..

A man is a success if he gets up in the morning and goes to bed at night
and in between does what he wants to do.

Vandaag verschijnt Tempest, het 35ste album van his Holy Bobness.De voorlopig laatste etappe van Dylans never ending tour die hij op 19 maart 1962 officieel startte met de release van zijn titelloze debuut. En dat is dit jaar ook al weer 50 jaar geleden. Tijd voor leuk feestje natuurlijk.

Er worden op dit forum 77 albums van Bob genoemd. Naast die 35 officiele albums, nog tal van verzamelaars, greatest hits-albuns, registraties van live-optredens en wat dies meer zij.

Bob heeft de tijd tussen opstaan en het moment dat hij ging slapen steeds nuttig weten te gebruiken.

Vanmorgen was er in totaal 9.875 keer op die albums gestemd, met een gemiddelde van 3,93 sterren. En omdat we morgen toch weer met zijn allen moeten gaan stemmen. Tijd voor een Dylan-poll.

Een stukje statistiek in de vorm van een onderzoekje naar de favoriete Dylan-albums en -tracks volgens de critici hier verzameld op dit forum.

Albums:



35 (07) Tempest - 11-09-12 - 67 I 4,01



10 (15) Nashville Skyline - 09-04-69 - 252 I 3,73



09 (09) The Times they are a-changin' - 13-01-64 - 297 I 3,95



08 (08) Time out of Mind - 30-09-97 - 299 I 4,11



07 (10) Modern Times - 29-08-06 - 351 I 3,91



06 (05) The Freewheelin' Bob Dylan - 27-03-63 - 415 I 4,15



05 (01) Bringing it all back Home - 22-03-65 - 426 I 4,51



04 (06) Desire - 16-01-76 - 634 I 4,14



03 (02) Blood on the Tracks - 17-01-75 - 733 I 4,35



02 (03) Highway 61 Revisited- 30-08-65 - 762 I 4,27



01 (04) Blonde on Blonde - 20-06-66 - 871 I 4,25

Uit dit overzichtje blijkt Blonde on Blonde met 871 stemmen het populairst en wordt Bringing it all Back Home met een waardering van 4,51 het hoogst gewaardeerd.

Niet opzienbarend natuurlijk, maar toch .... 2 albums uit het midden van de jaren zestig. Een tijd die nu al weer een hele poos achter ons ligt. Vandaar dat op de Nederlandse televisie twee bejaarde heren onder leiding van iemand die alles mooi vindt mogen filosoferen over de relevantie van Bob anno nu
Al zei Opa Donkers een paar zinnige dingen en opa Smeets die heeft volgens opa Smeets natuurlijk overal verstand van:

Maar zoals Bob ooit zelf als een zei/zong:

'We were so much older then we're younger than that now'

James McMurtry - America's "Fiercest Songwriter"

What’s a little pointed political commentary among friends?

Al sinds zijn debuutalbum Too long in the Wasteland uit 1989 kan hij rekenen op positieve kritieken, maar de presidentsverkiezingen in 2004, die George W naar Washington lieten verhuizen, zorgden voor zijn definitieve doorbraak.

Set to a thumping, ominous beat, intoned in a deadpan drawl, chronicling the cascading woes of ordinary, working class Americans- a homeless, disabled Vietnam Vet victimized by a VA budget that’s stretched too thin as wounded vets from the Iraq war pour into the system; the unemployed textile mill worker whose abandoned neighborhood has turned into a drug dealer’s haven; the bar owner whose customers are vanishing in mountains of debt and multiple minimum wage jobs that barely keep a roof over their heads, much less his; the pregnant high school girl left to her own devices “when it’s way too late to just say no” - and mercilessly torching the power brokers responsible for the damage.

“I can see ‘em all now/they haunt my dreams/all lily-white and squeaky clean/they’ve never known want/they’ve never known need/their shit don’t stink/and their kids don’t bleed/their kids won’t bleed in their damned little war”,

met 'We can't make it here anymore' wist hij de op dat moment in de VS heersende tijdgeest aardig te treffen en de Americana Music Association (AMA) riep het nummer in 2005 uit tot beste americana roots nummer van het jaar. McMurtry bood het nummer al een jaar eerder in 2004 net voor de verkiezingen op zijn website aan als free download



Maar dat was ruim 10 jaar na zijn debuut Too long in the Wasteland.


MuMe: 13 st. | gem. 4,07



James McMurtry, werd op 18 maart 1962 in Forth Worth, Texas geboren als zoon van een beroemde vader, de gelauwerde auteur Larry McMurtry die onder meer de romans Lonesome Dove en Tears of Enderment of was het Terms of Endearment, op zijn naam had staan. Die romans werden allebei verfilmd en pa werkte als schrijver ook mee aan 'Brokeback Mountain', de film die later in Hollywood bekroond zou worden met een Oscar.

Pa McMurtry tracteerde zijn zoon in zijn jeugd op een muzikaal dieet waarin Johnny Cash een hoofdmoot vormde en hij hielp hem als muzikant op het paard door een aantal van zijn demo's aan John Mellencamp te laten horen, die daarop besloot James' debuutalbum te produceren.

James brak als muzikant al snel door. In 1996 werd zijn 'Where’d You Hide The Body' voorgedragen voor een Grammy:



en een jaar later, in 1987, kreeg hij voor zijn tweede album 'It had to happen' een American Indie Award.


MuMe: 4 st. | gem. 4,37

De grote doorbraak kwam zoals ik hierboven al aangaf in 2004 met 'We can't make it here anymore' en het album 'Childish Things' dat een jaar later werd uitgebracht.


MuMe: 10 st. | gem. 3,75

In een recent interview zegt McMurtry daar het volgende over: "It instantly got more attention than anything I'd done on a CD in 10 years, I was completely surprised by the power of the Internet."

Op 'Childish Things' treffen we James McMurtry in optima forma. Als een van de belangrijkste Amerikaanse singer-/songwriters van dit moment met een repertoire dat varieert van rustige ballads tot stevig rockende nummers die vaker een politieke inhoud hebben en die regelmatig het leven beschrijven aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving.



Ook dit album werd door de Americana Music Association (AMA) weer uitgeroepen tot album van het jaar en stond in 2005 en 2006 een tijdlang op de eerste plaats van de Americana Music Radio Chart, de gecombineerde playlist van veel Amerikaanse roots en Americana radio stations. Het album maakte van James the darling of the left & the scourge of the right.

'Just us Kids' uit 2008 zet de lijn van 'Childish Things' voort.



MuMe: 14 st. | gem. 4,17

al is het album misschien nog wel politieker als zijn roemruchte voorganger.



Op 'Just us Kids' hebben zelfs de ballads een politieke ondertoon.

“We’ll work for food/we’ll die for oil/we’ll kill for power/and to us the spoils/the billionaires get to pay less tax/the working poor get to fall through the cracks.”

Zoals bijvoorbeeld in Ruby & Carlos, waarin McMurtry het verhaal vertelt van de gehavend uit de Golf-oorlog teruggekeerde veteraan Carlos



Just us kids uit 2008 is het voorlopig laatste studioalbum van James. Al verscheen in 2009 nog wel de cd/dvd 'Live in Europe', een registratie van de concerten die James samen met zijn vaste begeleidingsband The Heartless Bastards dat jaar tijdens hun tournee in Europa gaven. Een cd/dvd die grotendeels werd opgenomen in Paradiso, Amsterdam.



MuMe: 2 st. | gem. 3,75

Op die dvd onder meer de klassieker Chucktow Bingo uit 2002,die in het Amerikaanse Slate Magazine werd voorgedragen als alternatief voor het huidige Amerikaanse volkslied:



Seriously. It's time to retire ol' Francis Scott Key's "The Star-Spangled Banner" and go with a song that more truly represents the America of today: post-crash, pre-apocalypse, meth- and money-addicted, heading down the highway to self-destruction.

En zo'n eerbetoon is natuurlijk het perfecte einde voor mijn stukje over James McMurtry, ware het niet dat James ook een opvallende bijdrage leverde aan 'This one's for him' de vorig jaar verschenen hommage aan Guy Glark, een andere grote verhalenverteller uit Texas.



... There's no money in poetry/That's what keeps the poet free/I've had all the freedom I can stand ....

En dat is misschien nog wel een stemmiger slot. De echte diehards wijs ik alleen nog op de live registratie van het concert van James McMurtry & zijn Heartless Bastards dat NPR radio eind augustus uitzond.

Corb Lund - Cabin Fever - New West - 14.08.12
3 stemmen | gemiddelde 4,33

Om zijn nieuwe album te promoten gaf Corb begin augustus voor CBC een live show in het Arden Theatre in St. Albert., Alberta, Canada. Opnames van dat concert vind je hier.

Wow, wat een spamtopic. Kun je geen blog beginnen?

Hulde! Er staan een paar erg interessante artiesten tussen!

Goede vraag die ik me ook altijd stel als het weer tegen het einde van het jaar loopt en Santa is coming to Town. Op dit forum ontbreekt bij de Toplijstjes nog steeds een Topic over de beste Americana / Roots albums van het jaar. Ik vertrouw dus maar op mijn eigen mening.

Zo ben ik in december altijd heel wat tijd bezig met het ordenen van mijn muzikale indrukken van het afgelopen jaar. Daar zit ook altijd veel Americana bij. Oud, nieuw, hard, zacht ...you name it I've got it.

Als antwoord op je vraag stel ik hier tot 1 januari aanstaande een aantal albums voor waarvan ik verwacht dat ik ze me over een jaar of wat nog kan herinneren.

Ik doe dat in de vorm van een Top 50. Of het er uiteindelijk ook 50 worden, who knows ... en ik zet ze ook niet in de volgorde goed, beter, best, maar volg gewoon de kalender. Dus we beginnen op 1 januari en we eindigen op 31 december, tenminste if we make it thru december,



want wie weet of de Maya's uiteindelijk niet toch gewoon gelijk hebben en de wereld volgende maand vergaat.







01. Carolina Chocolate Drops - Leaving Eden - Nonesuch - Bluegrass / Folk - 06-01-12




String band sensations stretch the map a little further (BBC Music).


MuMe: 7 stemmen | gemiddelde: 3,50
Grooveshark | Spotify | YouTube |
Review

02. First Aid Kit - The Lion's Roar - Wichita - Folk - 23-01-12




... and while their folky 2010 debut showed that off to charming effect, its follow-up - a honky-tonkin' celebration of country music - is an Ikea-warehouse-sized leap forward...
(The Independent on Sunday (UK)).



MuMe: 203 stemmen | gemiddelde: 3,78
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

03. Gretchen Peters - Hello Cruel World - Proper - Country / Roots - 30-01-12

'The music has the sweet ache of 1970s Tom Waits while the lyrics pack an extraordinary amount of story-telling into five minutes.' (FT (UK))


MuMe:18 stemmen | gemiddelde 3,66
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

04. Sharon van Etten - Tramp - Jagjaguwar - - Folk / Pop - 06-02-12



Matters of mistrust, isolation, and uncomfortable togetherness dominate Tramp, rolling through every track like a sick, creeping fog.
Pitchfork


MuMe: 37 stemmen | gemiddelde: 3,54
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

05. Ruthie Foster - Let it Burn - Blue Corn - Roots / Soul - 31-01-12



'A woman who's hovered on the brink of the purist Bonnie Raitt/Tracy Chapman range truly comes into her own here.' (Paste Magazine)


MuMe: 4 stemmen | gemiddelde 4,12
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

06. Lincoln Durham - The Shovel vs. the Howling Bones - Rayburn - Blues/Folk - 31-01-12



I think I’ve seen the future of the Blues and…..his name is Lincoln Durham!
... Red raw Blues from the bowels of Hades ...
(No Depression).


MuMe: 9 stemmen | gemiddelde: 3,88
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

07. Chuck Prophet - Temple Beautiful - Yep Rock - Roots/Rock - 06-02-12


... an album made in San Francisco, by San Franciscans about San Francisco ...
Chuck Prophet's 'Beautiful' Homage to San Francisco!
(NPR Music).


MuMe: 14 stemmen | gemiddelde: 3,92
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

08. The Pines - Dark So Gold - Red House - 06-02-12 - Roots/Folk - 06-02-12


Like a midnight blizzard, the songs of the Pines are dark, ominous and strangely hypnotic."
(Boston Globe).


MuMe: 12 stemmen | gemiddelde: 3,95
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

09. Punch Brothers - Who’s feeling young now - Nonesuch - Country / Folk - 09-02-12


"The musical leaps Punch Brothers takes are invigorating, sometimes breathtaking."
(American Songwriter).


MuMe: 2 stemmen | gemiddelde: 3,50
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

10. Phantom Limb - The Pines - Naim Edge - Country / Soul - 12-02-12


"... A solid seam of Southern soul, rock, country and gospel, leading from the front with the righteous holler of Yolanda Quartey."
(Uncut)


MuMe: 25 stemmen | gemiddelde: 4,16
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

11. Drew Nelson - Tilt-a-Whirl - Red House - Roots / Rock - 20-02-12


"Anyone reading this just has to get a copy of this exemplary album and settle back and listen
to some stories that really could and should be converted into epic films!"
(AmericanaRootsUK.com)


MuMe: 2 stemmen | gemiddelde: 3,75
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

12. Jim White - Where it hits you - Yep Rock - Roots / Rock - 21-02-12


"At a time when Jim White's personal life has hit a roadblock he has served up a masterclass
in song writing."
(Folkradio.co.uk)


MuMe: 10 stemmen | gemiddelde: 3,95
Grooveshark | Spotify | YouTube | Review

13. Otis Gibbs - Harder than Hammered Hell - Wanamaker - Roots / Folk - 21-02-12


"Harder Than Hammered Hell is a perfectly succinct album. There are no fillers here
and each song stands on its own merits both musically and lyrically."
(FolkRadio.co.uk)


MuMe: 4 stemmen | gemiddelde: 3,87
Digital Album | YouTube | Review