In de afgelopen maanden hebben we met elkaar een bijzonder experiment doorgemaakt.
Een tijd van bezinning. Gedwongen weliswaar, maar dan toch met het idee met z'n allen in het zelfde schuitje te zitten. Ik zal de bijbehorende nieuwsprakigheden maar even achterwege laten. We kennen het nu wel.
Tijd voor bezinning dus. Een momentje van 'waar doe ik het allemaal voor'. Heilzaam en ook wel bitter nodig in ons op hol geslagen wereldje.
De poëzie die een rol toiletpapier kan oproepen ga ik niet overtreffen. Ik houd het liever bij de gedachtenwereld waar niemand bij kan. Spreuken en wijsheden. Aloude en platgetreden versies daarvan of splinternieuw bedachte. Reflecties op de waarheid. Wat is waarheid?
Niet te hoogdravend. Leven en liefde is al ingewikkeld genoeg.
Van een vriendin kreeg ik vanmorgen deze:
Geluk zoeken heeft weinig zin,
je draagt het bij je, binnenin,
geen enkel mens kan daar ooit bij,
behalve eentje, dat ben jij.
Ik ben er blij mee. Vooral omdat het voor mij bedoeld was.
Oost West, Thuis Best, bleek afgelopen maanden ook prima te voldoen.
Ik zie wel wie hier iets mee kan. Met of zonder muziek.
“Aan de rand van de afgrond heb je het mooiste uitzicht.“
En een wijsheid voor het lezen van notities:
“Niet alleen lezen wat er staat, maar vooral ook lezen wat er niet staat.“
(Mijn stelling daarbij is dat je de notitie beter begrijpt en beter de zwakke plekken daarin duidt als je de elementen/invalshoeken/woordkeuze vindt die niet beschreven zijn.)