Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?
- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?
- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.

Daar loog / vergat een beetje, het begon natuurlijk allemaal met Het Borker Trio en hun megahit “De pieteroliekar” (helaas heb ik de umlauts nog niet in de smiezen op m’n iPad)…

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.
- Dim: Heel basaal kun je zeggen dat de gitaar terrein heeft verloren aan de piano. Zeker wat de stevigere rock/metal betreft; waar ik in vroeger tijden met plezier naar bijvoorbeeld Korn of System of a Down luisterde, vind ik vergelijkbare bands van nu vrij snel herrie. Muziek waarin de piano een (grote) rol speelt, hebben bijna automatisch mijn aandacht. Ik luister veel "temporarily classical", waar ik een jaar of 20 geleden toch echt heel weinig om gaf. Ook luister ik veel meer vrouwelijke artiesten dan toen.
Veel is echter ook "hetzelfde" gebleven: meer melodie- dan tekstgericht, behalve als het om Nederlandstalig gaat, voorkeur voor electro, new wave, americana, folk, singer-songwriter. Hiphop en jazz zijn licht "gestegen" in mate van consumptie.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.
- Dim: Heel basaal kun je zeggen dat de gitaar terrein heeft verloren aan de piano. Zeker wat de stevigere rock/metal betreft; waar ik in vroeger tijden met plezier naar bijvoorbeeld Korn of System of a Down luisterde, vind ik vergelijkbare bands van nu vrij snel herrie. Muziek waarin de piano een (grote) rol speelt, hebben bijna automatisch mijn aandacht. Ik luister veel "temporarily classical", waar ik een jaar of 20 geleden toch echt heel weinig om gaf. Ook luister ik veel meer vrouwelijke artiesten dan toen.
Veel is echter ook "hetzelfde" gebleven: meer melodie- dan tekstgericht, behalve als het om Nederlandstalig gaat, voorkeur voor electro, new wave, americana, folk, singer-songwriter. Hiphop en jazz zijn licht "gestegen" in mate van consumptie.
-dix: Ik draai nu minder The Fall. Er komt ook niks nieuws meer.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.
- Dim: Heel basaal kun je zeggen dat de gitaar terrein heeft verloren aan de piano. Zeker wat de stevigere rock/metal betreft; waar ik in vroeger tijden met plezier naar bijvoorbeeld Korn of System of a Down luisterde, vind ik vergelijkbare bands van nu vrij snel herrie. Muziek waarin de piano een (grote) rol speelt, hebben bijna automatisch mijn aandacht. Ik luister veel "temporarily classical", waar ik een jaar of 20 geleden toch echt heel weinig om gaf. Ook luister ik veel meer vrouwelijke artiesten dan toen.
Veel is echter ook "hetzelfde" gebleven: meer melodie- dan tekstgericht, behalve als het om Nederlandstalig gaat, voorkeur voor electro, new wave, americana, folk, singer-songwriter. Hiphop en jazz zijn licht "gestegen" in mate van consumptie.
-dix: Ik draai nu minder The Fall. Er komt ook niks nieuws meer.
- Etta: Zappa en Miles Davis in da seventies, Johnny Cash in da eighties en Chemical Brothers in da nineties.

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.
- Dim: Heel basaal kun je zeggen dat de gitaar terrein heeft verloren aan de piano. Zeker wat de stevigere rock/metal betreft; waar ik in vroeger tijden met plezier naar bijvoorbeeld Korn of System of a Down luisterde, vind ik vergelijkbare bands van nu vrij snel herrie. Muziek waarin de piano een (grote) rol speelt, hebben bijna automatisch mijn aandacht. Ik luister veel "temporarily classical", waar ik een jaar of 20 geleden toch echt heel weinig om gaf. Ook luister ik veel meer vrouwelijke artiesten dan toen.
Veel is echter ook "hetzelfde" gebleven: meer melodie- dan tekstgericht, behalve als het om Nederlandstalig gaat, voorkeur voor electro, new wave, americana, folk, singer-songwriter. Hiphop en jazz zijn licht "gestegen" in mate van consumptie.
-dix: Ik draai nu minder The Fall. Er komt ook niks nieuws meer.
- Etta: Zappa en Miles Davis in da seventies, Johnny Cash in da eighties en Chemical Brothers in da nineties.
- Casartelli: mijn muzikale voorkeuren zijn 20-30 jaar geleden in de grondverf gezet en sindsdien hebben er wel wat ontdekkingen, verbredingen en accentverschuivingen plaatsgevonden, maar geen majeure verschuivingen (er is ook weinig afgedankt). Paar willekeurige voorbeelden van artiesten waar ik langere tijd weinig mee kon en nu wel: Crowded House, Joe Jackson, Opeth, Tool, The Waterboys

Is jouw smaak veel veranderd door de jaren heen, of juist niet? En welke stijl / artiest vind je nu goed / geweldig waar je het / hem / haar vroeger nooit uit kon staan?

- Rudi S: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- AOVV: mijn smaak is wat breder geworden en ik ontdek steeds nieuwe artiesten, ik heb helemaal geen hekel aan artiesten.
- De basis (alt-rock) is hetzelfde gebleven, maar mijn smaak is veel breder geworden. Daar is bijna 20 jaar op deze site mede debet aan. Ik blijf ontdekken in hiphop, jazz, metal, electronic... ooit was dat uitgesloten. Maar ik heb ook artiesten achtergelaten, omdat ik er niet veel meer mee heb. Om de vraag te beantwoorden: lange tijd kon ik weinig Can, maar de laatste paar jaar hebben die zich aan mij geopenbaard. R.I.P. Damo Suzuki trouwens
- herman: lastige vraag, hangt er ook vanaf welke ijkpunten je in het verleden kiest. Ten opzichte van 10 jaar geleden is er niet zoveel veranderd, ten opzichte van het pre-streaming/tijdperk waarin vrijwel alle muziek binnen bereik is wel: namelijk een enorme verbreding/verdieping. Maar misschien dat ik die smaak eerder ook al had, ik kon hem alleen nog niet bekostigen omdat ik afhankelijk was van een beperkt budget i.c.m. fysieke geluidsdragers. Dat is het wat genres betreft. Ik ben door de jaren heen verhoudingsgewijs wel meer vrouwelijke vocalisten gaan luisteren, terwijl dat vroeger de uitzonderingen (Tori, Björk) waren.
- madmadder: de dingen die ik vroegah goed vond, vind ik eigenlijk nog steeds goed, maar er komen wel steeds meer genres bij die ik kan waarderen. Ben er dan inmiddels ook wel echt van overtuigd dat er geen enkel genre is waar geen meesterwerken in bestaan.
- W: Ooit begonnen als die-hard metalfan, maar dat is er nu wel een beetje vanaf.
- Fathead: mijn smaak is al die jaren volledig onveranderd gebleven.
- vigil: mijn smaak is vele malen breder geworden. Niet vreemd natuurlijk is er veel informatie beschikbaar in vergelijk met de 1ste helft van de jaren 90 (laat ik daar maar even vanuit gaan), zelf hop ik daardoor ook vele malen makkelijker van artiest naar artiest (ken je die dan moet je die ook leren kennen). Als genre zou ik Country zeggen, toen vond ik het helemaal niets en nu zijn er vele parels te vinden. Verder luister ik ook veel meer naar vrouwelijke vocalen. Qua artiesten die ik toen al kon vind ik Prince nu stukken beter (lang niet alles en dan vooral de hits van laat jaren 80/begin 90s niet) en kan Dire Straits beter hebben. Toen kon ik niets met dar gemurmel van Mark. Maar ook hier zijn er nog de nodige (vooral uptempo) nummers die ik slecht vind. Qua Lois Lane en Gloria Estefan ben ik niet veranderd, nog steeds objectief kut (alhoewel als ik Emergency Emergency dr. dr. dr. hoor ben ik toch wel eventjes om)
- ranboy: ik lees hier veel dat iemands smaak dankzij de zegeningen van het internet verbreed is, bij mij werkt dat juist andersom. Toen al mijn muziekkennis van de radio kwam, hoorde ik alle genres en kwamen ook bijna alle genres wel langs in mijn eigen favorietenlijst, maar nu het aanbod overweldigend is en ik zelf bepaal waar ik mee kennis maak, selecteer ik meer binnen de genres die mij liggen, en ook de logaritmes van Youtube en Spotify sturen me die kant op. Ik zou zeggen dat mijn muzieksmaak in 40 jaar vrijwel niet veranderd is, wel wat verdiept.
- yyy: De laatste jaren wel accentverschuivingen, maar niet echt veranderd. M.n. het aandeel hiphop is toegenomen en rock juist wat verminderd. Dit i.t.t. mijn 20's toen het meer in fases ging, bijv. een paar jaar bijna alleen extreme metal. Wat ranboy zegt herken ik wel. Als je alleen via algoritmes nieuwe muziek zoekt, krijg je vooral een verdieping binnen genres die je al veel luistert. In verbreding van mijn smaak speelt MuMe een grote rol, maar in het verleden ook radio (m.n. Kink FM in de 00's).
- Shaky: van pak 'm beet groep 7 t/m 3e klas middelbare school was het vaak 'het moet wel oud zijn, geen nieuwe muziek aub'. Die instelling heb ik gelukkig volledig aangepakt. Ik houd niet zo van hokjes plaatsen en luister daarom veel verschillende dingen van Little Simz tot Jerry Vale en van Raymond van het Groenewoud tot Rainbow. Als het me bevalt ben ik helemaal happy en zal het me verder worst wezen onder welk genre iets valt, wat het land van herkomst van de artiest is, en al dat soort onbelangrijke ongein. Gewoon genieten van de muziek.
- Vivalamusica: Een wat ‘eclectische smaak’ heb ik denk ik altijd wel gehad, streaming was voor mij wel een uitkomst, en merk dat ik gaandeweg minder belangstelling heb voor de meer gangbare ‘klassieke’ pop en ook rock, maar ook in metal en hiphop laat ik het afweten.
- Van (bijna) alleen punk 40 jaar terug, naar (bijna) alle muziekgenres - op voorwaarde dat er instrumenten aanwezig zijn. En dus géén rap, hiphop of alles wat naar Tomorrowland ruikt.
- ZAP!: het begon met (hard)rock en het werd steeds harder, tot grindcore, daar kon ik toen alleen om gniffelen (tussendoor vond ik stiekem allerlei pophits ook fijn). Tegenwoordig kan ik zo'n potje op z'n tijd zeker wel waarderen. Na metal ging het alle kanten op: hip hop, triphop, alternatief, Mr. Bungle, Diamanda Galas, Ben Harper, ik noem maar wat op. Vooral Tricky en Mr. B. waren muzikale én mentale rotsen in de branding. Na 2000 ongeveer kwam de metal weer terug in het vizier. Verder zoek ik vele kanten uit, zo kan ik zelfs wat met een Charli XCX of zulks tegenwoordig. Klassiek is misschien de grote afwezige; behalve bekende stukken en wat er soms in films voorbij komt (en ik zeer waarderen kan), is het een blinde vlek gebleven.
~Slowgaze: toevallig zag ik laatst hier een berichtje van me terug bij 'Pgymalion', met een oud account uit mijn middelbareschooltijd, waarin ik het over 'Laughing Stock' heb, en daarin een voorkeur uitspreek voor rock met experimentele neigingen. Wat ik me herinner, is dat ik destijds vooral luisterde naar (oude) post-punk, shoegazing en Tom Waits, en daar ook wat jazz en elektronica bij probeerde te pakken. Ik had het gevoel dat ik vooral in de breedte aan het luisteren was: één of twee albums per artiest en dan verder. Naar Tom Waits luister ik inmiddels nooit meer en er is tijdens mijn studententijd een hiphopobsessie bij gekomen, waardoor post-punk en shoegazing wat meer op de achtergrond kwamen. De laatste jaren ben ik juist ook verdiepend aan het luisteren ben en oeuvres aan het inhalen ben, ook van artiesten die ik een jaar of vijftien geweldig vond, maar nooit heel veel van kende: Talk Talk en Slowdive dus, en My Bloody Valentine. Relatief nieuwe ontdekkingen als Dälek en Young Fathers passen daar dan weer heel goed tussen, dus ik denk dat ik onbewust ook deels op zoek ben naar artiesten die mijn verschillende interesses overbruggen. Maar dat ik inmiddels óók een swiftie ben, dat had ik op de middelbare echt niet aan zien komen.
- Dim: Heel basaal kun je zeggen dat de gitaar terrein heeft verloren aan de piano. Zeker wat de stevigere rock/metal betreft; waar ik in vroeger tijden met plezier naar bijvoorbeeld Korn of System of a Down luisterde, vind ik vergelijkbare bands van nu vrij snel herrie. Muziek waarin de piano een (grote) rol speelt, hebben bijna automatisch mijn aandacht. Ik luister veel "temporarily classical", waar ik een jaar of 20 geleden toch echt heel weinig om gaf. Ook luister ik veel meer vrouwelijke artiesten dan toen.
Veel is echter ook "hetzelfde" gebleven: meer melodie- dan tekstgericht, behalve als het om Nederlandstalig gaat, voorkeur voor electro, new wave, americana, folk, singer-songwriter. Hiphop en jazz zijn licht "gestegen" in mate van consumptie.
-dix: Ik draai nu minder The Fall. Er komt ook niks nieuws meer.
- Etta: Zappa en Miles Davis in da seventies, Johnny Cash in da eighties en Chemical Brothers in da nineties.
- Casartelli: mijn muzikale voorkeuren zijn 20-30 jaar geleden in de grondverf gezet en sindsdien hebben er wel wat ontdekkingen, verbredingen en accentverschuivingen plaatsgevonden, maar geen majeure verschuivingen (er is ook weinig afgedankt). Paar willekeurige voorbeelden van artiesten waar ik langere tijd weinig mee kon en nu wel: Crowded House, Joe Jackson, Opeth, Tool, The Waterboys
- Brunniepoo: nogal. Ik luister nog maar betrekkelijk weinig (progressieve) rock, maar vooral folk, country, pop en jazz. Daar had ik nooit een hekel aan, maar de verhoudingen liggen radicaal anders dan vijf jaar geleden, laat staan verder terug in de tijd. Vroeger had ik weinig met hiphop en niets met opera, beide kan inmiddels wel waarderen.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.
- Kronos: Een oude verroeste Ford Taunus TC2 voor 10000 Belgische frank (250 euro). Meteen gekocht toen mijn eerste loon op mijn bankrekening stond. Helaas maar acht maanden plezier aan gehad.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.
- Kronos: Een oude verroeste Ford Taunus TC2 voor 10000 Belgische frank (250 euro). Meteen gekocht toen mijn eerste loon op mijn bankrekening stond. Helaas maar acht maanden plezier aan gehad.
- Kramer: mijn eerste auto moet nog aangeschaft worden. Liefst snel een beetje, want ik heb uitgerekend vandaag ruzie gemaakt met de klantenservice van Greenwheels - een nauwelijks opgeladen elektrische auto gehuurd, die een probleem met de batterij bleek te hebben waardoor ik hem ook niet opgeladen kon retourneren, wat míj vervolgens een boete zou opleveren. Volgende keer pak ik weer de trein.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.
- Kronos: Een oude verroeste Ford Taunus TC2 voor 10000 Belgische frank (250 euro). Meteen gekocht toen mijn eerste loon op mijn bankrekening stond. Helaas maar acht maanden plezier aan gehad.
- Kramer: mijn eerste auto moet nog aangeschaft worden. Liefst snel een beetje, want ik heb uitgerekend vandaag ruzie gemaakt met de klantenservice van Greenwheels - een nauwelijks opgeladen elektrische auto gehuurd, die een probleem met de batterij bleek te hebben waardoor ik hem ook niet opgeladen kon retourneren, wat míj vervolgens een boete zou opleveren. Volgende keer pak ik weer de trein.
- ranboy: ook een Suzuki Alto

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.
- Kronos: Een oude verroeste Ford Taunus TC2 voor 10000 Belgische frank (250 euro). Meteen gekocht toen mijn eerste loon op mijn bankrekening stond. Helaas maar acht maanden plezier aan gehad.
- Kramer: mijn eerste auto moet nog aangeschaft worden. Liefst snel een beetje, want ik heb uitgerekend vandaag ruzie gemaakt met de klantenservice van Greenwheels - een nauwelijks opgeladen elektrische auto gehuurd, die een probleem met de batterij bleek te hebben waardoor ik hem ook niet opgeladen kon retourneren, wat míj vervolgens een boete zou opleveren. Volgende keer pak ik weer de trein.
- ranboy: ook een Suzuki Alto
- Rogyros: Een Ford Escort uit 1989 (in 2002 gekocht voor 250 euro). Totaal geen interesse om die nu weer te hebben.

Wat was je allereerste auto? En als die je nu aangeboden zou worden voor een acceptabel bedrag, zou je 'm kopen? (Waarbij ik de OV-gebruikers uiteraard niet voor de kop wil stoten

ZAP!: dat moet een Matchbox geweest zijn. Tuurlijk, ik zou ze allemaal weer kopen.
- Rudi S : VW Polo, zou ik nu ook wel kopen ja.
- vigil: Toyata Starlet met nog een handchoke en nee nu hoef ik die niet meer maar als ik weer 19 was, mijn rijbewijs haalde en niet al te veel geld had... waarom niet, lekker verzuipen die handel.
-dix: een Ford Sierra Van. Dat was een prettige auto maar ik ben nu al 540.000 kms lang erg blij met mijn Chrysler Grand Voyager Van
- W: Een lichtblauwe dinky toys van m'n pa, maar geen idee welk merk meer, ik denk citroen of opel/vauxhaull model.
- Stalin: Renault Twingo uit 1996. Gekocht in 2015 voor €700 van vriendin van mijn zus, nadat ze hem had laten keuren en repareren voor iets van €550. Gekocht met zo'n 165.000 km op de teller. Helaas vorig jaar maart botsing mee gehad, maar zelfs toen nog maand mee gereden. De APK een maand later was onverbiddelijk:"Alles is te maken, maar gezien de leeftijd en kilometers (bijna 300.000 km) raden we het je af." Erg jammer, maar toch 7 1/2 jaar erg veel plezier mee gehad. Zou er zo weer 1 kopen, maar 2 auto's op de weg is nogal onzinnig.
- itchy: een champagnekleurige Opel Astra station. Zou ik mogelijk weer in overweging nemen als ik een nieuwe auto nodig heb maar mijn Toyota Corolla station is al 20 jaar onverwoestbaar (ondanks 2 motorlampjes die al 5 jaar branden).
- Brunniepoo: nooit een auto gehad en ook nooit een rijbewijs
- madmadder: wat Brunniepoo zegt
- Shaky: leuk om weer eens aan te denken. Het was 2008, een Audi 80 uit 1990. Kostte me 950 euro, was uiteraard van alles mis mee. Good times.
- Graf: een Suzuki Alto. Klein maar fijn, maar echt opschieten deed het niet.
- Fathead: Peugeot 205, een donkerblauwe. Wat een lekker rijdend autootje was dat, zeg! Ik zou hem uiteraard niet weer kopen, twee auto's bezitten is onzinnig.
- Kronos: Een oude verroeste Ford Taunus TC2 voor 10000 Belgische frank (250 euro). Meteen gekocht toen mijn eerste loon op mijn bankrekening stond. Helaas maar acht maanden plezier aan gehad.
- Kramer: mijn eerste auto moet nog aangeschaft worden. Liefst snel een beetje, want ik heb uitgerekend vandaag ruzie gemaakt met de klantenservice van Greenwheels - een nauwelijks opgeladen elektrische auto gehuurd, die een probleem met de batterij bleek te hebben waardoor ik hem ook niet opgeladen kon retourneren, wat míj vervolgens een boete zou opleveren. Volgende keer pak ik weer de trein.
- ranboy: ook een Suzuki Alto
- Rogyros: Een Ford Escort uit 1989 (in 2002 gekocht voor 250 euro). Totaal geen interesse om die nu weer te hebben.
- Mssr Renard: geen auto, geen rijbewijs en gaat ook nooit gebeuren