ONTGODING

ah kom,
ik heb je gemaakt

gekneed uit beelden,
uit een metafoor

je verkleed als muze,

hoor hoe je voetstuk nu wankelt
gekraakt, gekanteld

raap jezelf op, verdomme
het einde van de kunst

GROOT

niets hoeft meer,
maar blijf toch

over gisteren
en verder
en toen buiten nog bestond

en vergeten, en afdwalen
en de jaren op je mond,

verhalen, verhalen, verhalen

en de vulkanenhoest

en woest, en ziek, en klein en groot
en blijf vooral nog even

je bent toch al dood

De wanbof

Vanochtend stond ik ter elfde ure op
en ik dacht dat alles normaal was
totdat het besef indaalde
dat de zingende vogels
de slaperige mensen
en de laconieke vissen
vergezeld werden door een perfide
nieuwe levensvorm
die me tot dat toe onbekend was
geweest

Want wat schetste mijn verbazing toen
ik minzaam de gordijnen opende?
Een kluwen van
inepte verschrikking; zover het oog reikte
zag ik kniehoge beestjes op dunne hanenpoten
zonder romp of armen, en
met enorme hoofden die bij nadere beschouwing
- en dit wekte werkelijk mijn
grieven - die bij nadere beschouwing gelijkenis
vertoonde met het hoofd van Ronald Plasterk.
Denk je eens in: een woud van Ronald Plasterk-
hoofden op hanenpoten!

Voor de rest was alles normaal
Nou ja, behalve dan dat de echte Ronald
Plasterk was vervangen door Karl Heinz Rumenigge!
En de echte Karl Heinz Rumenigge was
vervangen door Marc Klein Essink!
En van de echte Marc Klein Essink had nog
nooit iemand gehoord.

Welnu, als dat geen wanbof is, kunnen we
het woord wanbof net zo goed meteen af-
schaffen.

Ik ben onthutst. Had dan werkelijk niemand van de echte Marc Klein Essink gehoord? Dat moet waarlijk een nachtmerrie geweest zijn.

Wat heb jij toch met het woord wanbof? Ik heb het laatst een keer van je geadopteerd en het trok meteen veel bekijks, overigens.

Is het zoiets als een gelukkige wanboel?

Ja, zoiets. Wanbof is het ontbreken van bof, wanorde is het ontbreken van orde, wanboel is het ontbreken van boel en wandrek is het ontbreken van drek.

Naar mijn weten is wanboel een warrige janboel. Dus zeg maar de overtreffende trap van janboel, dat op zichzelf reeds warrig is. Janboeler dus als het ware.

Maar dat gaat dan weer niet op voor orde. Want wanorde is zeker niet hetzelfde als een order.

Bij wanboel is de boel zo wan geworden dat het niet eens boel meer is.

De laatste paar gedichten hier vind ik erg prettig.

'De wanbof' is

DE EILANDEN

ik zie de eilanden ze
kijken elkaar aan alsof
ze weten hoe dichtbij en
kijken me dan vragend aan

ik haal mn schouders op ik
weet niet wat ze moeten maar
ik ben toch zeker
geen bruggenbouwer?

Mag ik vragen waarom je de enjambementen hebt zoals je ze hebt?

Precies zes jaar geleden werd hier het eerste mooie gedicht geplaatst:



....en Reijersen zag dat het goed was .

Opzettelijk moeilijk doen. Ik hoopte het gedicht een beetje een tegendraads sfeertje te geven wat in lijn is met waar de metafoor werkelijk op slaat.

Slechts een dag
een wortel in een eindeloos veld
ingehouden adem en trillende benen
turqoise broek en lak op je tenen

Gevonden op een ansichtkaart
vreugdevolle mensen uit vergeten tijden
welgemeende grimassen
zijstraatjes en kasseien

Slechts een dag aan de kade
water stroomde met een schwung
in onverzetbare tred
en de brug was zonder voertuigen

In een ogenblik deelden we alles
een eindeloze feitenbrij
potsierlijk maar gallant
als katten aan het raamkozijn

De dag stierf een stille dood
nam haar geheimen mee
en pretendeerde
dat zij niets meer was
dan slechts een dag

Oké, tja, dat tegendraadse komt eerlijk gezegd niet helemaal over, maar toch, wel een aardig idee en zo verder, maar ooit zei er iemand tegen André Breton 'Ik had vanmiddag een goed idee voor een gedicht' en André Breton keek hem aan en zei: 'Dat is jammer maar een gedicht is gemaakt van woorden en niet van ideeën'; ik zeg het maar even. Over je nieuwe versje zal ik me later buigen.

Haha, leuk topic dat ik nu pas ontdek

In mijn tienerjaren schreef ik ook vaak gedichten die stijf stonden van de 'teenage anst'. Ik heb die schriftjes nog altijd liggen, compleet met de maand en het jaar waarin ze geschreven zijn. Om jullie een indruk te geven :

Hoe te leven?

Ik ben ooit eens naar school geweest
Maar ik vond alleen stof in mijn hoofd
Ik ben ooit naar een feest geweest
Ik stond de hele tijd alleen
Ik heb ooit op een podium gestaan
Na vijf minuten begon het publiek weg te gaan

Jij bent ook naar school geweest
Je wist niet veel maar was wel populair
Jij bent naar een feest geweest
Iedereen wilde met je dansen
Jij hebt op een podium gestaan
Na afloop kreeg je bloemen

Ik heb ooit met iemand gepraat
Die persoon luisterde maar half
Ik ben ooit op tv geweest
Iedereen veranderde van zender
Ik was ooit dagenlang vermist
Ik moest mezelf zien te redden
Zoals steeds

Jij hebt ooit met iemand gepraat
Die persoon gaf jouw steeds gelijk
Jij bent ooit op tv geweest
Je kreeg prompt je eigen talkshow
Jij was ooit dagenlang vermist
Heel het land hield de adem in
En je mankeerde niks

Ik snap na jaren nog steeds niet
Leven en hoe het te leven
Jij snapt het al van kleinsaf
Maar jij geeft je geheim niet prijs
Hoe te leven?

Mijn pad van vernieling was te zien
Jouw pad van vernieling was subtiel
Toen jij stierf gingen mensen huilen
Toen ik stierf stond ik alleen maar in de krant
Op jouw graf liggen constant bloemen
Op mijn graf alleen begin november

Ik snap na jaren nog steeds niet
Leven en hoe het te leven
Jij snapt het al van kleinsaf
Maar jij geeft je geheim niet prijs
Hoe te leven?

---------------------------------------------

De Student

Ik heb de helft van mijn leven op school doorgebracht
Eerst was het simpel, toen ging het plots hard
En heb ik elke avond gestudeerd
Ik heb de helft van mijn leven op school doorgebracht
Maar ik heb niets geleerd, niets geleerd

Ik weet niet hoe ik een huis moet kopen
Ik weet niks van belastingen af
Ik heb geen idee hoe ik het beste sparen kan
Ik heb niets geleerd, niets geleerd

Ik heb hele boeken vanbuiten gekunnen
Ik heb mijn brein binnenste buiten gekeerd
Ik heb dagenlang achter mijn bureau gezeten
Maar ik heb niets geleerd, niets geleerd

Ik weet niet hoe ik gelukkig moet worden
Ik weet niet waar ik de liefde van mijn leven vind
Ik ken niks van al die belangrijke zaken
Ik heb niets geleerd, niets geleerd

Ik heb de helft van mijn leven op school doorgebracht
Maar ik heb niets geleerd, niets geleerd

Ooit was ik zo jong dat ik de helft van mijn leven op school had doorgebracht
Nu heb ik een kind die ik dwing te studeren
Omdat mijn ouders ooit ook zo naar mij hebben gesneerd
Ik ben ouder en wijzer geworden
Maar ik heb niets geleerd, niets geleerd

--------------------------------------------------------

En vooruit, nog eentje omdat ik benieuwd ben naar jullie reacties. Ik draag deze op aan Slowgaze, want ik zie op boekmeter dat hij ook een Rimbaud-liefhebber is:

Charleville

Maneschijn
Op het verlaten plein
Het is s’avonds kwart voor elven
Ik wil hier weg ik wil hier weg
Ik wil de wereld rond gaan zwerven
Meisje, alsjeblieft, laat me gaan

Want zoals een dode soldaat
Zoals een dronken piraat
Zoals een reiziger door de hel
Wil ik alleen maar opnieuw tot leven komen

Zoneschijn
Op het drukke plein
De wekelijkse groentemarkt
Ik wil hier weg ik wil hier weg
Ik wil de wereld rond gaan zwerven
Meisje, alsjeblieft, laat me gaan

-------------------------------------------

Zeg eens jongens, had ik een carrière als dichter moeten nastreven?

Doet me denken aan zo'n hersenspinseltje die ik laatst in 2 minuten tot stand heb laten komen:

Zie de zon door de kieren schijnen
Open de gordijnen en
Zie een andere kamer

Kort maar krachtig, zeg maar, en ik vond de anticlimax leuk. Alleen vermoed ik dat niemand enig idee heeft waar het over gaat... of wel? Was niet eens van plan om hem hier te plaatsen dus ik hoefde geen rekening te houden met anderen Verder schrijf ik doorgaans overigens geen gedichten o.i.d.

Over die gedichten van jou, tja, van die typische puberangsten inderdaad Verder zijn het vooral beschrijvingen, er zitten verder niet echt 'literary devices' in (hoe heet dat in het Nederlands? ). Maar dat hoeft niet erg te zijn volens mij. Ik begrijp wel waar je het over hebt in elk geval

@ ArthurDZ,

Je gedichten zijn overduidelijk afkomstig uit een periode vol onzekerheid. Zoals veel tieners die hebben gehad. Ik heb ook dergelijke gedichten in een map staan en ik koester ze omdat ze me veel vertellen over mijn denken in die tijd. Ik vind je gedichten zeker interessant. De herhalende elementen laten het lijken op liederen. Voor poezie vind ik het wel te weinig stijlelementen bevatten. Ik denk wel dat als je jezelf oefent dat je snel beter zult worden, want je zelfinzichten zijn interessant.

@ Niels94,

Dat wij niet weten waar het over gaat, dat deert niet. Ik vond het een leuke vondst. Het mooie is juist als ieder mens iets totaal anders kan halen uit dezelfde regels.

Waar denk je dat het over gaat? Ben nu stiekempjes benieuwd

Dat je de kleren van iemand anders uittrekt en zo het lichaam van iemand anders ontdekt. Dat was mijn interpretatie.

Hmm, ik heb er eigenlijk niet eens over nagedacht. Ik vond de gedachte op zich al interessant. In neem gedichten liever in me op dan dat ik er teveel over nadenk. Soms kun je door omstandigheden iets niet goed beoordelen, of ben je te snel met een oordeel. Als je dan op een punt komt waar de ware aard van iets aan het licht komt sta je versteld van hoe anders het was dan je dacht. Desalniettemin een leuk bedenksel.

AANDOENLIJK

mijn zachte adamsappel hangt
ongemakkelijk aan een tak
loodzwaar doch niet rijp
de buitenwereld een boze man

nimmer in de kou gelopen
ijsmuts en shawl in zijn vette nek
een fraai motief prijkt
op rood-groene handschoenen

de oude knoestige boom
knort bij het aanzien van
een lam zo mak en week
zo teder dat het krijst in 't zonlicht

het poolwit straalt
in de glimlach een fietsenstalling
uitgespuugde pitjes op de grond
speeksel siert zijn mondhoeken

een blik onwaardige blik
en zijn nachtlamp sprong aan
zachtjes sliep hij in onder
geroezemoes van ritselende bomen

Vooruit dan maar, ik ga me eens over de versjes buigen.

Eerst die nieuwe van Dn!S. Ik juich het sowieso toe dat je naar me geluisterd hebt. Dat vind ik fijn want ik ben net Leonard Cohen; niemand luistert naar me. Wel een aardig versje, heb je best netjes gedaan. Goed zo jongen, en blijf vooral enthousiast doorschrijven.

Daarna ga ik eens kijken naar de versjes van ArthurDZ. Sowieso, er is er eentje aan mij opgedragen en dan ben ik blij. 'Hoe te leven?' is nogal aan de lange kant, maar de openingsstrofe is best leuk. De laatste strofe geeft teveel weg trouwens. Beetje aan schaven, wat inkorten en dan zit er absoluut iets tofs in. De tweede zit ook nogal in dat vaarwater. Misschien dat je beste stukken een beetje samen kunt voegen tot één gedicht? 'Charleville' is hip. Sowieso.

En dat van Nielsch is wel leuk. Veel meer heb ik er niet over te zeggen, maar ook niet veel minder. Ik denk dat het gaat over een scheet die zich uit een kont wurmt. Sowieso.

Deze maand heb ik elke dag een gedicht geschreven. Gelukkig maar dat april nog maar een paar dagen telt, hierna ga ik op m'n reet liggen en vooral niks doen. Ik zal een kleine greep uit m'n productie van de afgelopen dagen doen:



moderne kunst


mijn vader is ooit uit een museum geschopt
de hele klas werd de deur gewezen toen
een jongen zei dat een kind zoiets nog kan maken

afijn, we namen een kunstwandelroute
in een bos. op allerlei plaatsen stond een bordje
met iets geks in de buurt: dat was kunst

ik was mijn vader voor en zei: 'moderne kunst,
het lastige daaraan is dat je niet kunt zien of het
kunst is of iemand zijn rotzooi niet heeft opgeruimd'

toen de lol er van af was en we naar huis wilden
stond een groepje mensen geconcentreerd te kijken
naar onze fietsen die tegen een muurtje leunden
_


Fifi
'Je bent wat je eet
Op sommige dagen eet ik niets'
Fresku


In de lift stapte er een vrouw even opzij om me de poster te laten zien: Fifi is vermist, op haar vinden staat een beloning. Er werd gefluisterd dat Fifi dood was, maar in de lunchpauze verscheen ze aan mijn tafel en vertelde dat ze drie dagen vast had gezeten in de maag van een walvis. 'Hoogst opmerkelijk' was mijn enige commentaar. Ik nam Fifi in mijn armen, belde het nummer op de poster en de vrouw die opnam zei: 'Dat is mijn hond niet, mijn hond is dood.'

_

Bruegel


het cliché klopte dus toch
ik was mijn horloge vergeten
en zocht tevergeefs naar de tijd
want alle klokken op de gang

in het bejaardentehuis
stonden stil. je zou je afvragen
of ze binnen wel lopen,
of ze ooit hebben gelopen


Prufrocks vrouw


Hij heeft me al dagen niet
aangeraakt, hij ligt 's nachts
met zijn gezicht van me af
en zingt zachtjes voor zich uit,
iets met zeemeerminnen geloof ik

daar stopt het,
en draag ik mijn lichaam niet meer

waar het nu nog niet gevonden,
en het later slechts een gok

waar geluiden ons nog zoeken
en je orkaan buigt rond mijn hals
zoekend, wiegend, ondervragend
darten met het Godenspel

de wijzen luiden huilend ons wijsje van vervlogen morgen
over hoe ik jou verwondering vertel

er is een onverteerde schoonheid en een wolk tekent zichzelf
de troubadour dopt zijn penseel in alle soorten zeeën, grijs
en vult het wereldbeeld met stipjes die de weg kwijt willen zijn

daar zag ik je gezicht

hopend dat de noten
zich eindeloos zouden herhalen

daar,
daar mag het stoppen

Je hebt niet eerst iets over mijn versjes gezegd.

Gerse versjes hoor Maarten.

Nou niet overdrijven, hij is nog lang geen Gers Pardoel natuurlijk. Fifi is wel een rare hond trouwens.