portret van de rukker als een zelfverklaarde artiest


en natuurlijk is er altijd iemand
met een akoestische gitaar die heel
moeilijk kijkt als hij zingt
hij zingt wat iedereen denkt en
iedereen voelt (al kun je aan zijn blik
zien dat hij het vast doorvoelder
moeilijker verhevener denkt en voelt)
maar dat is geen voorwaarde
om iets mooi te vinden
of interessant

Ik mag het wel, die anekdotische stijl. Het doet mij sterk denken aan Bent(een dichter van een inmiddels opgeheven forum), al had die ook vaak een wat serieuzere inslag.

De val van een dwerg, aangeboden door John de Mol

Het aanstellerige vrouwmens begon,
een kotswalm bereikte de vier stoelen.
Genietend van zijn appelsap,
drukte de kleinste op een knop.
De stoel draaide,
een misselijkmakend tafereel.
Een te groot hoofd,
een te klein lichaam.
De beentjes spartelden,
een halve meter boven de grond.
Het vrouwmens stopte,
de dreumes sprong uit zijn stoel.
Een landing, een crash.
De benen gebroken.
Hopeloos, langs een plasje kots,
omringd door twee palingen.

Het kutgedicht

Zie bovenstaande tekst.

De wielerfan

Wim laat al jaren de Tour de France aan zich voorbijgaan.

Die was nog wel redelijk amusant.

‘Zullen we samen van de Heilige Willibrordus springen?’

Alsof geen negerarm op je buikrand rust.
Haarspelletjes voor anderen, ja zelfs onbekenden
zijn. Ochtendtong alleen even langs de rand van
je beker strijkt wanneer de vers gezette koffie
in je winterhanden galoppeert.

Een plat verlangen uit roeszinksel geslagen,
te ongemeend om vast te pakken.

vanitas

onsterfelijk, dat waren we
iedere week
op zondagmiddag

we wisten niets, we snapten alles
en samen
sloten we een pact
terwijl mijn vader en jouw moeder
schijnheilig
dachten aan je pa

we snapten niets,
we wisten alles
in die tijd wel nog, ja…

onsterfelijk, dat waren we
en we keken over ’t koninkrijk

herinner je,
de roestige schommel
de vele cola’s en Clouseau

ons eigen huis, ons’ eigen kosmos
en de ruimte tussenin
opgevuld met hoge bomen
de droomtuin van ieder kind

het was de tijd van zoveel meer,
van hebben wat ik nu verlies
van koesteren zonder bewaren,
van weet je nog die keer

van wijzer zijn dan nu te weten,
van voor de zoektocht ondergaan
van voor het denken, voor het sterven
voor ‘t grote-mensen-bestaan

toen plots iets brak in je pa’s hoofd,
onsterfelijk, dat waren wij!
de leegte binnen onze ouders
was niet meer bindend, niet meer gloed
enkel afstand, enkel schuldig
niet meer jou en mij,

voorgoed volwassen allebei

Ik vind dat we een bundel van Rhythm & Poetry's gedichten moeten maken

DE MAN VAN TAAL

Hermetisch als de neten;
het gedicht. De Man van Taal
stuitte op de eerste regels
- de titel simpelweg negerend.

Hij nam waar: één wankele woordenbrij;
gemene zinnen, lepe klinkers, etc …

Hij richtte razendsnel zijn lezertaal,
trefwoorden als munitie.
De taalconstructie spatte uiteen
in duizend kleine lettergrepen.

Vergelijkingen
moesten het veld ruimen,
medeklinkers sloegen op de vlucht.

Twee woorden restten slechts;
volgens overlevering betraand
en vol van spraakverwarring.
Ze waren vrij te gaan; bevrijd.

De Man van Taal keek ze na;
mooie woorden, Vrouw & Liefde.

Ruben van Gogh
uit: Aan het eind van het begin (Prometheus, 2001)

Die is er al ooit geweest (gratis bij een van mijn albums), was een groot succes.

Vandaag een versje van Martinus Nijhoff:


De soldaat die Jezus kruisigde


Wij sloegen hem aan 't kruis. Zijn vingers grepen
Wild om den spijker toen 'k den hamer hief -
Maar hij zei zacht mijn naam en: 'Heb mij lief -'
En 't groot geheim had ik voorgoed begrepen.

Ik wrong een lach weg dat mijn tanden knarsten,
En werd een gek die bloed van liefde vroeg:
Ik had hem lief - en sloeg en sloeg en sloeg
Den spijker door zijn hand in 't hout dat barstte.

Nu, als een dwaas, een spijker door mijn hand,
Trek ik een visch - zijn naam, zijn monogram -
In ied'ren muur, in ied'ren balk of stam,
Of in mijn borst of, hurkend, in het zand,

En antwoord als de menschen mij wat vragen:
'Hij heeft een spijker door mijn hand geslagen.'

morgen, boterkoek

het mombakkes is opgestaan

ik ken u niet, gisterenbloem
dat hoeft ook niet

dat hoeft ook niet, dat kennen
enkel uw standbeeld
enkel het kijken
enkel het zuchten, en de woede, en het we hadden het nog zo gezegd er niet aan toe te geven

maar dat jij je koffie drinkt met twee klontjes suiker en drie tellen melk, of met je mes langzaam in de chocopasta prikt, of de krant begint te lezen op de laatste pagina, of dat je ooit al hebt overleden en daarom nu de tafel deelt.

nee, dat ken ik niet
dat hoeft ook niet, enkel

jij kent mij ook niet,
en evenmin

het mombakkes,
dat nu voor jou de deur openhoudt en niets meer van je verlangt

Niemand die iets over Nijhoff wil zeggen? Die jongen komt er nog wel hoor, let maar op.

Ode Aan Delphine

Ik eet lauwe uiensoep met een Spaanse carrièretijger
Onder de eettafel zit een van zijn lolitaesque secretaresses
Op weg naar de rekening raak ik zijn gepolijste duimrand
Zijn hertenleren portemonnee is aerodynamischer.

Buiten zien we een zondagstravestiet met
Een open achterritssluiting op een Amsterdammertje
Een seculiere circusdwerg bekijkt betrokken het tafereel.
En niest stierlijk jachtig in zijn geëmailleerde binnenzak.

Thuis laat de tijger zijn bouvriesbad vollopen
Ik verzin een dunne smoes over een stomareclame
In zijn dubbele helixportiek laat ik hem achter
Dreinend over lavendelschuim en gestampt vliegenpoeder

Op zich mooi woordgebruik, maar ik snap hem niet helemaal.

Het is een parodie op het werk van Delphine Lecompte. Delphine stapelt uitermate absurde beelden op elkaar en noemt het poëzie. Dat kan ik ook, dacht ik, en wel in 20 minuten. Misschien krijg ik nu ook wel de C. Buddingh prijs

Nijhoff

Een wat langer, maar zeker niet minder mooi versje van zijn hand: Awater (1934)

'Awater' is driewerf

Awater is een Nederlandse klassieker.

Hier een stukje van mijzelf... Ik schrijf over het algemeen rapteksten, dus ik hoop dat mensen zich niet storen aan het gebruik van het, zeker in dit geval, overvloedige gebruikt van het woord 'fuck'. =D

"I could fill ten songs with my wishes,
but fuck all of that, I just miss her.
Fuck this song too. It starts with a lousy rhymescheme,
and I wasn't even out of time. See,
fuck the fact that my mind breathes. What's the
worth if every line speaks the hope that's behind me,
but my handwriting's so bad, that no one would
know that it's, liefree, the code that defines me."

Ik schrijf bijna altijd zonder idee van te voren. Vaak wordt het te chaotisch zodat anderen er niks meer van snappen, maar zo nu en dan, zoals hier, denk ik dat het wel te volgen is.

Wat vinden jullie ervan?

Ik ben er niet kapot van, maar het is niet slecht.

Ik weet niet hoe een schema lui kan zijn? En waar slaat het op dat je gedachten ademen?

Het loopt verder wel aardig en de uitsmijter is sterk met die toevoeging van naar binnenrijm.

Een schema lui... Dat klopt ook niet, zoals al gezegd in het gedicht, is mijn handschrift erg slecht... XD
Louzy had het moeten zijn. =]
Mijn gedachten ademen... Tsja, dat leek mij een erg simpele metafoor voor dat mijn geest bestaat.
Hier de rijmklanken cursief.

"I could fill ten songs with my wishes,
but fuck all of that, I just miss her.
Fuck this song too. It starts with a louzy rhymescheme,
and I wasn't even out of time. See,
fuck the fact that my mind breathes. What's the
worth if every line speaks the hope that's behind me,
but my handwriting's so bad, that no one would
know that it's, liefree, the code that defines me."

'lousy' dan.

Nu je het zegt... Jah! Heb je gelijk in!

Ik spreek het uit als louzy, en ik moet eerlijk zeggen dat het verder niet een woord is dat ik vaak gebruik...


Bedankt voor de feedback trouwens =D

Goed bezig Tom

Vind het best net

Ah, frustration raps van Tom. Slug zou trots zijn.

Ik zal ook maar weer eens een versje posten. Het staat nog enigszins in de steigers en het heeft nog geen titel:


Sigaretten zijn er meer dan lippen
om ze aan te hangen maar aan
zucht, kom ik tekort.

aan mijn liefdescarrousel nagel
ik op perrons gevonden
zigeunerdochters

na drie ronden beginnen
ze te bloeden vanonder
hun nagelriemen

ze besluiten dat ik
baden moet het bad-
water legt mijn huid
in dalen waarmee ik

langs hun sinaasappelhuid
schuur en het oranje van
hun wangen pel

mijn hoofd blijft boven
het oranje water Mijn
linkerhand om het karaf
onvolwassen zoet witte’

wijn geklemd. Muddy en
De Wolf zingen afwisselend
over vrouwen en God
ik doe het niet meer

ook niet als ik zingen kon.

TOEGANG

een nacht
knielt niet

vraagt geen
toegang, liet
ons beademd
onder z’n vacht

de dag
hoeft niet

is rechtdoor, en laat ons winnen
te vaak winnen

terwijl, een nacht
aarzelt

en broedt middenin,
waar wij ons net tot standbeeld verheven

PLAATS

laat het,
gewoon zo,
zo is het goed

zo vult het
en geeft
redenen die we misten

laat het daar
alles opnemen
en
niets zijn

zo is het goed

@Ferre Beetje vage woordkeus, je moet wel echt in je state-of-mind zitten om ze logisch te vinden.