Indertijd kende ik het nummer van Boudewijn wel, maar niet helemaal.
Wat losse regels en op basis daarvan heb ik dit geschreven.

Ik zal eens kijken of ik wat minder geleends heb

't helpt misschien wel als je niet letterlijke zinnen overneemt, of die later weghaalt en het concept proberen te blijven behouden.

Gesproken poëzie uit eigen koker:

Oké, even kijken of ik er iets aan doe.

Je vid gecheckt.
Slam je wel eens of is het hobby?

Ik heb eens een poëzie-voordracht met publiek gehouden van 20 minuten en vandaag een stukje Rimbaud voorgedragen, maar echt slammen, neen.

Iets van mezelf.

De held

Geef mij een nummer en ik speel het.
Ik kijk altijd naar dat ene woord.
‘Uitverkocht’
Als ik dat zie weet ik dat het goed doe.
Ik krijg een zaal en iedereen kent me.
Iedereen vindt me geweldig.
Ik ben hun held.
Maar hoe vol de zalen ook zijn, voor mijn gevoel is de zaal leeg.
Zij kennen me allemaal, maar ik ken niemand.
Voor mij kan het applaus ook het orkest zijn.
Als het laatste gitaarakkoord is gevallen loop ik naar voren en ben jij de enige die het podium op durft.
Je bent er altijd.
Mijn grootste fan.
Mijn muze.
De lichten gaan aan en ik zie de zaal.
Ze janken en juichen, maar ik weet niet welk nummer dat veroorzaakt heeft.
Ik zou het willen weten.
Ik wil weten welke regel die dijk doorbroken heeft.
Maar het is niet mijn beroep om te weten.
Ik moet verkondigen.
Ik vertel mijn verhaal en het wordt een gemeenschappelijk goed.
Journalisten vragen me hoe ik op die teksten kom en daar blijft het bij.
Ik wil weten of zij ook mijn teksten gehoord hebben, of mijn teksten ze geraakt hebben.
Een handtekening is het enige dat over is van de man die de beste teksten ooit schrijft.
Het is de graftekst van de man die duizenden fans heeft maar er geen één van kent.
Ieder avond dat ik daar sta, mijn hand op de gitaar en mezelf wanend in de woonkamer van mijn jeugd, sterf ik een beetje van binnen.
Ik hoop dat iemand in het publiek ooit zijn hand uitsteekt om me te redden.
Alsjeblieft, red me van mijn eenzaamheid, voor ik helemaal afgestorven ben van binnen.

Het leest wat minder vemoeiend als je tussenregels gebruikt en niet zoveel hoofdletters gebruikt. Kleine tip.

Oké, thanx!

Maar afgezien daarvan?

Niet slecht. Het is wel meer een verhaal dan een gedicht, maar dat maakt ook niet uit bij poëzie. Gewoon lekker blijven oefenen.

Even een tip hè: je gebruikt 278 woorden in 30 regels, waarin je eigenlijk niet heel veel zegt (beetje hard gesteld, maar soit). Gedichten zijn op een bepaalde manier minimalistisch; wat je hier in vier zinnen zegt, kun je in principe in één zin zeggen. Het is een beetje zo'n puntjestekening, waarbij je de puntjes met getallen met elkaar moet verbinden om de grote tekening te zien. Dat moet in een gedicht eigenlijk ook gebeuren: je geeft de lezer een aantal visuele aanknopingspunten, maar hij moet de rest er zelf bij bedenken. Snap je wat ik bedoel?

Zeker.
Even kijken of ik het kan minimaliseren in iets 'kleiners'

Bedankt aan de stroom tips

De tip van Rico is een goede, algemene tip, maar die van Slowgaze vind ik wat te persoonlijk.
Niet, Slowgaze? Dat is toch subjectief? Sommige dichters doen er 500 000 regels over om 'ik hou van jou' te zeggen en dat vinden sommige mensen prachtig. Gewoon doen wat je zelf denkt dat je moet doen, denk ik.

Ik ben trouwens ook eerder voorstander van wat Slowgaze zegt, maar poëzie is iets héél persoonlijk (zo ervaar ik het ten minste). De gedichten die ik ooit geschreven heb, ben ik allemaal kwijt. Allemaal pure nonsense.

En on-topic over je gedicht: ik kan de stijl wel appreciëren. Korte zinnen. Het is inderdaad wel iets meer een verhaal... Een gedicht mag wat mij betreft ook wat korter (toch als het op één ding neerkomt zoals Slowgaze zegt), maar ik herhaal: dat is aan jou om te bepalen of dat goed is of niet.

Nee, Jens, ik volg precies wat je zegt, maar wat ik zei is in principe ook een algemene tip. Laat ik één ding voorop stellen, Old Skool, je stijl en formuleringen zijn best origineel en dat is al een essentieel ding. Dat poëzie iets persoonlijks is, dat is absoluut zo. Poëzie is echter ook een kunstvorm. Je moet de balans vinden tussen je persoonlijke expressie en rekening houden met de lezer. Een veelgemaakte fout is dat de lezer geheel uit het beeld gelaten wordt, om vervolgens maar gevoelens achter elkaar uit te storten. Denk altijd aan de lezer, maar dat doe je ook, Old Skool.

Overigens, "Uitverkocht", die vatte ik eerst op als een soort "sellout"-achtige betekenis. Dat is een leuke ambiguïteit.

Dank jullie.
En ja, ik ben meer een schrijver, dus mijn volgende werk zal meer poëzie zijn (heb 1 keer geslamd, niet hiermee, en daar waren de meeste ook 'verhalen' van, maar daar werd niks over gezegd. Lol)

En als ik eerlijk ben, De held is meer een samenraping van fictieve, mooie beeldspraak.
Het is niks persoonlijks.

Tot het nog eens.

Ik denk dat je, net als Slowgaze (die erg op Rimbaud begint te lijken), eens je gedicht hardop moet voordragen en het ritme uitprobeert. Wanneer je dat opneemt en terughoort, kom je veel over het gedicht te weten.

En je gedicht op papier bekijken ipv van het beeldscherm te lezen, helpt ook nog wel eens.

Doet hier eigenlijk nog iemand mee aan de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd?

Ik heb echt geen enkel verstand van metrum, maar terwijl ik schrijf spreek ik de regel eerst hardop uit. Vuistregeltje: ongeveer 10 lettergrepen en niet elke keer de regel al afbreken als je een pauze neemt met hardop praten (dat is ruwweg na vier a vijf lettergrepen). Ook is het zogeheten enjambement iets waar je veel effect mee kunt bereiken. Door de regel op een bepaalde manier af te breken, kun je de lezer op het verkeerde spoor zetten.
Denk bijvoorbeeld aan:
"Samen slapen we
niet"

Oké.

Jezus Chrysler, ik weet niet hoe ik nog dank uit kan spreken over de tips die jullie me blijven geven.
Echt bedankt.

Ik zie hieronder genoeg kandidaten. Inschrijven kan nog tot 30 nov 2011.....

Dit jaar niet, maar vorig jaar (2009) heb ik de bundel van honderd beste gedichten nog gehaald. Dat denk ik tenminste, want die rotorganisatie heeft me nooit een exemplaar toegestuurd.

Hmm... Ik denk na over wat insturen, maar de kosten waren toch drie euro per gedicht? Dat is wel een beetje een struikelblok, maar soit. Het hippe is wel dat je dan in contact komt met een uitgeverij en dat wil ik dan wel weer graag. Momenteel ben ik bezig met het manuscript voor mijn eerste gedichtenbundel; als ik dat in orde heb, ga ik eens een uitgeverij zoeken. Centraal thema: Intimiteit.

Bedoelde eigenlijk die van 2010. Maar voor volgend jaar weer genoeg kansen, inderdaad.

Zozo, netjes. Hoe heet je gedicht? Heb de bundel hier liggen.

Gewoon doen.



Ja. Maar als je er verder mee wilt komen, is het een goede investering. Elk gedicht dat doorgaat naar de 2e ronde wordt voorzien van een professionele beoordeling (dat is nieuw dit jaar). Ben zelf al door met 3 gedichten naar de 2e ronde.



De beste 10. En de beste 100 komen in een bundel.

'Over een verliefdheid'.

Kon niet op de prijsuitreiking aanwezig zijn, en heb het boek nooit opgestuurd gekregen, maar heb begrepen dat dit gedicht in de bundel moet staan (getiteld: 'Hoe een haan een ei legt' geloof ik).

Sorry voor het gebrek aan reacties op de gedichten die jullie hier allemaal plaatsten de laatste dagen, heb ze wel allemaal gelezen (/beluisterd in Slowgaze's geval). Maar goed, kritiek is nogal makkelijk, en ik heb vaak een beetje het idee dat ik snel arrogant overkom als ik andermans schrijfsels op internet ga bekritiseren. Kan me verder wel vinden in de meeste reacties die er zijn geplaatst.

Kort, maar krachtig gedicht.

"Zoals een haan een ei legt" heet de bundel. Was een reactie van iemand, aan wie de vraag was gesteld wat dichten (poëzie) eigenlijk is.

Denk dat niemand je arrogant over vindt komen als je kritiek hebt. De meesten hier willen graag (opbouwende) kritiek.

Denk overigens dat je het boek had gekregen, als je wel op was komen dagen op de prijsuitreiking.

Thanks. Ja, ik denk dat ik het boek inderdaad had meegekregen van de prijsuitreiking, maar ik kon die avond echt niet. Heb een aantal keer er achteraan gemaild, maar nooit iets ontvangen. Op een bepaald moment was het de energie niet meer waard.

'Over een verliefdheid' was eerst langer, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat de kern toch in die twee regels zat. Ik ben er redelijk tevreden over, moet ik zeggen, al zijn er ook dagen dat ik denk: wat een rotzooi (zoals dat gaat met die dingen).

Wat betreft kritiek op anderen begrijp ik wat je zegt. Heb alleen nogal de neiging door te draven met dat soort dingen (bereken de gemiddelde lengte van mijn recensies en oordeel zelf...) en eerlijk gezegd vind ik ook dat je dan ook zo dapper moet zijn om zelf iets te plaatsen. Nu heb ik het laatste jaar weinig poëzie geschreven, en ik voel me ook niet zo comfortabel met gedichten plaatsen op deze site, gezien volgens de gebruikersregels het eigendom van iedere tekst vervalt naar Musicmeter (=Jordy).
Nu koester ik niet persé wantrouwen tegen Jordy (ken die jongen ook niet persoonlijk), of vermoed ik dat hij dikke miljoenen kan verdienen door onze schrijfsels door te verkopen aan derden, maar het is voor mij toch een kleine drempel om zoiets persoonlijks als een gedicht op de site te plaatsen (recensies zijn dan toch een ander verhaal). Misschien dat ik een keer een blog aanmaak. Als er een paar geïnteresseerden zijn om een gedichtencirkel via de pm te beginnen, ben ik ook wel te porren denk ik.

Je kan niet altijd alles goedvinden van jezelf.
Het doet me wat denken aan kinderen, soms kan je je zo aan ze ergeren, en dan heb je ze lief tot het einde der tijden.
Ik kan Sandokan alleen maar aanraden een blog te maken, je verliest er niets mee en je schrijft maar wanneer je het wilt, en behoudt ook alle rechten.
Voor verder poëzie, ik geef later nog wel eens een bijdrage

Dat bedoelde ik ook. Daarom is het interessant om te proberen, denk ik.