Ik hou niet van vijvers.

Ik ook niet.

Ik ook niet.

Ik ook niet.
Roept vader.
Vanuit de keuken.
En weer werd er niks gegeten die dag.

Die vader heeft toch hypercholesterolemie?

Is dat een album van Outkast? Papa schijnt nogal fan te zijn.

Nee, het is de naam van zijn hond. Hij is wel nogal fan. Van z'n hond. Tja, ik heb 't niet verzonnen.

doorn

Over Robs werk wijd ik verder niet uit, maar we lijken hier te maken hebben met een zuivere dadaïst.
Luke's werk is in orde, zit een redelijke mate van originaliteit in, maar is nog niet echt heel bijzonder. Je wisselt satirisch bedoelde "poëtische" formuleringen (dat was de bedoeling toch?) af met gewone taal, dat werkt prima.

Als laatste zal ik het gedicht "Doorn" van Dn!S behandelen. Derde strofe is zeker mooi, het gedich maar er verder ook zijn hoor, maar onthou één ding: de lezer is niet dom. De lezer kan zelf ook wel dingen invullen en je neemt hem in dit gedicht toch iets teveel aan de hand door hem te zeggen hoe alles in elkaar steekt. Iets meer abstractie en/of weglating is zeker niet erg.

Ik zal er ook eentje plaatsen. Niet m'n beste, want die bewaar ik voor een bundel.

Spatangst

Zij was meer het type mens
bestemd voor een dagdeel
dat nog niet uitgevonden was,

het soort dat lachte op begrafenissen

Ze had weekmarkt in haar hoofd;
drukte, gewoel, pluizige sokken,
belegen kaasgeur, kooplieden
bedeeld met visstem die haar
noodzaakten de hele santenkraam
tot viermaal toe uit te voeren

Dan had ze nog angst voor het spatten,
voor onzichtbare beestjes uit stof ontstaan
vrees voor de dagelijkse dagen
voor wc-haai tijdens behoeftes

Met een vingerbeweging
kon ze de tijd stilzetten
om bij voorbeeld haar handen
te wassen met stralend ijs, of
innige gevoelens te recenseren
met wassen poppen,

echter knipte ze steevast viermaal
waardoor haar bedorven leven voortduurde

Klopt het dat "het" in regel 4 terugverwijst naar de zij-persoon? Zoals het er staat, lijkt het eerder terug te wijzen op dat dagdeel.
Leuk gedicht trouwens, 't heeft iets tragi-komisch.

Misschien heb je gelijk. "Het" wijst inderdaad terug naar de zij-persoon, zoals eigenlijk heel het gedicht terug verwijst naar de zij-persoon.

Na een hoop getheoreticeer zal ik zelf ook maar wat plaatsen:

schrikgodin

er zal niets zijn
dat zich opvult met jou
en zich opblaast
als een ballon
suicidaires


Eerste twee regels "samplen" Paul Celan nogal. Het Franse woord "suicidaires" behoeft geen uitleg meer?

En nog eentje voor de overleden Kapitein:

in memoriam Don van Vliet 17/12/2010

kapitein, o mijn kapitein
de hemel is gemaakt
van de latere kandinsky
en het is ook
een dunne traan
getekend met
een andere pen

Vind ik op het eerste gezicht niet, het gedicht is immers een boodschap aan de lezer maar aan iemand anders; de lezer is slechts 'afluisteraar'.
Maar misschien moet ik hier anders op reageren: Wat had hier weg mogen worden gelaten volgens jou?

Marko, zal ik jou een geheimpje verklaren? Woorden bedrijven de liefde met elkaar, beweerde André Breton ooit. Daarin had Breton absoluut gelijk, maar een gedicht bedrijft de liefde met de lezer. Om mijn eigen "Aars poetica" te citeren:
"Veel zelfbenoemde poëeten masturberen alleen en dat kan erg fijn zijn, maar alleen voor één persoon. Niemand vindt het fijn om iemand anders in het openbaar te zien rukken, hoewel er geperverteerde mensen zijn die naar het winkelcentrum gaan met hun broek op hun kniëen."

Poëzie kan zelfexpressie zijn, maar leidt het dan wel in banen, in naam van de kunst.

'Spatangst' vind ik erg goed, sterke beelden.

Die van Slowgaze over Beefheart vind ik ook mooi, al heb ik mijn twijfels over het wat vage gebruik van 'het' in de vierde regel (en Kandinsky is natuurlijk met een hoofdletter )

Kandinsky is met een hoofdletter, dat klopt, maar uit stilistische overwegingen heb ik voor een kleine letter gekozen. (Lees: het hele gedicht is in kleine letters.)
Maar bedankt.

Die van Dn!S vind ik persoonlijk wel aardig, Spatangst iets minder(vind het een beetje nergens heengaan) maar toch ook mooi gedaan. En Slowgaze, blijf gewoon zo verderdoen hoewel ik de laatste twee een beetje te luchtig vond.

Te luchtig? Vertel.

Mooi gedicht van Dn!S.

Ik vind het persoonlijk een beetje kant noch wal raken, het is zo weer gedaan en gezegd, ik probeer van mijn gedichten altijd een mooi geheel, start - einde, te maken maar ik vind dat niet echt in die laatste twee, maar dat is ook slechts mijn bescheiden mening

Roerdomp

In alles vertrouwend
verwerpen als waarheid beschouwend

verliezend wat men ziet
verborgen tussen het riet
winnend wat men fantaseert
steeds meer vernedert

Iemand die het einde ziet
maar de weg niet
heeft niets in het verschiet


Niemand

Niemand kijkt graag de andere kant op.
Niemand stelt vragen waar hij het antwoord al op weet.
Niemand blijft graag doorgaan als hij dient om te kijken.
Niemand maakt een fout alleen.
Niemand geeft om geld als lucht, water en aarde zo kostbaar zijn.
Niemand geeft graag een fout toe.
Niemand leeft zoals hij spreekt.
Niemand leeft graag om alleen maar te overleven.
Niemand hoort graag de waarheid.

Wat zeg je me daar van?

Ik zou zelf minder volrijm gebruiken:
vertrouwend, beschouwend
geeft,leeft
ziet,riet,ziet,niet,verschiet.

bij het tweede gedicht vind ik het constant herhalen van niemand niet echt mooi

Ah ja, interessant dat je het zo ziet. Mijn gedichten gaan nergens heen, maar gedichten zijn dan ook niet in het bezit van benen. Ze zitten gewoon ergens, ze zuchten eigenlijk, voornamelijk om vrouwen en ze blijven gewoon zitten. Bijna nooit lopen.

Ik probeer meestal ervoor te zorgen dat mijn gedichten en gedachten een betekenis hebben, zodat iedereen er wel iets in ziet, hoe verschillend het ook kan zijn, een beetje het tegenovergestelde van het jouwe dus Ik zie het meer als kleine spiegels, die mijn gedachten tonen aan anderen, maar zodoende ook dat de ander er verschillen inziet en eruit leert.

@ Misterfool: Bedankt voor de tips, dit waren er wel twee vluchtig en neergepend in een constante stroom woorden en gedachten, zodat het er nogal ruw kan uitzien.

Het gaat mij meer om de sfeer die het uitstraalt, niet de woorden en bouw.

Fake_world, jij snapt wat ik zojuist aangaf: jij denkt ook aan de lezer.
Voorts wil ik wel even zeggen dat mijn gedichten vaak (licht) surrealistisch overkomen, maar met een beetje terugberedeneren en ontcijferen er wel degelijk betekenis achter ligt. Of snap ik niet wat je bedoelt?

Veel reacties in een uur opeens.
Zit goed werk tussen, maar de rijm is eigenlijk een doorn in het oog van de poëten die ik ken, maar dat is een mening.

Zal eens wat zoeken dat mensen poëzie achten...

Gezien ik dus meer een schrijver ben dan een poëet...

Tot binnenkort.

De Vaas

Daar stond hij.
Het glinsterde.
Een pronkstuk.
Mijn pronkstuk.
Ik ben de vaas.
De vaas ben ik.
Ben ik de vaas?
De vaas, ik ben.
Laat ons vazen.

De vaas is baas.

Ook mooi dat mijn gedicht in de vorm van een vaas is. Wat ben ik toch een ontzettende held.

Je blijft ook zo bescheiden!

De bus naar Veulen
Er zit links van me een meisje in de bus.
Ze is moe.
Dat zie je.
Misschien zelfs kapot.
Het kan.
Ze gaat haar school opblazen.
Dat weet ik.
Ze hoeft het niet te zeggen.
Hoe ze haar tas afdekt zegt genoeg.
Ik heb de draden gezien.
Het mechanisme.
Ze wil dood, maar ik kan haar niet helpen.
Voor mijn helpende hand is het te laat.
Ze is net uitgestapt.