Lanoye's poëzie ken ik eigenlijk nauwelijks eigenlijk. Waar zit het hem in?

Echt niet? Ik had je namelijk wel eens zijn naam horen noemen, en hij is tevens een vrij bekend dichter, vandaar.
Ik meen dat hij ook ooit heeft uitgehaald naar Rawie, dat in eerste instantie. En de toon van jouw gedicht, een soort middenklassesentiment gecombineerd met plechtstatig, een beetje Reviaans taalgebruik, deed me enigszins aan Lanoye denken.

Lanoyes bundel Hanestaart is wel een aanrader trouwens.

Nog een bericht verwijderd.

edit: en nog een keer.

Rawie is niet slecht of zo, ik heb net een bundel van hem uit die ik best vermakelijk vond, maar het grootste deel van de tijd zeikt ie zoveel over doodgaan. Ja, doodgaan is niet leuk en zo, maar leer er mee leven.

Reve's poëzie ken ik dan wel weer, het kan zijn dat ik daar het een en ander van opgestoken heb. En ja, ik heb al eens aan Lanoye gerefereerd, maar dat was aan zijn proza (Het korte verhaal "Bij Jules en Alice", uit "Slagerszoon met een brilletje"), dat heb je dan wel weer bijna goed onthouden.

Wauw, bedankt .

Heb je meer van Lanoye gelezen, en wat vond je er van?
Reve vind ik overigens wel weer een echte prozaschrijver, zijn gedichten vind ik meestal niet zoveel aan.

Mag ik meteen eens vragen waarom jij (en miljoenen anderen) eigenlijk zo weglopen met Rimbaud? Ik heb laatst voor het eerst een aantal van zijn gedichten gelezen (toegegeven: in Engelse vertaling) maar ik vond het maar puberaal gebazel, eerlijk gezegd.

Lees "Une Saison", dat is brilliant. Bijna fysieke poëzie, zeker in het gedeelte "Ik gooi mezelf voor de paardenhoeven!" Ik neem aan dat je zijn vroege werk hebt gelezen? Tja, soms wat puberaal, maar altijd nog van behoorlijk niveau.

Vervolgens, Lanoye. De bovengenoemde bundel heb ik gelezen, en ook "Kartonnen dozen" die ik erg mooi vond. Erg emotioneel, ook omdat het gevoel van verliefdheid zo ontzettend herkenbaar en intiem wordt beschreven soms. Dat het om een homoseksuele relatie gaat, maakt als het ware niet meer uit (niet homofoob bedoeld), maar liefde is niet iets tussen man en vrouw of man en man (of vrouw en vrouw), maar tussen twee mensen. Zoiets.

Liefde is alles, Slowgaze. Maar niet alles is liefde. Dat is dan weer jammer, maar daar leren we mee leven. Tijd voor een gedichtje!

---------------------------------------------------------------------
mens

dit zijn

lachende bloemen geparfumeerde rozentuinen
in kleur en licht geklede paden

dronken van nectar dansende bijen

wat heb ik toe te voegen aan dit schouwspel
op wat zuchten en tranen na

--------------------------------------------------------------------

Jaja, dat is weer een prima gedicht van je.

Ik vond taxi een beetje makkelijk.
Leuk, maar er zijn interessantere dingen die in een taxirit voorbij komen, lijkt mij.

Zal mijn archief weer eens doorspitten

Rimbaud was een verbijsterend geniale puber! Voor een mooi stuk over zijn werk :
Guus Middag - Het mooiste gedicht ter wereld (2005).

Berichten m.b.t. de acties van de moderators verwijderd.

Klinkt interessant. Rimbaud is trouwens een baas. Mag ik iedereen hier naar verwijzen, een van de mooiste gedichten ooit? (Laat je niet afschrikken door Leonardo di Caprio, die Rimbaud nadoet en in die rol op de foto staat boven het gedicht. En zo.)

Bad Blood: Arthur Rimbaud - A Season in Hell - mag4.net

Alleen die eerste zin is al een klassieker: 'Dit is het verhaal van een banale liefde en haar verterende kracht.'
Daarna heeft Lanoye zelden nog iets geschreven wat zo warmbloedig en bescheiden was (dit was zo'n beetje wat ik bedoelde met middenklassesentiment, hoewel je dat waarschijnlijk opvatte als belediging).
Overigens zijn zijn gebundelde columns ook zeker een aanrader (Vroeg Vitriool en Vitriool voor Gevorderden).

Jullie Rimbaud-tips zal ik eens gaan checken de komende dagen.

Je valt in herhaling en ik gelukkig ook.
Ik hoop alleen voor je dat je niet verliefd op me wordt. Ik zou het je niet kwalijk nemen, hoor.

Hier ga ik niet op in verder, maar goed van je dat je kwalitatief gezien in de herhaling blijft vallen.

Overigens, Sander, middenklasse-sentiment, hoezo zou ik dat als een belediging opvatten? Tja, ik behoor nu eenmaal tot de middenklasse, hoewel ik graag de schijn hoog hou dat ik bohèmien ben. Wat is dat toch met al die kinderen van de middenklasse die allemaal doen alsof ze de zelfkant hebben uitgevonden?

Egoproblemen.

Ik kan urenlang discussiëren over de verrotte maatschappij van tegenwoordig, maar daar is dit niet het topic voor

Heb je dat gedicht van Rimbaud nu al gelezen of niet?

Talentloos

Is het goed als ik hier mijn talent loos?

Daar was laatst een talent loos.

Talent, loze zaak...

Schizofemini:

Hallo, reflecterend metaalrot.
Wat denk jij wel niet stuk schroot.
Verwaand nest,gewichtig als een stuk lood.
Moet jij,maar altijd hard in mijn gezicht slaan.
Met waarheden die er niet toe doen.
Wie scheelt wat er te zien valt.
Jouw oppervlak Verdoft.

Hardere bonken aan de deur.
Je houdt mensen buiten.
Verwaand nest, verdoft alleen voor haar.
Alleen ik weet haar te zien.
Haar gezicht straalt van mijn herkenning.

Vol trots uitgeschreeuwd.
De vierde gebaarde glorie
Een wankele waarheid bleek later.
Handen op de rug gebonden.
Witpakken ruggerecht.
Een walgende glimlach en zwaaiend verlaten
Nog steeds een reflecterend stuk metaalrot.

Talent - loos zak!

Talent re-loost zakted

Dat Schizofemini is best een prima gedicht, Luke.

Is 'prima' jouw standaard compliment, Maart?

vers voor vader

Mijn god is dood
vakkundig vermoord
door alcohol
door protocol
en de grootste ziekte ooit,
waar iedereen wel eens aan sterft,
de tijd heeft mij van hem onterfd

moeheid sijpelt door zijn holle ogen
in zijn ogen
de utopie die hem werd voorgelogen
een schim van wat hij is geweest

zou ik zijn donkerheid ontkennen
struisvogeltechniek
kop in het zand

niets meer aan de hand?

glazen cel,
door mij ontworpen,
het is tijd
om me te wreken
om je te breken

knopen zal ik nu onttouwen
muren zal ik nu ontbouwen
mijn god die zal ik nu ontmoorden
welkom

warme woorden

vader
de sensatie is misschien verdwenen
maar ik vind
je meer held dan je verleden

Ik vind dat over het algemeen een heel behoorlijk stuk.

Dat 'wel eens aan sterven', is dat een bewuste referentie naar reincarnatie of meerdere levens na de dood? Dat is het meest logische, en past goed bij de rest. Een symbolisch sterven (lijden, eenzaamheid bijv.) kan ik nml. minder goed plaatsen.

Goed gedicht van Ferre, al twijfel ik wel of de regel:



te accepteren is als dichterlijke vrijheid, of gewoon heel slecht Nederlands is.

Stijn,

Dankje (cf. 'een heel behoorlijk stuk'). Het is vooral een zeer persoonlijk stuk, het schrijven ervan heeft me alvast geholpen wat chaos in m'n hoofd te ordenen - en daardoor misschien ook een vaag stuk, want:

het betekent net wel een symbolische dood. Een link met 'leven na de dood' is er allesbehalve.

Ah, dat zou ik eigenlijk niet mogen vertellen; iedereen heeft zijn eigen perceptie en mag er in zoeken/vinden wat ie wil (en dat is mogelijk, aangezien je dit net hebt bewezen). Wanneer er 'richtlijnen' gegeven worden, wordt ook de eigen visie van de lezer mss aangepast...

Sandokan,

Dankje. En idd, die zin klopt niet, is absurd, wist ik ook - maar ik kon, wat ik bedoelde (en alweer: mss is dat niet duidelijk door 'te abstract'), het niet echt anders verwoorden. En eigenlijk klopt het wel met de betekenis van de zin...

Interessant, ik zal er nog eens naar kijken vanuit die positie, en dan kom ik er misschien nog op terug.

Normaliter zeg ik altijd dat de tekst autonoom is (Lorca kan ik moeilijk een vraag stellen. ), maar als het mogelijk is om de schrijver om verheldering te vragen vind ik dat ook altijd de moeite waard.