Ik weet 't niet, maar de zin 'maar zij kwam maar niet' klinkt misschien niet helemaal lekker. Twee keer 'maar' in een zin.

Echter, als je het vervangt door 'en' of 'alleen' bijv. klinkt het nergens meer naar..

Je kunt ook de tweede 'maar' weglaten.

Het is gewoon een kut schets.

Als je de tweede 'maar' weglaat haal je daarmee wel een nadruk weg. 'Zij kwam maar niet' klinkt alsof het lang duurt, alsof je al tijden stond te wachten. Dat is niet/minder het geval als je die weglaat.

Dat klopt, dus moet je het maar doen met twee maal 'maar'. Net zoals in de vorige zin. Ik vind het zelf overigens juist wel lekker klinken. Lees het anders even hardop op.

De 2 maren drukken aarzeling uit, da's goed gedaan van je, Ulfat. Ik vind het een goed en sterk gedicht, misschien twijfel je aan de laatste drie regels, die je weg zou kunnen laten. Compliment

Bedankt. Het is inderdaad het tweede gedeelte - en met name de laatste drie regels - dat enigszins onwennig aanvoelt.

En jij mag wel Social_Mask zeggen, hoor. Hopelijk geniet je nog van de door mij zo geliefde weerwolf.

Goed idee, en die laatste drie regels staan er een beetje los van, dus daar keek ik een beetje vreemd van op.

Zou meer zoiets zeggen als:
En daarom drink ik
maar vroeg of laat keer ik terug
op zoek naar die nieuwe geliefde

Die laatste regels, ik weet het niet helemaal, ik zie zowel redenen dat je ze wel of niet kan laten staan. Enerzijds lijkt het inderdaad wel los te staan van het gedicht, maar als je de allerlaatste regel alleen weglaat, lijken de twee regels daarvoor een soort cynische conclusie te worden.

Gisteren Gedichtendag, alleen echte dichters mochten toen dichten, dus heb ik Vinkenoog & Spinvis - Ritmebox (2008) maar weer eens gedraaid, geweldig ! Vink is toch wel onze enige echte Dichter en daarmee bedoel ik dat hij het 24 uur per dag was. Zijn bundels belandden steevast bij de Slegte, maar hij leeft voort in herinnering, in onvergetelijke live, tv en radio optredens. De man ademde poëzie uit al zijn poriën ...een Held.

Ik heb 't nooit zo op Vinkenoog gehad.

Ik vind het eigenlijk maar een mafkees die er iets te trots op was dat 'ie cannabis en paddo's gebruikte.

hij kan niet op tegen araya's gelaagdheid en sublimatie.

Araya profileert zich niet als intellectueel, cultureel en poetisch.

@willemmusic: Ben ook niet zo'n liefhebber van het werk van Vinkenoog. Hij had wel een inspirerende manier van voordragen, maar inhoudelijk vond ik het meestal gezwatel.

Vinkenoogs debuutbundel "Wondkoorts" was wat aan de zwakke kant, erg vroege Marsman-achtig ook, en later heb ik nog een "Zonneklaar" gelezen die wel aardig was, maar niet fantastisch. Vinkenoog deed zijn best, maar uiteindelijk was hij meer een enthousiaste probeerder die wel belangrijke dingen opzette en organiseerde, maar als dichter niet erg geslaagd was.

Vind zijn Ginsberg-vertalingen overigens wel mooi hoor, maar dat ie nou zelf moest gaan denken dat ie een Beatnik was, ging me wel wat te ver... (Of Achterberg als voorloper op de Beats aanmerken, ik bedoel maar.)

Overigens, lees nooit zijn "filosofische" boekje "Proeve van kommunikatie". Hieronder volgt mijn recensie, overgenomen van BoekMeter:


Overigens vond ik Camperts gedichtendagbundel best aardig, 't behoort zeker tot zijn betere werk. Veel van hem vond ik eigenlijk ook niet erg boeiend, qua poëzie.

Dit banale puntdicht is vooralsnog 'my main claim to fame' als dichter:

In de leemte van je zinnen
Gaat onzekerheid vrijuit
Als je dat maar goed onthoudt
Wanneer ik je weer eens onderspuit

gewoon ijzersterk epigram. niets op aan te merken dan misschien het onderwerp.

Een klasgenoot van me dichtte ooit dit: "Rozen zijn rood, viooltjes zijn blauw, ik wil ejaculeren op jou"
Hij heeft me nooit verteld hoe zijn vriendin er op reageerde.

En dat is best een leuk gedicht, Paalhaas.

Beetje een limerick, die van Pallhaas, maar niks mis mee.

Wel een leuke draai op het einde.
En Slowgaze, ik verbaasde me over het feit dat hij alsnog zo'n 'net' Nederlands woord gebruikte voor dat rijmpje.

Ik ga denk ik eens echt aan poëzie beginnen binnenkort.

Dat is nu net de reden waarom het "werkt", en dat zal de maker ook wel beseft hebben. Dus zo verbazingwekkend is het niet...

Dit maal geen 'gedicht', maar twee ideeën voor 'filosofische monologen'. Iets nieuws, iets gewaagds. Er was gewoon de drang dit te schrijven - ik focus me dan later op m'n tweede nederlandstalige gedicht.



DE SCHOONHEID VAN HET LIJDEN


Op de vraag of ik 'gelukkig' ben, moet ik je een antwoord schuldig blijven...

Ik weet niet of de driften die ik ervaar,
en het leven dat ik onderga,
te definiëren vallen onder de noemer 'geluk'.
Aangezien 'geluk' zelf niet te definiëren valt.

Verder nog: "bestaat geluk wel?"
En wat heeft diegene, die denkt te kunnen antwoorden, al dan niet het recht om erop te antwoorden...
Om het te definiëren,
het af te bakenen,
geluk te begrensen?
geluk te oncultiveren?

zou dat als gevolg hebben, of is dit reeds het gevolg, dat geluk ongelukkig maakt - aangezien we de grenzen van het geluk aanvoelen.

Navrante paradox. Net als liefde, de ultieme paradox.

Dan zijn er ook altijd diegenen die preken voor een 'leven' zonder 'pijn', zonder 'lijden' - een 'leven' vol 'geluk'.
Niet rekening houdend met het feit dat 'geluk' ontstaat door 'on-geluk'.

Net als de lugubere, niet opgaande contradictio tussen 'geluid' en 'stilte'.
Pas als men geluid ervaart, kan men een beeld vormen en constateren - of tenminste gissen naar- wat stilte is.
Gissen naar, inderdaad.
Want wie zegt dat wij, en onze opvattingen over geluid en stilte, het bij het rechte eind hebben.
Wie durft te beweren dat hetgene wij definiëren als stilte ook stilte is.
Wat is de waarde van geluidsgolven?
Verder is de stilte één van de mooiste geluiden die ik ken, maar dat is een andere discussie waard.

Hypothese is nu:
bestaat 'geluk' door het contrast van meegemaakt 'ongeluk' - of tenminste iets dat een persoon in kwestie ervaart als 'ongeluk brengend', want de mens - die beweert zo slim te zijn - heeft dus nog steeds geen universeel label op 'ongeluk' weten te plakken.
Of misschien een nog meer controversiële hypothese; "kunnen mensen die nog nooit ongeluk ervaren hebben ook geluk ervaren?"

En zijn dus die mensen (cf. die mensen die willen leven zonder 'lijden', die mensen die willen 'lijden zonder 'leven'), die wanhopig het lijden proberen te ontbouwen.
Zijn die mensen blind voor deze paradoxale wanbeelden, voor de hypothese: 'geluk via ongeluk'?

Leer Lijden, Leef Gelukkig? Is dit het motto van een filosoof? Is dit mijn motto?...
Ik kan u dus niet vertellen of ik 'gelukkig' ben.

En dat zorgt voor een wat 'gespleten persoonlijkheid', in hoeverre ik dat juist aanvoel.
Er is een kant dat knaagt
er zijn velen gelukkig
er zijn er nog meer (al dan niet bewust) ongelukkig.
maar waarom kunnen de meesten antwoorden?
Waarom lijkt dit voor velen een simpele vraag, waarom is dit voor die enkelen onsimpel - of maak ik het te onsimpel?

Aan de andere kant is er het deel , diep in mij, die dit allemaal laat gebeuren.
Is een antwoord nodig?
We lopen toch de kans op een fout antwoord...
Is een antwoord nodig?
misschien zijn we hier alleen om dit alles te ondergaan.
En te bewonderen.

De Schoonheid ervaren
De Schoonheid van het Lijden.
Die Prachtige Pijn.


Ferre




CHEWING GUM


De mens heeft de aarde herleid
tot een kauwgombal.

Ooit vol kleur, hoopgevend.
Vol frisse ideeën begonnen...

Gretig bewerkten we de lagen.
Onze mond, het slagveld
Onze tanden, de kanonnen
De kauwgombal, het slachtoffer

Vol gulzigheid drammen we verder...
Tot de kern overbleef.
En vol verontwaardigheid blijkt
wat er overblijft
bitter te smaken

Onze ogen openen zich behoorlijk 'en retard'.
Wanneer iets reeds zo aangetast is dat
de constitutie te fragiel blijkt te zijn,
dan valt het overgeblevene zelf uit elkaar...

Ons gif zat te diep
Ach, we had a good run.

Nu moet enkel diegene opstaan die de manier gevonden heeft.
De manier om het uit te leggen...

Want een tweede aarde kopen, centje in de bak en draaien, dat zit er niet in voor onze nakomelingen.


Mensen, verenig u
Chénge The World


Ferre



Zoals reeds gezegd. Iets nieuws, iets gewaagds. Feit is wel dat deze 'monologen' veel spontaner zijn dan m'n gedicht. In de zin van; m'n gedicht was afgewerkt, ik had er dan ook veel werk in gestoken en veel aan gesleuteld, terwijl deze ideeën al wandelend bij me opkomen en ik ze enkel - in een tiental minuuten - wat verwerk en typ. Qua gevoelswereld staan ze op gelijk niveau.


En hier nog even het gedicht. Gewoon 'es, omdat het me opvalde dat ik qua stijl nogal van koers ben afgeweken. Of voor de mensen die nog nog maar een kijkje komen nemen in dit topic.

@ferre : Vind het moeilijk om iets over jouw "monologen" te zeggen. Ik denk dat ik jouw gedicht ,
de uitgewerkte tekst, als lezer meer kan waarderen.
Maar er zitten wel veel goede gedachten in. En iets nieuws uitproberen, een beetje experimenteren, dan kan zeker iets opleveren.
Daarbij stel ik me voor dat het voor jou prettig is om op een meer spontane manier te schrijven. Daar leer je veel van, denk ik, en misschien kan het een basis zijn voor een nog later uit te werken gedicht.

Een paar opmerkingen:
- er staat een kleine taalfoutjes in "De schoonheid van het lijden" (de titel doet me een beetje aan Kamagurka denken);
- Chewing Gum lijkt meer op een gedicht, alleen, ik weet niet of de vergelijking tussen de aarde en een kauwgombal helemaal klopt. Een kauwgombal bijt je door en dan verlies hij zijn vorm. Zelf moest ik meer aan een toverbal denken, die steeds van kleur verandert (kleur wordt fletser) en ook steeds kleiner wordt.

Tijd om ook qua verbuiging eens van koers te wijzigen.

Hmm Ferre, 't is wel aardig moet ik zeggen, maar als je filosofisch gaat doen, moet je je stijl misschien wat kaler en directer laten. Laat ik het zo zeggen, het stilistisch talent van Nietzsche ontbreekt je nu eenmaal. Probeer er ook wat meer systematiek in te leggen, dat is toch wel essentieel voor filosofie.

Tja, dan noem je ook iemand. Nietzsche was een betere schrijver dan iedereen hier bij elkaar keer 3000.

De meeste filosofen schrijven juist helemaal niet kaal en direct. Dat zouden ze wat mij betreft vaker moeten doen, gaat het nu om de boodschap of proberen ze een soort verkapte poezie te schrijven? Ik zie het nut er niet zo van in.

Dat was mijn punt nou, Stijn. De meeste filosofie is systematisch en sober geformuleerd.

Dan is jouw punt quatsch. De tekst is in Ferre's eigen woorden een experiment, spontaan geschreven. Dat betekent dat hij waarschijnlijk vooraf niet wist wat de tekst zou opleveren, laat staan, dat hij een systematiek voor ogen had.
Hij is ook geen filiosoof, maar iemand die begint met schrijven. En misschien is het voor een beginnend schrijver ook niet aan te raden om meteen volgens het boekje kort en bondig te formuleren. Eerst moet hij iets op paper hebben. Kortwieken kan altijd nog.

Tietel unknown

Een haast gedoofde kaars,
de deur op een kier.
Op de trap ligt stof.
Een oude man, een jaar of 91.

Ferre

Ik zie de vergelijking tussen aarde en kauwgombal wel.
Bulldozers die de wereld vermorzelen om er iets nieuws op te bouwen.
Kneedbaar; zolang de rek er in zit.

@ R & P

Als een man er 91 jaar ligt
dan zal er zeker ook wel stof liggen.
Maar dan de vraag
Wat ruim je als eerste op?

Wie zegt dat de man ligt? Ik zou de sokken als eerst opruimen.

Die kaars zal ondertussen ook wel gedoofd zijn.