Ja, hier gaat ut goed. Faffi met jou, Ulfat-e-Zulmat?
En waarom plaats jij niet gewoon een nieuw gedicht?

Rustug, rustug.. Ik heb niets om te plaatsen, S. Jij zeker wel, dus kom op.

Liever een slechte quote die dit topic weer opstart, dan dat deze een stille dood sterft.

Ik kom spoedig met iets!

Ik ben geen professionele dichter die zo iets uit zijn archief trekt. Ik maak speciaal voor dit topic nog een gedicht!

U-e-Z, ik ben de kalmte zelve. Ik heb denk ik niet veel om te plaatsen, gezien ik nog steeds bezig ben met mijn debuutbundel en daar ga ik niets van plaatsen. Ik zal eens zien of ik ergens nog wat kan vinden dat ik hier wel neer kan zetten.

Om het topique weer een schop onder de kont te geven doet Maarten Paul Celan na:

Ik lees hier niets in; Ceremonieel afsluiten? Kelder afsluiten?
Ik weet dat het een vloek is in deze tak van sport, maar kun je hem een beetje 'uitleggen'?

Lees even goed, ceremonieel afgesloten.........kelder.

Ik lees het goed hoor, is het dubbelzinnig ofzo?

Kelder is de clou.

Paul Celan schreef vooral over zijn gebeurtenissen over de Holocaust dus ik heb het gevoel dat het daarmee te maken heeft...?

Kruiken zijn urnen.
2 geliefdes die na hun overlijden weer zijn samen gebracht in een grafkelder.

Dit lijkt me meer iets voor het games topic: "Raad de clou".

Ataloona, die interpretatie is wel mogelijk, maar ik moet hier wel even bij aantekenen dat de directe rol van de Holocaust in Celans werk wel wat overdreven wordt. Natuurlijk is die in "Todesfuge" nadrukkelijk aanwezig, maar latere gedichten gaan meer richting het herscheppen van de besmette Duitse taal, zoals in de postume bundel "Zeitgehöft".

Deric Raven komt in de buurt van hoe ik het bedoelde, maar zijn interpretatie is wel een erg mooie. Eventueel kan het Holocaust-gegeven hier nog aan gekoppeld worden.

De Celan-link zit toch meer in het gebruik van het drinken (en de herhaling gaat ook wat richting "Todesfuge", ik weet het) wat veel voorkomt in zijn werk, en het noemen van de kruiken. Een kleine hint: er is een lange traditie van aardewerken kruiken als symbool voor vergankelijkheid (in de Middeleeuwen zag je dat bijvoorbeeld veel in emblemata).

Een paar fijne stukken poëzie van held Don Van Vliet:

Fallin’ Ditch.

When I get lonesome the wind begin t’ moan

When I trip fallin’ ditch

Somebody wanna’ throw the dirt right down

When I feel like dyin’ the sun come out
’n stole m’ fear ‘n gone

Who’s afraid of the spirit with the bluesferbones

Who’s afraid of the fallin’ ditch

Fallin’ ditch ain’t gonna get my bones

How’s that for the spirit

How’s that for the things

Ain’t my fault the thing’s gone wrong

‘n when I’m smilin’ my face wrinkles up real warm

’n when um frownin’ things just turn t’ stone

Fallin’ ditch ain’t gonna get my bones

’n when I get lonesome the wind begin t’ moan

Fallin’ ditch ain’t gonna get my bones


Skeleton Makes Good.

There’s so many things

to feel and see while you’re awake 
they’re just out of reach

out of grasp

yeah out of reach

and just as many; maybe more

the minute that you sleep

so I got to throw my preach

skeleton breath

scorpion blush

I have a crush on your skeleton

watch out unsuspecting stranger

you’ll fall off the log

headfirst into dreams

end up screaming

this will comb the wolf

and that will comb the fog

what will peen the rain

what will preen the hog

oh you mean earth

and hell over you

and laugh at your tire tracks

if you get up

skeleton makes good.


Safe Sex Drill.

The child

held the old T.P. roll 

carefully

thoughtful

not to misshape

the hole

Tulip.

It could be

a tremendous black upside-down tulip

it could be

a black fishes’ tail

it could be a day, artistically crimped

and buoyant

in its taped together way

Een ruwe schets van m'n nieuw gedicht, waaraan ik aan het werken ben.
Geschreven in enkele minuten, dus nog lang niet af. Ik heb persoonlijk geen idee waarover het zou moeten gaan, maar ik denk over 'de eerste keer'...

De ochtend was reeds opgestaan
en wij huilden gedwee
over kruimels
over seks
over eenzaamheid met twee

De zon stond reeds te hoog
en in de merel schuilt een arend
die, net als ik, het vertikt
om ooit eens uit te vliegen

vastgeketend aan een droom,
een schoonheidsideaal,

vlakke taal, ontmaskerd
schuilend in het licht
tot 'ie aan z'n zoete zonden zwicht

maar de bloemen broeien broos
vreten m'n huid met gretigheid,
m'n meid straalt liefde uit,
die ik ombouw tot zekerheid

het mocht niet baten
schoonheidsslaapjesrimpels

ouderdom van 's ochtends vroeg
de zon staat hoog, maar is verloren
verdrink het in een kroeg

Ik vind het een tikkie sentimenteel overkomen.

Een ruwe schets, precies. Er zitten wat aardige zinnetjes in, aardige beelden, maar je moet je taalgebruik denk ik wat aanpassen (de eerste zin zou zo in een Bløf-liedje kunnen...) en ongeveer de helft van het aantal woorden dat je nu gebruikt overhouden.

Mooi stukje Ferre.

Ik weet uit ervaring dat beschuit (met muisjes) eten in bed je tot huilen kan dwingen.
Uit sex kan iets moois ontstaan, waardoor de eenzaamheid van twee wordt ingelost tot iets moois van drie personen.
Maar ik weet niet of je met die kruimels dat soort beschuitkruimels bedoeld?

Het geeft trouwens wel een vervelend gevoel van jeuk; die kruimels.

Mocht mijn geliefde ooit sterven en mocht ik ooit hetzelfde lot ondergaan, dan wens ik gezamenlijk met haar te worden begraven en te ontbinden met dit gedichtje als ons grafschrift. Dat is een belofte, beste Maarten.

Mooi, die staat.

M'n nieuw gedicht:

Sterrenplukker, sterrenplukker
verscholen in de nacht
op wacht, bij haar teder zieltje
dat ik langzaam breken zal

nu carnaval is afgelopen, en de maskers zijn gevallen
vormen puzzelstukken het eeuwige verlangen

en ik, de dromer, de romanticus, de dwaas
zal om haar pijn te helen,
alle sterren stelen

zie, m'n plukker
hoe de lichtjes aan de kooi
de dief lokken in't labyrinth
waar het steekspel reeds begint

lijnen en kleuren, een artistiek gebeuren,
de geest verlicht

Kunst in zicht!

m'n broer, m'n vijand, beste plukker
ik vlieg je in de armen
maar ze doen pijn, die scherpe woorden
als dolken in m'n rug
of hoe jij, ego-boost, de dromer kan verlammen

ik kom terug, jij kleine koning.
Ik heb grotere belangen,
terwijl jij baat in zekerheid,
zal ik de lichtjes vangen

want waardeloos zijn
al haar woorden
voor jou, ijzige tsaar
het licht gebruik jij om op te vallen
ik steel het allemaal voor haar

Subtiel binnenrijm en alliteratie, maar "ego-boost" is nogal een lelijk woord, naar mijn bescheiden mening. Prima gedicht, al kun je het beter iets korter houden.

Mooi, Ferre. Mooi. Meer kan ik er niet over zeggen, behalve dat je erg goed bent in het uitkiezen van woorden!

Prachtig, vent!

Ik krijg rillingen over mijn rug van het gedicht, het zal wel een smaakkwestie zijn.

Mooi gedicht, zeker het pakkende einde. Slowgaze geeft de juiste tips; kan korter, zonder aan kracht te verliezen, en ego-boost past niet tussen de overige woorden.

Augurken

Zeven wellicht acht.
Het sap.
Zwemmend.
Omringd door glas.
Het leven is zuur.
En zo is een augurk.

Dit gedicht van R&P is duidelijk geïnspireerd op de klassieke periode van het Osmaanse rijk, dat lijkt me logisch. De augurk is uiteraard een metafoor voor het hoogtepunt van de politieke en ideologische verschuivingen binnen de Osmaanse heersende elite in de 15e eeuw. Dit concept is aardig uitgewerkt, maar ik mis de confrontatie met Timoer Lenk toendertijd. Dat is het enige puntje van kritiek in dit redelijk frisse gedicht met een verhelderende kijk op de situatie van toen. Het gebruik van stijlfiguren is natuurlijk erg sterk gedaan (let vooral op de snedige verwijzing naar heterodoxe derwisjen in de zin "Omringd door glas") en zorgen ervoor dat twee keer lezen vereist is. Ook is een Madrigaal toegepast in de tweede en derde zin en dat zorgt dan toch voor een "tournant" binnen de toch al spannende palinodie.
Zeer aardig gedicht en zeker iemand die we in de gaten moeten houden, die Rop.