Die vind ik mooi!

En natuurlijk de analyse van Max:

Aaah hij is mooi : )

Misschien geen gedicht, maar het kan net denk ik.

De legende van het gevecht tussen Arpsej en de orkaanmeester

Eens in een tijdperk van duisternis en kwaad
De keizer van Batavia werd gehaat
Hij droeg een elegant en brandend gewaad
Hij werd gedood onder dageraad

Zal de dag ooit komen waarvoor ik eeuwig pleit
De dag dat mijn ogen kunnen sluiten voor altijd
De voorspelling van Arpsej klinkt in de strijd
Een kracht heersend over de werkelijkheid

De roep van de ridders is luid en oprecht
De stormmeester wint niet weer het gevecht
Arpsej, hij heeft het woord nooit meer gezegd
Stormmeester zeg ons, wat goed is en echt

Heerser van de onstopbare kracht
Arpsej, die weet wat een rund vermag
Geef hem uw kennis en zwijg over macht
Vrij zijn de zielen, te vliegen in pracht

De hoorn van het lot heeft geklonken
Het zwaard van Arpsej heeft geblonken

De hoorn van het lot heeft geklonken
De orkaanmeesters ziel is gezonken

Vecht als een man of val dood
Kijk naar het vroeg avondrood
Scherp het zwaard aan en sta groot
De glorietijd is nu of nooit

Jij luistert zeker Powermetal?Arpsej...Jasper, jeetje.

Dat is wel erg vergezocht.

Valt wel mee, je vertelde het me.

't is inderdaad nogal een powermetal-tekst. Ik kan het me zo voorstellen, gietersolo ergens tussen en dan met de haren wapperen als een malle.

wtf's an arpesj

Wat vinden jullie van het gedicht? Die belachelijke Powermetal associatie begint nu een eigen leven te leiden.

"die belachelijke powermetal associatie"

De roep van de ridders is luid en oprecht
De stormmeester wint niet weer het gevecht
Arpsej, hij heeft het woord nooit meer gezegd


De hoorn van het lot heeft geklonken
Het zwaard van Arpsej heeft geblonken

mmm, ik zie ook ergens wel een manowar associatie

Wat vinden jullie van de woordkeuze? Ritme? Rijm?

Hartstikke jolig-de-polig, die Metalbands erbij halen maar ook een keer klaar.

Ik wil mezelf niet als expert bestempelen, want dat ben ik niet. Zelfs niet als (talentvol) criticus, hoewel ik wel kritiek geef, maar waarschijnlijk geen goede kritiek, dus die valt ook wel een beetje af.

Ik bestempel me daarom maar als zeurkous. Bij deze mijn zeur v/d week: ik vind je rijm niet erg spannend. De rijm-woorden zijn simpelweg niet spannend, verre van zelfs. Misschien dat dat een punt van kritiek is. Het verhaal buiten beschouwing latende (want daar heb ik nou eenmaal niets mee) had je wellicht voor wat verrassendere wendingen kunnen zorgen? Misschien heb je daar wat aan?

EINDE BERICHT

Precies, de rijmwoorden zijn verre van spannend. Je had bijvoorbeeld ook voor assonantie kunnen kiezen i.p.v. van best wel voorspelbare woordparen als dood-rood en kwaad-gehaat. Ook had je die twee strofes van twee regels beter samen kunnen nemen tot één strofe. Stafrijm werkt trouwens niet altijd even sterk, maar hier gaat het nog wel. En laat ik net als Masimo maar het verhaal buiten beschouwing laten, want dat is niet echt mijn kopje thee.

Dank jullie wel, was dat nou zo moeilijk?

Nog maar een uitleg:

Dit was voor het grootste deel een stream of consciousness. Ik probeer op de onderbuik in te spelen met eenvoudige doch ritmische en energieke dicht. Ooit had ik onderstaand gedicht geplaatst:

Deze werd min of meer de grond ingeboord en na lange tijd ben ik dat zelf ook in gaan zien. Ik dacht bij deze keer wat meer op mijn impuls af te gaan om een krampachtig kapotgerationaliseerd gedicht te voorkomen.

Zoozoo, den onderbuik? Hoe mag ik dat zwaard van Arpsej wel niet interpreteren dan?

anagram van jasper?

Luke, wat weet jij zo ongeveer van de topografie van de onderbuik?

Niet veel. Het rammelt nu. Dat kan betekenen dat ik maar even een versnapering moet halen, echter het zou ook kunnen dat ik in mijn slaap wat rupsen heb verzwolgen en dat die krengen nu zijn ontpopt.

Mijn onderbuik is geraakt.
Maar het was niet mooi.

De legendarische dichter Peter 'Extince' Kops sprak ooit in zijn vers 'Viervoeters':

Prachtige quote. Maar wat wil je hiermee zeggen?

Willem Kloos. Eén van mijn favoriete dichters.

Al Liefde is als een spel van lucht en water:
De wind blaast voort, de witte golven
vlieden....
't Is schóón, dat schittrend stoeien te
bespieden,
... Maar iedereen, die meê wil doen, vergaat er.

Ik deê 't zóóveel, niet wetend, hoeveel kwaad er
'k Meê deed Mij-zelf, en óók dien andren
lieden, -
Maar toch.... àl zielen, die mijn Ziel
verrieden,
'k Heb ze vergeten voor Mij-zelf, wat later....

Omdat Ik: Ik ben. En Ik leerde Wijsheid,
Diep-ware Wijsheid, die Ik hier ga schrijven,
Ten nut van moeder, zoete-lief en
vriend:

Onthoudt het goed tot aan uw laatste grijsheid,
Dit: dat die menschen áltijd ménschjes
blijven,
En dat geen ménschje een menschlijk
Hart verdient.
~ Willem Kloos

Niet mijn smaak.

Kloos is wel leuk, maar hij moet het tegenwoordig ook wel vooral hebben van zijn verdiensten als theoreticus. Qua Tachtigers kan ik Herman Gorter veel meer waarderen, voorlopert Jacques Perk trouwens ook wel.

Op vlak van theorieën ben ik meer te vinden voor die andere Tachtiger, Frank van der Goes. Jij ook, denk ik dan zo...

Van der Goes, jazeker, zijn politieke ideeën stroken natuurlijk wel behoorlijk met de mijnen. Op gebied van poëtica is Kloos toch echt de grote theoreticus van de Tachtigers. Overigens is de sterke aanwezigheid van het socialisme in de Nieuwe Gids opvallend; veel kritiek op het blad luidde dan ook: "Twee harten in één lichaam"; én estheticisme én socialisme, ja, hoe willen de heren Tachtigers dat nou goedpraten?