Noem je favoriete platenzaak die-er-niet-meer-is.

- zaaf: Elpee (Gedempte Oude Gracht, Haarlem)
- Rudi S : Bullit
- dix: Haddock in Rotterdam
- Venceremos: Foefur's (Oude Kijk in 't Jat, Groningen)
- herman: Plaatboef op de Nieuwe Rijn in Leiden, lekker alternatieve tent waar ik veel pareltjes uit mn. de tweedehandsbakken heb gevist. Als ik uit de regio Eindhoven zou komen zou ik waarschijnlijk ook Bullit noemen. Maar 1 keer geweest, maar wat een toffe winkel was dat.
- Kronos: The Record Collector (Lange Koepoortstraat, Antwerpen)
- Graf: Simpele Fons (Dordrecht)
- André (Boudisque, Amsterdam)
- Brunniepoo: zie Herman. Ook de oude Fame wordt gemist.
- heartofsoul: Get Records, Amsterdam
- Mssr Renard: ik woon er niet meer, maar de oude Plaatboeven (op een goed moment waren er wel drie filialen) in Den Haag mis ik wel. Voor cd's was er de Plato. Geen idee of die nog bestaat. Verder was er aan Weimarstraat een chaotische winkel met miljoenen lp's voor 10 gulden per stuk. In sommige gevallen té duur, maar in veel gevallen spotgoedkoop. Rolling Stones stonden bij de T van the en Moody Blues bij de B van Blues. Uren daar doorgebracht. De eigenaar is overleden, dus de zaak bestaat niet meer. Nu is er discogs en is de kans om goedkoop iets scoren veel kleiner.
- mjuman: geen twijfel, absoluut Da Capo, Oude Gracht Utrecht - fijne zaak, mooie spullen, heel veel expertise.
- J.J. Wever: Sound of the Fifties, Prinsengracht Amsterdam.
- pjh1967: Dollhouse/Arnhem
- vigil: ik woon tegen Delft aan dus ik ben nog erg verwend met 3 platenzaken in t centrum. Tja Playland mis ik daar dan nog wel bij maar ja daar ging iets te vaak iets onder de toonbank qua bootlegs enzo . Verder Plaatboef in Den Haag en Leiden.
-Thudd: Barney's Beanery.
- Film Pegasus: Tune Records in Deurne (Antwerpen) omdat het voor mij achter de hoek was. Het was ook een label waar veel bekende en minder bekende Antwerpse artiesten hun muziek uitbrachten.
Etta: in de jaren 80 heb ik veel tweedehandse vinyl gekocht bij Zinnebeeld Groningen. En natuurlijk stripboeken van Hein de Kort. (Of was dat bij de buurman?
shinybeast: Bullit (Eindhoven) , Tommie (Tilburg) en verder in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek en herken de hotspots door jullie genoemd
- itchy : Perfect Sound Forever, Delft en Da Capo, Utrecht worden het meest gemist.
- Don Cappuccino: Tunesville (Breda)

Heel lang heeft die zaak daar ook niet gezeten, volgens mij heeft Bob de vijf jaar niet volgemaakt. Maar zo'n beetje alles in z'n winkel was het beluisteren waard.

Noem je favoriete platenzaak die-er-niet-meer-is.

- zaaf: Elpee (Gedempte Oude Gracht, Haarlem)
- Rudi S : Bullit
- dix: Haddock in Rotterdam
- Venceremos: Foefur's (Oude Kijk in 't Jat, Groningen)
- herman: Plaatboef op de Nieuwe Rijn in Leiden, lekker alternatieve tent waar ik veel pareltjes uit mn. de tweedehandsbakken heb gevist. Als ik uit de regio Eindhoven zou komen zou ik waarschijnlijk ook Bullit noemen. Maar 1 keer geweest, maar wat een toffe winkel was dat.
- Kronos: The Record Collector (Lange Koepoortstraat, Antwerpen)
- Graf: Simpele Fons (Dordrecht)
- André (Boudisque, Amsterdam)
- Brunniepoo: zie Herman. Ook de oude Fame wordt gemist.
- heartofsoul: Get Records, Amsterdam
- Mssr Renard: ik woon er niet meer, maar de oude Plaatboeven (op een goed moment waren er wel drie filialen) in Den Haag mis ik wel. Voor cd's was er de Plato. Geen idee of die nog bestaat. Verder was er aan Weimarstraat een chaotische winkel met miljoenen lp's voor 10 gulden per stuk. In sommige gevallen té duur, maar in veel gevallen spotgoedkoop. Rolling Stones stonden bij de T van the en Moody Blues bij de B van Blues. Uren daar doorgebracht. De eigenaar is overleden, dus de zaak bestaat niet meer. Nu is er discogs en is de kans om goedkoop iets scoren veel kleiner.
- mjuman: geen twijfel, absoluut Da Capo, Oude Gracht Utrecht - fijne zaak, mooie spullen, heel veel expertise.
- J.J. Wever: Sound of the Fifties, Prinsengracht Amsterdam.
- pjh1967: Dollhouse/Arnhem
- vigil: ik woon tegen Delft aan dus ik ben nog erg verwend met 3 platenzaken in t centrum. Tja Playland mis ik daar dan nog wel bij maar ja daar ging iets te vaak iets onder de toonbank qua bootlegs enzo . Verder Plaatboef in Den Haag en Leiden.
-Thudd: Barney's Beanery.
- Film Pegasus: Tune Records in Deurne (Antwerpen) omdat het voor mij achter de hoek was. Het was ook een label waar veel bekende en minder bekende Antwerpse artiesten hun muziek uitbrachten.
Etta: in de jaren 80 heb ik veel tweedehandse vinyl gekocht bij Zinnebeeld Groningen. En natuurlijk stripboeken van Hein de Kort. (Of was dat bij de buurman?
shinybeast: Bullit (Eindhoven) , Tommie (Tilburg) en verder in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek en herken de hotspots door jullie genoemd
- itchy : Perfect Sound Forever, Delft en Da Capo, Utrecht worden het meest gemist.
- Don Cappuccino: Tunesville (Breda)
- gigage: V&D, Nederland.

Noem je favoriete platenzaak die-er-niet-meer-is.

- zaaf: Elpee (Gedempte Oude Gracht, Haarlem)
- Rudi S : Bullit
- dix: Haddock in Rotterdam
- Venceremos: Foefur's (Oude Kijk in 't Jat, Groningen)
- herman: Plaatboef op de Nieuwe Rijn in Leiden, lekker alternatieve tent waar ik veel pareltjes uit mn. de tweedehandsbakken heb gevist. Als ik uit de regio Eindhoven zou komen zou ik waarschijnlijk ook Bullit noemen. Maar 1 keer geweest, maar wat een toffe winkel was dat.
- Kronos: The Record Collector (Lange Koepoortstraat, Antwerpen)
- Graf: Simpele Fons (Dordrecht)
- André (Boudisque, Amsterdam)
- Brunniepoo: zie Herman. Ook de oude Fame wordt gemist.
- heartofsoul: Get Records, Amsterdam
- Mssr Renard: ik woon er niet meer, maar de oude Plaatboeven (op een goed moment waren er wel drie filialen) in Den Haag mis ik wel. Voor cd's was er de Plato. Geen idee of die nog bestaat. Verder was er aan Weimarstraat een chaotische winkel met miljoenen lp's voor 10 gulden per stuk. In sommige gevallen té duur, maar in veel gevallen spotgoedkoop. Rolling Stones stonden bij de T van the en Moody Blues bij de B van Blues. Uren daar doorgebracht. De eigenaar is overleden, dus de zaak bestaat niet meer. Nu is er discogs en is de kans om goedkoop iets scoren veel kleiner.
- mjuman: geen twijfel, absoluut Da Capo, Oude Gracht Utrecht - fijne zaak, mooie spullen, heel veel expertise.
- J.J. Wever: Sound of the Fifties, Prinsengracht Amsterdam.
- pjh1967: Dollhouse/Arnhem
- vigil: ik woon tegen Delft aan dus ik ben nog erg verwend met 3 platenzaken in t centrum. Tja Playland mis ik daar dan nog wel bij maar ja daar ging iets te vaak iets onder de toonbank qua bootlegs enzo . Verder Plaatboef in Den Haag en Leiden.
-Thudd: Barney's Beanery.
- Film Pegasus: Tune Records in Deurne (Antwerpen) omdat het voor mij achter de hoek was. Het was ook een label waar veel bekende en minder bekende Antwerpse artiesten hun muziek uitbrachten.
Etta: in de jaren 80 heb ik veel tweedehandse vinyl gekocht bij Zinnebeeld Groningen. En natuurlijk stripboeken van Hein de Kort. (Of was dat bij de buurman?
shinybeast: Bullit (Eindhoven) , Tommie (Tilburg) en verder in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek en herken de hotspots door jullie genoemd
- itchy : Perfect Sound Forever, Delft en Da Capo, Utrecht worden het meest gemist.
- Don Cappuccino: Tunesville (Breda)
- gigage: V&D, Nederland.
- Sunderland: Boudisque en Fame in Amsterdam en Plato in Apeldoorn.

Aan mij heeft het in elk geval niet gelegen, veel geld daarheen gebracht

Niemand die de Free Record Shop mist.

Ben daar 1 keer geweest, maar die records waren helemaal niet free...

In de eerste helft van de jaren negentig hadden ze wel een mooi aanbod klassiek. In Antwerpen zelfs een hele afdeling met alleen maar klassiek.

Het waren vrije geesten, man. Free spirits. Zoiets...

Ze voelden zich in ieder geval zo vrij om vrij hoge prijzen te vragen voor een ceedeetje.

Per ongeluk wel eens binnengelopen, maar ik was toen voornamelijk op zoek naar symfo en classic rock enzo. En om nou een Toto cd voor 45 gulden te kopen terwijl ik elders voor minder tweedehands plaatjes kon krijgen (ik noem even Plaatboef), nou nee.
Ze hebben dan ook geen cent aan mij verdiend.

Het aanbod lijkt een beetje op die van de Mediamarkt. De prijzen ook.

Noem je favoriete platenzaak die-er-niet-meer-is.

- zaaf: Elpee (Gedempte Oude Gracht, Haarlem)
- Rudi S : Bullit
- dix: Haddock in Rotterdam
- Venceremos: Foefur's (Oude Kijk in 't Jat, Groningen)
- herman: Plaatboef op de Nieuwe Rijn in Leiden, lekker alternatieve tent waar ik veel pareltjes uit mn. de tweedehandsbakken heb gevist. Als ik uit de regio Eindhoven zou komen zou ik waarschijnlijk ook Bullit noemen. Maar 1 keer geweest, maar wat een toffe winkel was dat.
- Kronos: The Record Collector (Lange Koepoortstraat, Antwerpen)
- Graf: Simpele Fons (Dordrecht)
- André (Boudisque, Amsterdam)
- Brunniepoo: zie Herman. Ook de oude Fame wordt gemist.
- heartofsoul: Get Records, Amsterdam
- Mssr Renard: ik woon er niet meer, maar de oude Plaatboeven (op een goed moment waren er wel drie filialen) in Den Haag mis ik wel. Voor cd's was er de Plato. Geen idee of die nog bestaat. Verder was er aan Weimarstraat een chaotische winkel met miljoenen lp's voor 10 gulden per stuk. In sommige gevallen té duur, maar in veel gevallen spotgoedkoop. Rolling Stones stonden bij de T van the en Moody Blues bij de B van Blues. Uren daar doorgebracht. De eigenaar is overleden, dus de zaak bestaat niet meer. Nu is er discogs en is de kans om goedkoop iets scoren veel kleiner.
- mjuman: geen twijfel, absoluut Da Capo, Oude Gracht Utrecht - fijne zaak, mooie spullen, heel veel expertise.
- J.J. Wever: Sound of the Fifties, Prinsengracht Amsterdam.
- pjh1967: Dollhouse/Arnhem
- vigil: ik woon tegen Delft aan dus ik ben nog erg verwend met 3 platenzaken in t centrum. Tja Playland mis ik daar dan nog wel bij maar ja daar ging iets te vaak iets onder de toonbank qua bootlegs enzo . Verder Plaatboef in Den Haag en Leiden.
-Thudd: Barney's Beanery.
- Film Pegasus: Tune Records in Deurne (Antwerpen) omdat het voor mij achter de hoek was. Het was ook een label waar veel bekende en minder bekende Antwerpse artiesten hun muziek uitbrachten.
Etta: in de jaren 80 heb ik veel tweedehandse vinyl gekocht bij Zinnebeeld Groningen. En natuurlijk stripboeken van Hein de Kort. (Of was dat bij de buurman?
shinybeast: Bullit (Eindhoven) , Tommie (Tilburg) en verder in elke stad waar ik kwam ging ik op zoek en herken de hotspots door jullie genoemd
- itchy : Perfect Sound Forever, Delft en Da Capo, Utrecht worden het meest gemist.
- Don Cappuccino: Tunesville (Breda)
- gigage: V&D, Nederland.
- Sunderland: Boudisque en Fame in Amsterdam en Plato in Apeldoorn.
~Slowgaze: Free Record Shop.

Misschien meer wat voor een topic, maar ik probeer het alsnog even hier:

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.

[quote]hoi123 schreef:
Misschien meer wat voor een topic, maar ik probeer het alsnog even hier:

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets

Misschien meer wat voor een topic, maar ik probeer het alsnog even hier:

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.

Misschien meer wat voor een topic, maar ik probeer het alsnog even hier:

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit

Erg interessant filmpje en waarschijnlijk de reden waarom een heleboel mensen zoveel aandacht stoppen in muziek die ze niét goed vinden ipv muziek die ze wél goed vinden.

Op Musicmeter duizenden voorbeelden van reacties waar mensen vol overgave verklaren waarom een plaat of band niet goed is terwijl de band of genre de users juist wel aanspreekt. Commercieel is vaak een term om dan de boel af te branden.

En ik ben daar ook schuldig aan. Want waarom ergerde het mij zo dat iedereen Steven Wilson en Lana del Rey zo goed vind? Slech is het niet. Maar de verafgoding staat mij dan zo tegen. Dus op het moment dat een artiest teveel aandacht en fanatiekelingen aantrekt, gaat het me ergeren. Dat heeft dus niets meer met de muziek zelf te maken.

Misschien meer wat voor een topic, maar ik probeer het alsnog even hier:

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.

*theoreticus. Verder ga ik nog even op mijn antwoord broeden.

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.
- Don Cappuccino: ik zie weinig overeenkomsten tussen mijn favoriete muziekstijlen (death/blackmetal/funeral doom) en mijn minst favoriete muziekstijl (trap). De enige overeenkomsten die ik kan vinden is dat ze beide een typerend ritme hebben: de typerende stotterende trap-beat en de blastbeats in death/blackmetal. De focus op een bedwelmende atmosfeer neerzetten hebben trap en funeraldoom dan weer gemeen. Bij trap vind ik dat ronduit lamlendig, bij funeraldoom juist bezwerend, diepgaand en meeslepend.

Er zijn anders genoeg metalcore en deathcorebands die je zonder twijfel ''metal'' noemt. Screamo is een ander verhaal, maar dat heeft ook nooit bij metal gehoord.

Ik niet in ieder geval. En mensen die dat wel doen neem ik niet serieus voor wat betreft echte metal.

Ik heb het gevoel dat het bij jou gewoon blinde hekel is tegenover deze (sub)genres, maar goed. Dan hoef je mij niet meer serieus te nemen voor ''echte metal''.

Je hebt het filmpje gezien?

Ja, ik had deze video al eerder gezien, ik kijk namelijk vaker naar Adam Neely op YouTube (heel erg interessant).

Dat je de stijlen niks vind kan natuurlijk, maar om nu gelijk al deze subgenres ''geen (echte) metal'' te noemen vind ik erg kort door de bocht. Vooral de eerste golf melodieuze metalcorebands (niet de metallic hardcore van bands als Earth Crisis en Ringworm) staat helemaal niet ver van bijvoorbeeld Slaughter of the Soul van At the Gates af (zelfs de grootste inspiratiebron). Toch denk ik dat je mening over deze subgenres duidelijk vast staat en er dus een aantal elementen in deze stijlen zijn die je heel slecht trekt, ondanks dat het ook ''metal'' is.

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.
- Don Cappuccino: ik zie weinig overeenkomsten tussen mijn favoriete muziekstijlen (death/blackmetal/funeral doom) en mijn minst favoriete muziekstijl (trap). De enige overeenkomsten die ik kan vinden is dat ze beide een typerend ritme hebben: de typerende stotterende trap-beat en de blastbeats in death/blackmetal. De focus op een bedwelmende atmosfeer neerzetten hebben trap en funeraldoom dan weer gemeen. Bij trap vind ik dat ronduit lamlendig, bij funeraldoom juist bezwerend, diepgaand en meeslepend.
-Boenga: vaste zender: Radio1 (België), 50% nieuws en duiding, 50% vrij 'neutrale' muziek. Alles oké, behalve zondagmorgen van 10 tot 11: eucharistieviering met psalmen en orgelmuziek en meer van die dingen...

Als je het filmpje hebt gezien dat is je opmerking over 'blinde hekel' een beetje overbodig nietwaar? Dat is namelijk precies waar het om gaat.

Dat Metalcore en Gothenborg overeenkomsten hebben maakt het nog niet tot hetzelfde genre. En natuurlijk kun je zoeken naar een metalband die heel dicht bij de grens zit en een coreband die aan de andere kant er ook heel dicht bij zit en die dan vergelijken en daarmee pogen om het hele argument te ridiculiseren. Neem bijvoorbeeld een Machine Head dat wat mij betreft precies op grens zit (tussen core en thrash) maar het voordeel van de twijfel krijgt omdat ze redelijk pionierend waren in hun hybride en tevens fatsoenlijk konden songwriten. Het is nooit 100% zwart/wit en er zijn ook core bands die ik wel kan waarderen maar over het algemeen hekel ik die genres dus.

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.
- Don Cappuccino: ik zie weinig overeenkomsten tussen mijn favoriete muziekstijlen (death/blackmetal/funeral doom) en mijn minst favoriete muziekstijl (trap). De enige overeenkomsten die ik kan vinden is dat ze beide een typerend ritme hebben: de typerende stotterende trap-beat en de blastbeats in death/blackmetal. De focus op een bedwelmende atmosfeer neerzetten hebben trap en funeraldoom dan weer gemeen. Bij trap vind ik dat ronduit lamlendig, bij funeraldoom juist bezwerend, diepgaand en meeslepend.
-Boenga: vaste zender: Radio1 (België), 50% nieuws en duiding, 50% vrij 'neutrale' muziek. Alles oké, behalve zondagmorgen van 10 tot 11: eucharistieviering met psalmen en orgelmuziek en meer van die dingen...
- Kronos: Terwijl ik wel van death, thrash, power en heavy metal hou zijn metalcore, black metal en commerciële gothic niet mijn ding. Maar de grootste hekel heb ik er niet aan. Wel aan house en schlagermuziek. Weinig of geen overeenkomsten met mijn favoriete muziek. Wat mij betreft gaat de theorie niet op.

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.
- Don Cappuccino: ik zie weinig overeenkomsten tussen mijn favoriete muziekstijlen (death/blackmetal/funeral doom) en mijn minst favoriete muziekstijl (trap). De enige overeenkomsten die ik kan vinden is dat ze beide een typerend ritme hebben: de typerende stotterende trap-beat en de blastbeats in death/blackmetal. De focus op een bedwelmende atmosfeer neerzetten hebben trap en funeraldoom dan weer gemeen. Bij trap vind ik dat ronduit lamlendig, bij funeraldoom juist bezwerend, diepgaand en meeslepend.
-Boenga: vaste zender: Radio1 (België), 50% nieuws en duiding, 50% vrij 'neutrale' muziek. Alles oké, behalve zondagmorgen van 10 tot 11: eucharistieviering met psalmen en orgelmuziek en meer van die dingen...
- Kronos: Terwijl ik wel van death, thrash, power en heavy metal hou zijn metalcore, black metal en commerciële gothic niet mijn ding. Maar de grootste hekel heb ik er niet aan. Wel aan house en schlagermuziek. Weinig of geen overeenkomsten met mijn favoriete muziek. Wat mij betreft gaat de theorie niet op
- Barney Rubble: Progrock (lievelingsgenre) en R&B (minst favoriete genre) hebben weinig met elkaar van doen. Al is het wel weer zo dat ik me vooral erger aan de overdreven zang bij R&B-zangeressen als Beyoncé etc, daar ik bij lievelingszangers als Hammill, Gabriel en (hoewel geen progrock) Gerrard de uitbundige zang juist wel weer enorm waardeer.

In dit filmpje komt muziektheorist Adam Neely met een verklaring voor waarom we bepaalde muziek haten (dus echt geërgerd raken als het opstaat). Volgens hem is er een bepaald soort uncanny valley waarin muziek die veel elementen bevat die we herkennen en waar we van houden, maar óók een paar elementen bevat waarbij dat totaal niet het geval is, leidt tot een sterk negatieve reactie. Nu de vraag: zijn er elementen die jouw meest en minst favoriete muziek (genres/artiesten) gemeen hebben en zo ja, welke?

- hoi123: Progmetal, zoals bijvoorbeeld een Dream Theater, is één van de soorten muziek waar ik het meest nare rillingen van krijg. Toch heeft het genre op sommige vlakken meer gemeen met progressieve folk zoals Joanna Newsom/Ichiko Aoba dan ik zou willen geloven, in termen van lang uitgesponnen composities met veel melodieuze variatie, complexe structuren en virtuositeit. Ik denk ook dat het Venn-diagram van mensen die beide "kampen" erg kunnen waarderen praktisch twee cirkels is.
-,Rudi S: ach niet speciaal in de muziek, want bv in het voetbal vind ik PSV geweldig en dan weer AJAX helemaal niets
- Mssr Renard: Ik heb dat met neoprog, singer/songwriter en zang-jazz het sterkst. Allemaal subgenres waarvan ik de elementen goed vind, maar in haar totaal niet kan aanhoren. Ik kan bijvoorbeeld slecht tegen moderne progrock, terwijl ik het goed zou moeten vinden. Misschien ben ik te cynisch. Singer-songwriter muziek vind ik gewoon saai en veel te vlak. Terwijl ik folk en evergreens juist erg leuk vind. Wat is het verschil tussen Don Mclean, Jackson Browne, Al Stewart en moderne troubadours als Ed Sheeran en Sufjan? Ook gezongen jazz kan ik met moeite aanhoren, en dan bedoel ik zowel Billy Holiday als Amy Winehouse. Jazz moet wat mij betreft instrumentaal zijn. Neoprog vind ik het vreemdst al is dat vaak ook gewoon popmuziek met lange liedjes ipv echt progressieve muziek. Maar dat is een andere discussie.
-dix: panfluit
- OWW: Bekend verschijnsel. Ik hou enorm van metal, bijna alle stijlen en de enkele stijl die ik niet zo boeiend vind, zoals Thrash Metal, kan ik ergens nog wel waarderen omwille van haar positie in de stroming in het algemeen. Waar ik echter een gruwelijke hekel aan heb is metalcore, deathcore, screamo en al die andere core stijlen die op metal lijken maar geen metal zijn en allemaal werden uitgevonden nadat ik naar metal ging luisteren. Ik heb daar zo'n hekel aan dat ik mensen die er naar luisteren bij voorbaat al niet kan uitstaan. Tevens een reden waarom ik metaltopics op musicmeter meestal mijd aangezien mensen daar het onderscheid tussen echte metal en dat vreselijk infantiele gejengel doorgaans niet maken. Is ook de reden waarom toplijsten zoals De Zwaarste Lijst van StuBru en de Heavy 100 van KINK maar zozo zijn terwijl ik juist wel een groot lijstjesliefhebber ben.
- Don Cappuccino: ik zie weinig overeenkomsten tussen mijn favoriete muziekstijlen (death/blackmetal/funeral doom) en mijn minst favoriete muziekstijl (trap). De enige overeenkomsten die ik kan vinden is dat ze beide een typerend ritme hebben: de typerende stotterende trap-beat en de blastbeats in death/blackmetal. De focus op een bedwelmende atmosfeer neerzetten hebben trap en funeraldoom dan weer gemeen. Bij trap vind ik dat ronduit lamlendig, bij funeraldoom juist bezwerend, diepgaand en meeslepend.
-Boenga: vaste zender: Radio1 (België), 50% nieuws en duiding, 50% vrij 'neutrale' muziek. Alles oké, behalve zondagmorgen van 10 tot 11: eucharistieviering met psalmen en orgelmuziek en meer van die dingen...
- Kronos: Terwijl ik wel van death, thrash, power en heavy metal hou zijn metalcore, black metal en commerciële gothic niet mijn ding. Maar de grootste hekel heb ik er niet aan. Wel aan house en schlagermuziek. Weinig of geen overeenkomsten met mijn favoriete muziek. Wat mij betreft gaat de theorie niet op
- Barney Rubble: Progrock (lievelingsgenre) en R&B (minst favoriete genre) hebben weinig met elkaar van doen. Al is het wel weer zo dat ik me vooral erger aan de overdreven zang bij R&B-zangeressen als Beyoncé etc, daar ik bij lievelingszangers als Hammill, Gabriel en (hoewel geen progrock) Gerrard de uitbundige zang juist wel weer enorm waardeer.
-Thudd: Falsetto.