"Welke muziek draai je het liefst tijdens fantastische seks?"
(jaja, we gaan de diepte in. Maar geheel vrijblijvend, niemand hoeft te reageren).

- buizen: dat wisselt, echt enorm. Situatie, tijdstip, locatie, bui. Maar uiteraard hebben wij Massive Attack wel eens gedraaid ja. Bijvoorbeeld.
- Graf: geen (de correcte Nederlandse spelling is overigens seks)
- mjuman: fantastische sex is dat soms beter dan muziek maken?
- Toon1: Geen
- Ozric: meestal wat er gewoon toevallig op staat. Behalve muziek met fluiten. Muziek met fluiten is mij verboden op te zetten tijdens de seks. Ik had zelfs vriendinnen met muziekverzoekjes.
- madmadder: geen seks
- sxesven: deze, en dan zeker twee of drie keer
- Bardt1980: John Cage - 4'33 op repeat in combinatie met het geluid van 't moment
- dix: Type O Negative of Vanilla Ice. Of iets daar tussen in.
- NYCL: Beter dat er niks op staat.
- deric raven: Nine Inch Nails - The Downward Spiral
- -SprayIt- Meestal geen muziek. Soms wel. Ligt eraan in wat voor bui we zijn, hoe laat het is en in welke staat we zijn. Enkele artiesten die vaker dan eens opstaan: Emancipator, Clubroot, GAS en Trentemoller. Seksplaten waar ik meteen aan moeten denken zijn: D'Angelo - Voodoo en Miguel - Kaleidoscope Dream, tikkeltje smerig.
- itchy: meestal niets, somsis iets tribaals als Demdike Stare wel fijn. Of Malle Pietje en de Bimbo's onverwoestbare Keihard Beuken.
- Casartelli: geen. En de combinatie van seks en filosofische bespiegelingen vind ik ook maar matig.
Hypnoblivion: Gin Wigmore - Kill Of The Night, Yeah Yeah Yeahs - Mosquito, Marilyn Manson - I Put A Spell On You
- Fathead: gewoon G-Spotify op de shuffle. Dat programma kan ik met mijn ogen dicht vinden op mijn computer...
- JSPR_G: De themesong van Srpski Film. Nee, maakt niet echt uit, eigenlijk. Vaak nog 't liefst gewoon geen muziek. En al zeker geen televisie/radio;

"Welke muziek draai je het liefst tijdens fantastische seks?"
(jaja, we gaan de diepte in. Maar geheel vrijblijvend, niemand hoeft te reageren).

- buizen: dat wisselt, echt enorm. Situatie, tijdstip, locatie, bui. Maar uiteraard hebben wij Massive Attack wel eens gedraaid ja. Bijvoorbeeld.
- Graf: geen (de correcte Nederlandse spelling is overigens seks)
- mjuman: fantastische sex is dat soms beter dan muziek maken?
- Toon1: Geen
- Ozric: meestal wat er gewoon toevallig op staat. Behalve muziek met fluiten. Muziek met fluiten is mij verboden op te zetten tijdens de seks. Ik had zelfs vriendinnen met muziekverzoekjes.
- madmadder: geen seks
- sxesven: deze, en dan zeker twee of drie keer
- Bardt1980: John Cage - 4'33 op repeat in combinatie met het geluid van 't moment
- dix: Type O Negative of Vanilla Ice. Of iets daar tussen in.
- NYCL: Beter dat er niks op staat.
- deric raven: Nine Inch Nails - The Downward Spiral
- -SprayIt- Meestal geen muziek. Soms wel. Ligt eraan in wat voor bui we zijn, hoe laat het is en in welke staat we zijn. Enkele artiesten die vaker dan eens opstaan: Emancipator, Clubroot, GAS en Trentemoller. Seksplaten waar ik meteen aan moeten denken zijn: D'Angelo - Voodoo en Miguel - Kaleidoscope Dream, tikkeltje smerig.
- itchy: meestal niets, somsis iets tribaals als Demdike Stare wel fijn. Of Malle Pietje en de Bimbo's onverwoestbare Keihard Beuken.
- Casartelli: geen. En de combinatie van seks en filosofische bespiegelingen vind ik ook maar matig.
Hypnoblivion: Gin Wigmore - Kill Of The Night, Yeah Yeah Yeahs - Mosquito, Marilyn Manson - I Put A Spell On You
- Fathead: gewoon G-Spotify op de shuffle. Dat programma kan ik met mijn ogen dicht vinden op mijn computer...
- JSPR_G: De themesong van Srpski Film. Nee, maakt niet echt uit, eigenlijk. Vaak nog 't liefst gewoon geen muziek. En al zeker geen televisie/radio;
- Vleertje: Stooges (Dirt en I wanna be your dog most fuckable songs ever!), Type O Negative, Bohren und der Club of Gore, Portishead, Massive Attack.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.

Ach inderdaad, vergat ik in mijn bericht helemaal in die hoek te kijken. Ja, bij mannen als Kanye en RZA valt het inderdaad meer op hoe goed de producties zijn. Dus eigenlijk zou je die wel als favorieten van me kunnen beschouwen.

Zo heb ik 'm niet gelezen en ook niet beantwoord. Want direct achter Conny staat Lee Scratch Perry

Vanwaar deze aanname?
Ik vraag wat je favo producer is dat heeft toch niks met rock of andere stroming te maken?

Ik snap de opmerking ook niet. De vraagsteller benoemt zelfs nog 1 van de grootste hiphop producers in zijn vraag.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.
- mjuman: daarop is geen zinnig antwoord te geven; tenminste geen waarmee de doorsnee mume-user wat kan. Steve Lillywhite is het duidelijkste voorbeeld: bij U2 en XTC goed werk geleverd, maar iig één Simple Minds album volkomen verkloot; Eno heeft prachtdingen gedaan, maar ook mindere, Daniel Lanois idem, Martin Hannett idem. Velen hier zullen nog nooit van Rudy van Gelder hebben gehoord.

Hoofdzakelijk (pop)rockproducers in de vraag (Rubin gaat breder, dat moet gezegd worden); zo'n referentiekader is natuurlijk niet nietszeggend over de smaak van de vraagsteller. Ik had overigens wel even het idee dat ClassicRockHoeHeetIeTegenwoordig die vraag stelde, tot ik zag dat jij 'm stelde. Verder niets ten nadele van jou hoor.

Nou ja niks ten nadele, dat je me bijna verwarde met ClassicRockHoeHeetIeTegenwoordig is toch al erg genoeg

Het spijt me, vigil. Ik zal het nooit meer doen.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.
- mjuman: daarop is geen zinnig antwoord te geven; tenminste geen waarmee de doorsnee mume-user wat kan. Steve Lillywhite is het duidelijkste voorbeeld: bij U2 en XTC goed werk geleverd, maar iig één Simple Minds album volkomen verkloot; Eno heeft prachtdingen gedaan, maar ook mindere, Daniel Lanois idem, Martin Hannett idem. Velen hier zullen nog nooit van Rudy van Gelder hebben gehoord.
- Casartelli: ik weet het niet zo... ook hier wel waardering voor een aantal Trevor Horn-producten, maar die drukt er dan meteen weer zodanig zijn stempel op, dat de identiteit van de band zelf soms in gevaar komt. Ambilantie t.o.v. Steve Lilywhite ook wel herkenbaar. Mijn favoriete bandje heeft onder diverse producers tamelijk fantastische cd's gemaakt (en onder ten minste twee ook vrij beroerd klinkende, maar dat terzijde).

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.
- mjuman: daarop is geen zinnig antwoord te geven; tenminste geen waarmee de doorsnee mume-user wat kan. Steve Lillywhite is het duidelijkste voorbeeld: bij U2 en XTC goed werk geleverd, maar iig één Simple Minds album volkomen verkloot; Eno heeft prachtdingen gedaan, maar ook mindere, Daniel Lanois idem, Martin Hannett idem. Velen hier zullen nog nooit van Rudy van Gelder hebben gehoord.
- Casartelli: ik weet het niet zo... ook hier wel waardering voor een aantal Trevor Horn-producten, maar die drukt er dan meteen weer zodanig zijn stempel op, dat de identiteit van de band zelf soms in gevaar komt. Ambilantie t.o.v. Steve Lilywhite ook wel herkenbaar. Mijn favoriete bandje heeft onder diverse producers tamelijk fantastische cd's gemaakt (en onder ten minste twee ook vrij beroerd klinkende, maar dat terzijde).
- Stalin: mooi gelegenheid om hierbij de namen van Tom Wilson en Bob Johnston te noemen. Kenners weten waarom... En van Neerlandse bodem uiteraard Delic voor zijn werk met Opgezwolle.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.
- mjuman: daarop is geen zinnig antwoord te geven; tenminste geen waarmee de doorsnee mume-user wat kan. Steve Lillywhite is het duidelijkste voorbeeld: bij U2 en XTC goed werk geleverd, maar iig één Simple Minds album volkomen verkloot; Eno heeft prachtdingen gedaan, maar ook mindere, Daniel Lanois idem, Martin Hannett idem. Velen hier zullen nog nooit van Rudy van Gelder hebben gehoord.
- Casartelli: ik weet het niet zo... ook hier wel waardering voor een aantal Trevor Horn-producten, maar die drukt er dan meteen weer zodanig zijn stempel op, dat de identiteit van de band zelf soms in gevaar komt. Ambilantie t.o.v. Steve Lilywhite ook wel herkenbaar. Mijn favoriete bandje heeft onder diverse producers tamelijk fantastische cd's gemaakt (en onder ten minste twee ook vrij beroerd klinkende, maar dat terzijde).
- Stalin: mooi gelegenheid om hierbij de namen van Tom Wilson en Bob Johnston te noemen. Kenners weten waarom... En van Neerlandse bodem uiteraard Delic voor zijn werk met Opgezwolle.
- ozric: Elk genre heeft zo'n zijn eigen producers. Voor blues en folk en rootsmuziek hoef ik geen stadiongeluid, dan is bijvoorbeeld Michael Barbiero de aangewezen man. Voor pop en AOR ben ik altijd erg tevreden geweest met Rupert Hine en Keith Olsen. Metal heeft ook zijn half-goden zoals Morris en de Morrisoundstudios. Rick Rubin heeft in het verleden een zwik erg vette platen geproduceerd, maar nu klinken zijn platen lawaaiig en té vol. Ik ben ook geen voorstander van de Loudnesswar. Het mag allemaal wel wat minder hard en vol. En dat geldt voor alle genres. Ik houd van dynamiek.

Producers heb je in alle soorten en maten. De een zal zich zo anoniem mogelijk willen gedragen terwijl andere zoals bv. Jim Steinman, Jeff Lynne, Trevor Horn en Alan Parsons echt een eigen sausje over de muziek willen heen gooien. Wat trekt jou het meeste aan, het volle stadiongeluid van Jim Vallance of juist het intieme geluid van Rick Rubin? Of te wel wie is jouw favoriete muziekproducer?

- itchy: Steve Albini. Direct, onopgesmukt en extreem dynamisch.
- Ynoskire: Manfred Eicher. ECM releases zijn stuk voor stuk prima opgenomen en gemasterd.
- Don Cappuccino: Ik ga mee met itchy. Platen die door Albini onder handen zijn genomen zijn vaak de beste platen van een band: puur en vol met urgentie. Een goed voorbeeld is Coward van Made Out of Babies. Ik ben dan ook benieuwd naar het nieuwe werk van Raketkanon en Esben and the Witch, Albini zat bij deze bands achter de knoppen. Ook staan qua metal Kurt Ballou en Colin Marston hoog bij mij.
- ArthurDZ: een paar producers hebben meerdere favoriete platen van mij geproduceerd, bijvoorbeeld Stephen Street, Butch Vig, Brian Eno en Flood, maar zoiets als een favoriete producer heb ik eigenlijk niet. Ik let er gewoon niet echt specifiek op.
- dix: Conny Plank.
- herman: Ik let er net als Arthur ook niet enorm op, maar Steve Albini is hier ook wel een favoriet. Het is soms net alsof je erbij staat in de oefenruimte.
Sandokan- In de soul/pop/hiphop-hoek, waar de producer meestal een veel grotere rol heeft in de composities/arrangementen, is het wel iets waar ik op let (favoriet is denk ik nog steeds wel Premier). Bij rock 'n roll is de producer toch als een huiself, hoe meer je merkt dat ie er is, hoe minder goed ie zijn werk heeft gedaan. Wat dat betreft is het geen toeval dat de producer, pardon opnemer, Steve Albini, die excelleert in puur en zonder opsmuk het geluid van een band op tape krijgen, hier al drie keer is genoemd (nu vier).
- Dungeon: Het produktietrio Organised Noize Productions bestaande uit Rico Wade, Ray Murray en Sleepy Brown. Hell yeaH!
~Slowgaze: Deze vraag is zo te zien door een rockist gesteld. Er zijn meer producers dan alleen rockproducers. Zoals Sander terecht zegt, in de hiphop/pop/r&b-hoek hebben producers een vrij grote rol door bijvoorbeeld ook de beats te maken. Qua zulke producers heb ik toch wel een voorkeur voor types als Ant, EL-P en natuurlijk Kanye. Verder boeien producers me niet als ze geen beats maken, en zeker niet als ze alleen aan schuifjes zitten. Jon Brion vind ik dan wel weer erg tof trouwens. Zijn samenwerking met Fiona Apple, en ook met Kanye trouwens. Maar laten we wel zijn, de Heideroosjes geproduceerd door iemand die ook The Dillinger Escape Plan heeft geproduceerd, klonken nog steeds als de Heideroosjes. Vaak maakt een producer weinig uit, en voor mijn gevoel is dat zeker in de rockhoek wel zo. Dat is natuurlijk ook vrij onderontwikkelde muziek. Groetjes van Maarten.
- vigil: Ik ben groot liefhebber van Trevor Horn en Giorgio Moroder dus die staan voor mij op het podium als het om producties gaat. Verder vind ik dat de albums van Common eigenlijk altijd fantastisch klinken maar die maakt niet echt gebruik van vaste producers (op Electric Circus zelfs veel verschillende) dus die zal gewoon een goed plan hebben.
- mjuman: daarop is geen zinnig antwoord te geven; tenminste geen waarmee de doorsnee mume-user wat kan. Steve Lillywhite is het duidelijkste voorbeeld: bij U2 en XTC goed werk geleverd, maar iig één Simple Minds album volkomen verkloot; Eno heeft prachtdingen gedaan, maar ook mindere, Daniel Lanois idem, Martin Hannett idem. Velen hier zullen nog nooit van Rudy van Gelder hebben gehoord.
- Casartelli: ik weet het niet zo... ook hier wel waardering voor een aantal Trevor Horn-producten, maar die drukt er dan meteen weer zodanig zijn stempel op, dat de identiteit van de band zelf soms in gevaar komt. Ambilantie t.o.v. Steve Lilywhite ook wel herkenbaar. Mijn favoriete bandje heeft onder diverse producers tamelijk fantastische cd's gemaakt (en onder ten minste twee ook vrij beroerd klinkende, maar dat terzijde).
- Stalin: mooi gelegenheid om hierbij de namen van Tom Wilson en Bob Johnston te noemen. Kenners weten waarom... En van Neerlandse bodem uiteraard Delic voor zijn werk met Opgezwolle.
- ozric: Elk genre heeft zo'n zijn eigen producers. Voor blues en folk en rootsmuziek hoef ik geen stadiongeluid, dan is bijvoorbeeld Michael Barbiero de aangewezen man. Voor pop en AOR ben ik altijd erg tevreden geweest met Rupert Hine en Keith Olsen. Metal heeft ook zijn half-goden zoals Morris en de Morrisoundstudios. Rick Rubin heeft in het verleden een zwik erg vette platen geproduceerd, maar nu klinken zijn platen lawaaiig en té vol. Ik ben ook geen voorstander van de Loudnesswar. Het mag allemaal wel wat minder hard en vol. En dat geldt voor alle genres. Ik houd van dynamiek.
- Stijn: Huh, Rick Rubin een intiem geluid? Curt Boettcher en Brian Eno heb ik wel hoog zitten.

Hij is bij de massa vooral bekend (tenminste dat is mijn mening) door de albums met J. Cash. Die kan je toch moeilijk overgeproduceerd noemen

Diezelfde massa kocht anders ook miljoenen hiphop-, metal- en rockalbums met Rubins naam erop. Ik vind 'm vaak vlak, droog en ongedefinieerd klinken. Om nog maar te zwijgen over de zogeheten loudness war.

Bijv. Reign in Blood is dan wel weer briljant, maar dat ligt niet direct aan Rubin.

Rubin is één van de producers die het voor mij hebben verpest, met hun herrie.

Blood Sugar Sex Magik is een van de beste platen die ik ooit heb gehoord. Maar wat hij de laatste jaren doet, gaat er bij mij niet in.

Rubin? Die kenden we al vóór Cash. Zijn bekendheid bij een bredere publiek was al met Run DMC gevestigd. Maar die bekendheid lijkt me ook gerelateerd aan zijn platenlabels Def Jam / Def Americain.

Tuurlijk, maar nu werd zijn naam altijd in 1 zin verwerkt met die platen van Cash en dat was bij Run DMC volgens mij niet zo. Maar goed wellicht heb ik het mis...