Gister het concert in de Paradiso meegemaakt. Je hebt niet veel bands die je live bij je strot en niet meer los laten. Het gehele concert was ik in de greep van steve wilsons prachtige stem en zijn geweldige band.
Het voorprogamma Paatos speelde een goede set maar kon mij niet echt vermaken. De band stond er bij als of ze er niet echt zin in hadden en de muziek kon geen potten breken.
Na Paatos was het een half uurtje wachten tot dat de echte show mocht beginnen. Porcupine Tree kwam op met een zeer energiek en pschydelisch nummer. Het publiek keek raar op: "Is dit nummer nieuw ofzo?"
Dat bleek echter niet het enige nieuwe nummer te zijn. De eerste helft van het concert werden er enkel en alleen nieuwe nummers gespeeld.
Het lijkt er op dat de band op de nieuwe plaat geen grote koerswijzigingen doorvoert. Wel viel het me op dat de er weer wat meer pschydelische klanken te horen zijn. Alle nummers maakt op mij een zeer solide en krachtige indruk. Het nummer wat mij het meest raakte was het derde nummer van de eerste set. Door Steve Wilson aangekondigd als een heel erg lang nummer. Geweldig drumwerk, heerlijke riffs en een prachtig refrein. Dat belooft wat!
Na 5 minuten pauze was het tijd voor de 2e set. Open Car, Sound of Muzak, Arriving Somewhere but not here en alle andere topper van de laatste 2 platen kwamen voorbij.
Absolute hoogtepunt van de avond was Trains. Op cd izorgt dit nummer voor veel luistergenot. Live is het een grote kippenvel trip! Het prachige acoustische gitaarspel en de geweldige falset stem van Steve Wilson zorgden er voor dat ik even een traantje weg moest pikken.
Inderdaad een fantastisch concert in Paradiso!! Hoogtepunten van de avond voor mij waren "Arriving..." en "The Start...", echt geweldig. "Trains" vond ik live een beetje tegenvallen, maar alsnog fantastisch om te horen.