De eerste keer AC live. En ik moet eerlijk zeggen; het viel me vies tegen. De mooie popliedjes die ik kende van Feels, Strawberry Jam en MPP gingen totaal verloren in veel te dik aangezette hoempa-hoempa waar geen touw aan vast te knopen was.

Wel een dikke pluim voor de manier waarop ze Fireworks brachten. Schitterend! En zo waren er meer mooie, zelfs fantastische momenten, die mijns insziens helaas te vaak verloren gingen in een brij aan beats,

Pantha te vet voorprogramma. Leek nog even de salonfähige ambientkant op te gaan (prima, maar had juist zin in de combinatie melodieuze techno / AC), maar werd met de intrede van voorzichtig schuifelende beats overheerlijk spacende, subtiele lentetechno. Typisch gaar concertpubliek dat stokstijf bleef staan hadden we even geen boodschap aan. 'Wat handig dat jullie met je handen in de lucht stonden', zei een vriendin toen ze ons zocht na een wc-bezoekje. Zou het ook goed doen in een club om 4 uur 's nachts, trouwens. Pantha verdiende meer voetjes van de vloer en handen in de lucht.

Animal Collective zelf presenteerde zich direct als een van de weinige bands die de 21ste eeuw hebben overleeft. 3 gasten op het podium met alleen drumcomputers, samplers en effectknoppen. Mijn ding, vet. Langzaam slurpte de kakofonie van geluid mij helemaal op. Herhalende (drum)patroontjes met daarover een eindeloos veranderend landschap van zwevende tonen hielpen mij compleet van de kaart. Geen last meer van zangers die me ooit irriteerden, wel totaal bedwelmd op weg naar muzikaal lala-land. Fireworks (blijkbaar een live-uitvoerig die weinig lijkt op het origineel? - iig een track of vijf voor het eind, zonder vocalen, met een razend opzwepend ritme en zo'n drie hoge melodieën door elkaar) was een grandioos hoogtepunt.

Vrij legendarisch eigenlijk.

En leuk om (stuiterend van de energie) half musicmeter voorbij te zien komen

Het concert begon erg sterk met Summertime Clothes en nog wat leuke nummers, maar ergens in het midden, zo na het briljant uitgevoerde Guys Eyes, werd het echt te rustig en was er teveel gebrei en te weinig liedjes. Gelukkig was het einde van het optreden weer erg sterk. Een superlange versie van Fireworks, Brother Sport, No More Running en My Girls: Geweldig!

Ik sluit me helemaal aan bij Goodfella, inclusief de grote berg mede mume'ers

Het begin van AC was even inkomen, met wat te schel geluid, maar 't werd steeds gekker en genialer, met als hoogtepunt wat Goodfella al zegt. En Pantha Du Prince verraste me in z'n geheel erg positief!

Zo, een hele berg aan berichtjes.

Laat ik me ook maar aansluiten bij de rest, met als kleine kanttekening dat ik het 2 jaar geleden stiekem nog een stukje leuker vond. Toen waren er ook wat minder rustige momenten dan nu. Fireworks was wel weer net zo geniaal (enkel iets korter dit keer).

Pantha du Prince was ook erg gaaf, maar als voorprogramma vond ik het niet zo heel erg geschikt. Was beter geweest als naprogramma.

En het rondje MuM achteraf was (uiteraard) erg gezellig.

Het vierde bandlid is even uit de band gestapt, maar komt voor het volgende album terug.

Leuk concert! Ik had ze al eerder dit jaar gezien in Leuven en dat vond ik toch een beter optreden. Het geluid was strakker in België en ook het feit dat het mijn eerste keer AC was telde mee

Maargoed, Ik heb even snel een paar punten opgeschreven:

+ Gezelligheid (Grote club bekende mensen)
+ Pantha Du Prince (Mensen moesten daar op los gaan!)
+ Brother Sport (Te verwachten, een heerlijk dans feestje)
+ Fireworks (Dat middenstuk is gewoon geniaal)
+ Slippi (Ja, publiek, ga eens los!)
+ What Whould I Want, Sky (Die moeten ze nog op CD uitbrengen!)
+ Op de foto met Panda Bear ;D (Achja... Had em in Leuven ook al gesproken, nu zat ie er wel doorheen met de tour)
+ BurgerKing met Appel Frietjes (#care verder)

- Paradiso geluid (Schraal, Geologists geluid te hard, resonantie)
- Begin van het concert (Tam, niet heel ordelijk)
- Leaf House (toch nét niet live)
- Einde van My Girls (Tempo variatie viel tegen)
- Vrij tam soms
- BurgerKing met stuk Milkshake apparaat (#fail)

=)

Leuk om herman, koen en Nevyn weer te zien, ThirdEyedCitizen voor het eerst. Gyzzz, Luc, GoodFella en de rest, wtf waren jullie?





Extended live versie

Slippi was toch wel 1 van de hoogtepunten, maar vond iedereen daar ook vrij tam onder blijven. Zal met de gemiddelde bezoeker te maken hebben, die qua discografie vaak niet verder terug gaan dan Strawberry Jam.

Ik vond het bij vlagen tof en bij vlagen wat minder. Het begon ok, maar het middenstuk was wat minder. Ik vond het af en toe een te grote brei van geluid waar in weinig van elkaar te onderscheiden viel. Als die ene gast bijvoorbeeld zijn gitaar er bij pakte, kon ik nauwelijks een noot er van verstaan. Ik weet niet of dat nou aan het slechte geluid lag of aan wat ze er zelf van maakte. Overweldigend was het wel op de één of andere manier, maar soms ook licht storend. Moet zeggen dat ik toen wel achter 2 posers stond die de hele tijd aan het lullen waren en een liter parfum over zich heen hadden gegooid. Daarna maar een paar meter verderop gaan staan en toen werd het steeds beter. Fireworks vond ik ook tof, en mijn hoogtepunt was toch wel brother sport. De toegift was leuk en maakte het concert uiteindelijk nog wel goed.

Alle MuMe-prominenten gemist jammer genoeg, maar had ook vantevoren die kledingberichten niet gelezen en zelf niks gepost, dus herkenning was uitgesloten.

In elk geval, het begon een tikje rommelig met een niet perfect afgesteld geluid. Gaandeweg werd het echter steeds beter en euforischer. Hoogtepunt vond ik die prachtige finale met Fireworks-Brothersport-applaus-No More Runnin'-My Girls. Had van mij zo tot de eeuwigheid door mogen gaan, er waren nog genoeg nummers die ik niet had gehoord. Zeer, zeer geslaagde avond, met een erg mooi voorprogramma en op de koop toe een roze animal-collective poster als buit

Als koen of nevyn de volgende keer gewoon fatsoenlijk bemiddelen ipv sneaky met iedereen apart afspreken komt alles goed

Was echt geweldigggg! Pantha best vet, Animal Collective geniaal. Begon knallend met Summertime Clothes, vond het rond dat nummer met dat Blue Sky-sampletje wel een beetje inzakken, nummer werd wel erg lang gerekt, maar vanaf dat nummer voor Fireworks (welke was dat?! pianoloopje, zieke zanglijntjes, superhypnotiserend, hoogepunt!) en daarna Fireworks Wat een versie. Brothersport en No More Runnin' ook heel vet, en My Girls had live nog wel iets meer mogen knallen (sampletje klonk wel vetter dan op plaat).
En even met Goodfella en Gyzzz mogen spreken

Man wat jammer dat ik niet ben gegaan ...vooral na het zien van Fireworks en Brother Sport .

My Girls was inderdaad een beetje karig Luc. Dan dacht je van ' en nu kan ik weer springen' en dan kwam het maar niet..

My girls is live inderdaad wat afgeslankt (in tegenstelling tot de meeste nummers), geen handgeklap of druk ge-bas zoals op de studioversie.

Twee jaar geleden zag ik Animal Collective in een voor de helft gevulde Oude Zaal van de Melkweg. Het album Strawberry Jam was net uit, maar tot grote verbazing van het publiek werd daar nauwelijks een noot van gespeeld. In plaats daarvan verschuilden de bandleden zich achter laptopjes, om een electronische club-achtige sound neer te zetten die we nooit eerder van de voormalige psych/freak-folkband uit Baltimore gehoord hadden. De songs die deze avond gespeeld werden kwamen begin 2009 op het meesterwerk Merriweather Post Pavillion terecht (een album dat ik hier besproken heb). Animal Collective denkt dus vooruit. Waar de meeste bands touren om het album dat ze recent hebben uitgebracht te promoten, schrijft deze band zijn songs op het podium om ze pas veel later op plaat vast te leggen. Live is de band dus altijd een hoofdstuk verder dan zijn fans en dat maakt het bezoeken van een Animal Collective-concert tot een spannende gebeurtenis.

Eergisteren (17 maart) speelde Animal Collective voor een geheel uitverkochte Grote Zaal van de Paradiso. De band heeft dus blijkbaar aan populariteit gewonnen. Waar ik de vorige keer ook maar met één vriend was, was ik er nu met acht en kwam ik daarnaast ook nog allerlei bekenden tegen. Het is goed te begrijpen, MPP is dan ook het meest toegankelijke en aanstekelijke album dat deze ongrijpbare band tot nog toe heeft uitgebracht. Omdat ook ik een dagje ouder word, zetelde ik mij neder op het balkon. Dansen zou ik wel in mijn gedachten doen.

Het voorprogramma was de Duitse electro-artiest Pantha du Prince, die mooie ambient-trance maakt om naar te luisteren maar nogal saai is om naar te kijken. Animal Collective had net als vorige keer een kleurrijke lichtshow, liet de nummers spannend in elkaar overlopen en zei haast geen woord tegen het publiek. Het is een intrigerend gezelschap. Geologist, de techneut van het gezelschap, staat met een mijnwerkerslampje op zijn hoofd links van het podium over een batterij electronica gebogen. Avey Tare zingt, schreeuwt en speelt gitaar en synthesizer, maakt spastische dansbewegingen, drukt op wat knoppen en beukt af en toe met een drumstok ergens tegenaan. Panda Bear heeft rechts zijn eigen electroknutsel-hoekje met computers en synths, drumt regelmatig als een bezetene en zingt samen met Tare of alleen. Vierde bandlid Deakin deed niet mee op MPP en werd ook voor deze tour thuis gelaten. Hij schijnt op het volgende album wel weer mee te doen.

In tegenstelling tot de vorige keer werden in Paradiso gewoon netjes de nummers van het album gespeeld. Of nou ja, 'netjes', soms met een langgerekte opbouw en pas na enige tijd te herkennen. Ook werd een aantal oudere nummers gespeeld, maar dan volledig bewerkt naar de huidige sound van de band. Slechts één nieuw nummer was te horen, het op Grateful Dead-sample leunende What Do I Want Sky. En ook dat nummer was voor een groot deel van het publiek geen onbekende, want zwerft al enige tijd over het internet in een versie die opgenomen werd voor de BBC. De reden dat Animal Collective voor het eerst in zijn bestaan geen nieuwe nummers on the road uittest, schijnt te maken te hebben met het volgende project van de band: de soundtrack voor een psychedelische film van een bevriend kunstenaar. De nummers die ze daarvoor hebben geschreven mogen niet los van die beelden gehoord worden en worden daarom niet live gespeeld.

Helaas werden mijn favoriete tracks van MPP, In The Flowers en Bluish, in Paradiso niet gespeeld. Ook oudere nummers waarvan ik begrepen had dat ze die nog steeds regelmatig spelen en die ik daarom graag had willen horen, zoals Banshee Beat, Winters Love en Panda Bear's Comfy in Nautica, werden overgeslagen. Toch mag er over het gespeelde songmateriaal zeker niet geklaagd worden. Hoogtepunten waren het lang uitgerekte en zeer intense Fireworks, het manische Slippi, het opzwepende Lion In A Coma en het beklemmende Also Frightened. Het magnifieke Summertime Clothes was een perfecte opener en trance-anthem Brothersport, het bezwerende No More Runnin en het poppy My Girls sloten het concert op waanzinnig wijze af.

Het geluid was helaas niet optimaal. De bas en beats klonken lekker vet en de gekke geluidjes kwamen goed over, maar het geheel was nogal schel en de vocalen soms erg zacht. Vooral in een 'klein' liedje als Leaf House viel dat op. En dat terwijl juist het contrast tussen vervreemdende muziek en bezielde samenzang voor mij de aantrekkingskracht tot deze band vormt. Als een van die twee wegvalt, is ook meteen een stukje van de magie weg. Toch bleef er nog een hoop magie over om te kunnen spreken van een hypnotiserend optreden. Het blijft immers Animal Collective, zonder enige twijfel de bijzonderste band van de afgelopen jaren. Als ze over twee jaar weer deze kant op komen ben ik er natuurlijk weer bij. Ben benieuwd of ze dan nóg groter zijn geworden. Kan het mij eigenlijk nauwelijks voorstellen, daarvoor blijft deze muziek toch nét iets te vreemd en eigenzinnig.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Concert nu op 3voor12tv stream: 3VOOR12 - Tv - 3voor12.vpro.nl

Wat heeft 3voor12 daar met het geluid gedaan, vraag ik me af. Een concert dat zich toch kenmerkte door oerharde effecten en beats. In zulke mate, dat de vocalen vaak in de muziek zelf zaten verweven, maar waar het toch verre van duidelijk klonk.
De opname dringt daarentegen de effecten een stuk naar de achtergrond en krijgt het voor elkaar om de nadruk te leggen op die vocalen. Niet perse een positief punt, aangezien de harde effecten/beats en de vocalen toch ook wel enigszins bevreemdend werkten.

Qua hoogtepunten blijft het een beetje hetzelfde. Eerder merkte ik op dat het wat voorspelbaar was, maar uiteindelijk valt dat nog mee. Veel nummers worden toch zodanig verdraait of met lange intro's, dat het toch fris blijft.
Guys Eyes is nog steeds fantastisch. Het sleept wat voort, maar een heerlijk vreemde jam, met die vocal loops. Leaf House werkt toch ook heerlijk meerstemmig.
Fireworks is geniaal. Hier is het geluid van 3voor12 echter zeer merkbaar. De intro van het nummer was live zeer hard en vreemd, met dat licht, maar er blijft hier niks van over op deze manier.

Als ik dan toch minpuntjes moet noemen, is het vooral het laffe My Girls. Slappe uitvoering. Lion in a coma heeft me nooit kunnen grijpen en No More Running vind ik ietwat saai, zeker als toegift.

Al met al leuk om deze registratie zo terug te zien. Kleine verkrachting van het geluid. Waar het in Paradiso ook zeker niet altijd even goed klonk, word de dynamiek er hier wel een beetje uitgefilterd. Zonde.

Iemand die trouwens weet hoe je zo'n video ript?