Idem hier. Kon mij goed vinden in het Nu-verslag. 'Tammetjes', noemde ik het gisteravond. Ik ben niet heel erg into DM en ken vnl de singles, maar ze hebben geen reclame voor henzelf gemaakt. Leuk om gezien te hebben, maar de volgende keer laat ik het aan mij voorbij gaan.

Jullie stonden dus bij elkaar begrijp ik ?

Ja, ik ben een irritant kutventje in een roze shirt.

Ik vond Wrong live juist ook heel erg sterk!

Ik heb ergens een beetje hetzelfde gevoel wat lennon heeft en weet ook niet waar het aan lag. Was het publiek te mat? Was ik zelf gewoon in een wat suffe maandag-bui? Was het omdat de show van Muse 2 weken geleden veel meer imponeerde en waar ik toen wel de longen uit mijn lijf schreeuwde en de hele avond heb staan springen?
Ik weet het niet..... ik weet het niet.... op zich een prima show waar ik me goed vermaakt heb maar ergens miste ik ook iets en weet inderdaad niet wat.
Ik vond Martin Gore 'solo' ook wel hoogtepunten moet ik zeggen. Dave Gahan blijft een held maar het lijkt soms Freddie Mercury wel

En kan iemand me wijsmaken wat nu de rol van Andrew Fletcher is? Volgens mij hadden ze ook een etalagepop neer kunnen zetten of zo

Overigens vond ik Soulsavers nog redelijk goed overeind blijven in de grote Ahoy. Dit soort muziek hoort thuis in kleine zaaltjes maar Lanegan deed het zo slecht nog niet.

Ik vond de nieuwe nummers live ook niet meevallen!!
Was overigens wel een goed concert met ( gelukkig ) veel nummers van Violator & Songs Of Faith And Devotion.
Al vond ik het toetsenwerk enigszins ondersneeuwen t.o.v het gitaarwerk, maar dat is mijn perceptie.

Depeche mode staat inmiddels wel garant voor een degelijke show met inderdaad inmiddels vaste hoogtepunten. Dat was gisteravond niet anders. Het was een lekkere show waar an sich weinig op aan te merken valt, maar ik ga wel mee in wat Aero en andere heren hierboven melden.
Ik heb me sowieso drie jaar geleden in Ahoy meer vermaakt, was toen diep onder de indruk, maar dat kan ook deels toegeschreven worden aan een eerste keer DM live.

Martin Gore solo blijft erg sterk, wel leuk om een van mijn favo nummers "Home" op een andere manier te horen

Soulsavers begon erg sterk, maar vond ik steeds minder worden naarmate het optreden vorderde. Wel een band met potentie.

Maandagavond. Het eerste concert van Depeche Mode dat ik bij mocht gaan wonen. Na op ons gemak geparkeerd te hebben, stapten we om tien over acht Ahoy binnen. Uit de zaal kwam al wat rumoer, maar wij gingen eerst onze jassen ophangen en van het sanitair gebruik maken. Om half negen betraden we de zaal en was het voorprogramma al van het podium verdwenen. Van wat ik hiervan online gehoord heb hoefde ik hier niet echt rouwig om te zijn.
Na een, door Martin Gore in elkaar geknutselde, megamix van slappe house werden de zaal lichten gedoofd en betrad de vijfkoppige band het podium. Dave Gahan zag er fris en strak uit, Andrew Fletcher iets minder. Het volstaat om te zeggen dat hij er was en dit gold een beetje voor het hele optreden. Martin Gore deed zijn achternaam eer aan, want hij had meer glitters op zijn lijf dan Goor en de andere Toppers bij elkaar.
De band opende met In Chains, een wat lauw nummer van hun laatse album, Sounds of the Universe. Hierna kwam de (hit)single Wrong van datzelfde album, dit nummer knalde al wat meer, maar klonk minder vuig en wringende dan op plaat. Na een donderend Hole To Feed kwam de vaart er iets meer in met Walking in My Shoes waarbij het publiek ook iets van zich liet horen. De visuals op een enorm scherm en wereldbol, werden ook steeds spannender en de livegeschoten beelden van de muzikanten werden door prachtige filters en effecten gehaald. It's No Good en A Question of Time (inclusief industriele gitaarpartij) stampten ook aardig door, hoewel ik het jammer vond dat bij die laaste het refrein aan de wat aarzeldende bezoekers overgelaten werd. Na Precious en World In My Eyes, verlieten drie van de vijf muzikanten het podium. Martin Gore nam een prominente plaats achter het de microfoon in en zong zich, ondersteund door de tourtoetsenist, op niet onverdienstelijke wijze door twee Ultra nummers heen, waarvan Home een Oranjelegioenachtige gelal in het aanwezige publiek los maakte. Jammer dat hier de strijkpartijen, die in de studioversie voor de spreekwoordelijke slagroom zorgen, achterwege bleven.
Hierna kwam de band terug en na een kort inzetje tot een reggeajam, speelden ze het laatste nieuwe nummer van de avond. Persoonlijke favoriet Peace werd helaas niet gespeeld. Tijdens Policy of Truth werden de videobeelden driedimensionaal toen wat enthousiaste fans ballonnen de lucht in joegen. Tijdens In Your Room hield Martin helaas zijn gitaar om. Hoewel hij - letterlijk- een stergitarist is, hadden de atmosferische toetsenklanken beter gepast dan het gitaargepiel. I Feel You profiteerde daarentegen enorm van de heftige gitaarpartij en dreunde er met name in het eindstuk lekker op los. Hierna was het tijd voor het onvermijdelijke: Enjoy the Silence, twee keer zoveel handen als bezoekers gingen de lucht in en dankzij de funky gitaarriff en wat aangepaste elektronica klonk het nummer verassend fris. Never Let Me Down luidde het einde van de reguliere set in.
Na een luid geklap, dat vrij snel verflauwde, kwamen Martin en de voor mij anonieme toetsenist het podium op voor een sublieme, verassende versie van One Caress, waarin de strijkpartijen gelukkig niet vergeten werden. De twee hieropvolgende nummers waren Stripped en Behind the Wheel en dit was inderdaad Muziek voor de Massa. Met een net iets te tamme uitvoering van Personal Jesus, wat gecompenseerd werd door de beelden van sexy vrouwen, kwam er een einde aan een voor mij meer dan geslaagd concert. Hierna restte ons nog de missie onze jassen terug te vorderen en naar huis te scheuren.

Mooie verslagen en hier en daar een beetje rockblues te bespeuren bij wat heren . Hier zijn wat plaatjes gemaakt vanaf de buitenring .

Ik heb zo eens wat commentaren gelezen en ik zit in het kamp van de criticasters. Waarschijnlijk mede omdat ik me er zo op verheugd had, viel het eigenlijk een beetje tegen allemaal. Eerder gemeld is al dat de synths te ver weg in de mix zaten, volgens mij , in ieder geval voor mij, het usp van Depeche Mode. Daardoor een redelijk droog en voor DM maatstaven kaal geluid. Verder bleken de nummers van Sounds of the Universe niet mee te vallen, was de rest van de setlist alsmede de uitvoering te voorspelbaar en het publiek, inclusief Sander Lantinga, suf dus minder sfeer dan wat ik me van vorige gelegenheden kon herinneren

Met exact hetzelfde gezelschap naar Massive Attack geweest. Ik had gegokt op een gelijkspelletje maar uiteindelijke uitslag in ons groepje was

Depeche Mode - Massive Attack: 0-4

Best een vermakelijke avond verder hoor maar van Depeche Mode verwacht ik meer dan routineus het klusje klaren. Met GG eens dat Stripped een hoogtepunt was.

Ik hoorde vooral vette minimal techno met af en toe een vleugje progressive en zelfs knipogen naar vroege jaren 90 rave. Maar gezien je stemmenlijstje ben je niet echt thuis in muziek zonder gitaren dus het zij je vergeven. Ik kon iig moeilijk stil blijven staan, itt tot het grootste deel van de zaal helaas.

Dan hoorde ik bij een klein deel van de zaal

Vond het ook tegenvallen, teveel op safe gespeeld, het was zeker niet slecht hoor, maar had geen euforisch gevoel wat ik de laatste 4x dat ik ze gezien heb wel had (dat was gewoon bij de vorige 4 tours, om het zo te zeggen) en dat zul je altijd zien., dan schrijft die verdomde Volkskrant er vandaag wel een zéér positief stuk over en krijgt het optreden 4 sterren Nogmaals, vond het zeker wel goed maar was niet overdonderd zoals bij andere keren, mag best eens een keer niet Never Let Me Down Again spelen of Policiy of Truth (goede nummers, dat is het niet) en speel dan nog eens Halo, Love In Itself of weet ik veel wat, nog genoeg materiaal om uit te putten, en ja VanDeGriend, wij waren ook met dezelfde bij Massive Attack en geld de zelfde uitslagm hoewel wij met zijn 3en waren Op naar Placebo morgen.....

Een prima recensie in de Volkskrant.

Massive Attack heb ik ook gezien. Dat was een fantastisch concert maar een vergelijking met DM is voor mij als appelen met peren.

Ik kan me wel aansluiten bij de meeste reacties. Het was beslist niet slecht, maar iets te veel een gamkzuchtige greatest hits show. De band had er zichtbaar zin in, maar Dave Gahan liet te veel teksten door het publiek zingen en Martin Gore scheurde veel steviger op zijn gitaar dan op de plaat, wat ten koste ging van de subtiliteit in veel nummers.

Kun je het over hebben maar zelfs als dat waar is, is het oordeel of je bij de een een betere avond hebt gehad altijd te maken. Zo heb ik ooit een vergelijking gemaakt tussen een optreden van Tool en George Michael die ik in 1 week zag. Dat was wel een gelijkspel ondanks dat dat boerenkool met aardbeienjam vergelijken is.

Ik ga denk ik met een ander gevoel of verwachtingspatroon naar concerten. Mijn eerstvolgende wordt New Model Army in de Melkweg en dat wordt, weet ik nu al, gewoon een snertavond. In de goede zin van het woord