Het kwam er nooit van of je bent pas later de artiest/band enorm gaan waarderen. Mogelijkheden genoeg maar nog nooit een live-optreden beleefd.
En nu kan het niet meer want de artiest is overleden of de band is uit elkaar.

Voor mij geldt dit met name voor Queen (met Freddie Mercury) en Michael Jackson. Overleden, terwijl ik ze 'toen' wel had kunnen zien.
Maar ook een icoon als Hanoi Rocks nog eens te zien optreden zal erg moeilijk worden.

Ik werd door een vriend van me uitgenodigd om naar Arctic Monkeys te gaan voor ze doorbraken, voor de fijne prijs van 11 ekkies. Uiteindelijk wilde ik op de dag zelf geloof ik wel gaan, maar toen was het uitverkocht door Engelsen die de hype al voelden hangen. Een maand later laaide het vuur ook hier op, en is het lange tijd één van mijn favoriete bands geweest. Gelukkig heb ik ze uiteindelijk nog wel iets van drie of vier keer live gezien.

Een band die ik al meerdere keren live had kunnen zien, maar wat ik nog steeds niet heb gedaan, is Queens of the Stone Age. Nu ben ik niet meer zo idolaat van hun muziek als een paar jaar geleden, maar ik ken de meeste van hun nummers nog van buiten en er komt dan ook vast nog wel een moment waarop ik die kans wél grijp.

Ik had graag The Golden Cats willen zien. Als Amy Winehouse niet zou zijn overleden dan had ze met John Coltrane... die miraculeus nooit overleden had kunnen zijn maar alleen verdwenen en met Syd Barrett.. die toevallig nooit met lsd in aanraking had kunnen zijn gekomen... Die drie zouden samen een eenmalig concert op de Filipijnen hebben kunnen kunnen geven onder die naam. Als ik daar dan toevallig zou zijn geweest had ik dat graag gezien... Helaas is het er nooit van gekomen.[sarcasmestand uit]

Toch wel Nirvana: Ein Abend in Wien liet ik maar zitten omdat iedereen in mijn omgeving het liet afweten en ik geen zin had om alleen te gaan (vooral voor de Pumpkins trouwens die ik hierna wel vaker gezien heb: eerste keer op Metropolis het jaar na Ein Abend in Wien) en Nirvana in Paradiso was helaas te snel uitverkocht.
Voor Ahoy had ik geen kaarten, dat vond ik te groot en we weten allemaal dat dat concert nooit meer heeft plaatsgevonden.

Zouden, zullen, beste, slechtste, top tien, top2000, mooiste, lelijkste.
Wie interesseert het?
Hele forums hangen er van aan elkaar. Ik ben vooral geinteresseerd in - persoonlijke - enthousiaste - positieve - verhalen.
Leuk als iemand eens een nieuw topic, dus, start.

Een oudere kameraad van me heeft dus Jimi Hendrix zien optreden. In Hilversum. Zegt ie.
En iemand anders heeft gewoon Led Zeppelin met John Bonham dus gezien, in Londen!
Toen was ik nog veel te jong en kijk er dan ook niet met weemoed op terug, maar ik baal wel Queen nog nooit gezien te hebben zeg.

Saxon met Graham Oliver en Motörhead met Würzel. Respectievelijk '88 en '90 te Gorredijk en Groningen. De verhouding tussen zakgeld/vakantiegeld en een dure entree zal in het eerste geval een rol gespeeld hebben. In het tweede geval een gebrek aan ondernemingslust om er alleen op uit te trekken.

Ik had in 1984 naar Metallica (met als voorprogramma Twisted Sister met Dee Snider) in een boerenschuur in Zwaagwesteinde gekund. Makkelijk. Wij zaten diep in dat opkomende wereldje. Dat was net in een periode dat ik nog erg jong was en wij Slayer in hun allereerste concerten op het vasteland in Europa volgden. Dat was al heel wat en achteraf legendarisch en cult. En wij hadden al niet veel geld toen maar ongelooflijk wat we toen allemaal hebben bezocht en meegemaakt aan concerten/steden in die jaren.
Maar goed, ik had dus geloof ik 'geen zin' of 'geen geld' toen voor Metallica in Zwaagwesteinde.
Met Cliff Burton.
Nog altijd spijt als haren op m'n hoofd.



We zijn het jaar daarop nog wel met de brommer naar Zuidlaren getogen, naar Anthrax in het Dorpshuus.

De bootleg van Zwaagwesteinde, 1984.

Ik had graag ooit Jason Molina live gezien. Niet dat ik daar ooit de gelegenheid voor gehad heb. Toen ik hem ontdekte was hij al verslaafd en kort na zijn comeback overleed hij.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik zowel hem (2009, paradiso) als Vic Chesnutt nog heb gezien, helaas heb ik wat Mark Linkous betreft wel het onderspit moeten delven.

Sparklehorse inderdaad. En Sonic Youth. Met name die laatste had ik best eens kunnen zien.

Ik had Smashing Pumpkins ten tijde van Gish in het Paard vanTroje kunnen zien, maar ik had geen zin (kende het wel en vond het ook goed).
Ik had een kaartje voor wat uiteindelijk het laatste concert van Pavement bleek te zijn, maar ik was ziek.

Ik had Jason Molina ook graag live gezien maar was even een paar jaar soort van niet tot nauwelijks met muziek bezig en heb veel van hem volledig gemist in die jaren. Verder baal ik tot op de dag van vandaag dat ik niet naar de Felsenkeller ben gegaan tijdens Wave and Gothic treffen Leipzig 2012 om Hekate daar een 2.5 uur durend concert te hebben zien spelen.

Michael Jackson en Daft Punk in de HMH vooral.

Vet zeg. Minimalistisch, monotoon, industrieel, kil, Detroit, underground, metal, house, en toch swingend.
En ze treden niet vaak op.

Aangezien we blijkbaar ook namen kunnen noemen van artiesten die er nog gewoon zijn en bands die nog gewoon optreden:

Tom Waits.... deed ik niet want vond ik te duur terwijl ik nu wel vaker (bijna) 100 euro neertel voor een concert van een artiest die ik graag wil zien.

Daar heb ik dus wel spijt van en de vraag is ook of de beste man ooit nog onze kant op komt, hoeveel het dan wel niet gaat kosten en of het überhaupt wel gaat lukken want dat gaat stormloop worden.

Het niet lukken kaartjes voor Kate Bush te bemachtigen in Londen later dit jaar is ook een pijnlijk iets voor mij.

En dan David Bowie: geen idee waarom ik de vorige mogelijkheden heb laten gaan. De kans hem nu nog te zien lijkt niet erg groot meer.

Als ik vorige maand mijn creditcard mee had genomen naar mijn werk dan had ik Prince ik het Ziggodome kunnen zien, nu verliep de reservering omdat ik niet kon betalen...

Maar serieuzer: ik kan me niet herinneren dat ik echt op het punt stond naar een inmiddels overleden of gepensioneerde artiest te gaan. Wel een hoop concerten waar ik achteraf bij had willen zijn maar waarbij een herkansing niet is uitgesloten.

Dat laatste.... ik zie hier nu wel erg veel namen voorbij komen met 'dit of dat optreden' terwijl betreffende artiesten gewoon nog actief zijn.
Wat is nu de bedoeling van dit topic?

"En nu kan het niet meer want de artiest is overleden of de band is uit elkaar."

Maar ja, dat laatste is ook knap relatief, ik had ook niet gedacht dat ik Camel nog eens zou kunnen zien. Overleden is dan wel weer relatief definitief.

Dit vind ik wel een topic voor Sandokan-veld

Dat is idd de bedoeling (grondslag) v/h topic. Ik noemde zelf weliswaar Metallica (die eergister nog optrad in Nederland) maar dat gemist concert was met Cliff Burton, de legendarische bassist die overleden is. Zodoende.

Metallica in Zwaagwesteinde

Had graag naar Lou Reed gegaan toen ie Berlin integraal uitvoerde maar zat krap bij kas en vond niet gaan een verstandige keuze. Achteraf had ik gewoon wat spaargeld moeten aanspreken .

Hahaha NO REGRETS!!1!1!!

OT: Ik heb van de drie of vier keer dat ik R.E.M. live had kunnen zien geen enkele keer gebruik gemaakt, wellicht nog een reünie maar ik zie het niet gebeuren op korte termijn.

Ja, R.E.M. hoort ook op mijn wenslijstje. De vorige keren laten gaan en nu bestaan ze niet meer

De dubbelaffiche Manic Street Preachers (met The Holy Bible) + Suede (met Dog Man Star) op tour, die passeerde in Belgie en Nederland. Concert was in Deinze Brielpoort dacht ik. Nniet gegaan omdat er een andere totaal onbelangrijke activiteit had die dag.... beide groepen later wel nog verschillende keren gezien. Voor mij de 2 topalbums van 2 van mijn favoriete groepen, dus terugkijkend is dat echt wel een gemis.

Toevoeging: Ik heb Lou Reed in 1996 overigens wel een keer live mogen aanschouwen, maar dat was een tour in het kader van een niet bijster sterk album.

The Scene met Thé Lau is ook nog maar 2x te bekijken.

Genoeg artiesten te bedenken die ik graag had willen zien, maar toen was ik nog geen embryo. Manassas in Amsterdam 1972 bijvoorbeeld.

Lou Reed heb ik in, ik meen 2007, gemist met Berlin. Was toen op vakantie in Frankrijk en kwam er pas later achter dat hij (in NL) optrad.

David Bowie had ik ook wel willen zien, zelfs in de ArenA, maar rond die tijd kende ik hem alleen van zijn gladde 80ies werk.

Slayer (met Jeff Hanneman) is me ook diverse malen door de neus geboord. Te jong om alleen te mogen gaan, treinen die niet aansluiten, 'spetterpoep' van Kerry King, annulering hier en daar. Zeven keer mislukt, twee keer gelukt, maar zonder Hanneman. Wel een keer met Pat O'Brien, dus dat scheelt.

Philip Glass vind ik te duur en King Diamond heb ik inmiddels in kunnen halen.

Herkenbaar gevoel, want ook ik ben te laat geboren om een aantal van mijn helden in hun hoogtijdagen te aanschouwen.

Gelukkig Leonard Cohen ondertussen wel 4 keer gezien en hoop dat King Crimson met hun nieuwe tour Europa nog gaat bezoeken.