Zaterdagavond (20 februari) zag ik Verminnen live, in het gezelschap van mijn lieve vrouwtje, het maanmeisje en haar sympathieke vader.

Zoals de naam van de tournee aangeeft, staat één van zijn passies centraal: water, zee, boten en Oostende. Voor de pauze ging zowat elk nummer over dit thema. De man heeft opmerkelijk veel nummers die zich daarvoor lenen. Eén van mijn persoonlijke favorieten paste in dit rijtje: 'Oostende in the Rain'. De weemoed, melancholie, nostalgie en tristesse van dit nummer weten me keer op keer te raken.

Na de pauze stonden naast de themanummers ook andere passies van Verminnen op het programma: van zijn liefde voor Brussel en de Marollen ('Brussel' en 'Madeleine la Marollienne') via Parijs ('La musette') tot verre continenten ('Bar Tropical').

'Laat me nu toch niet alleen' werd ingeleid met een hartverwarmende bindtekst over een jongen en meisje die elkaar hadden leren kennen en jaren later toevallig tegenkwamen aan de kassa van een warenhuis. Zij had problemen om te betalen, hij wilde voor haar betalen als ze nog eens met hem wilde dansen zoals toen, als ze hem nu niet alleen liet.

Hij gaf ook mee dat er binnenkort een nieuw album uitkomt. Eindelijk, na ongeveer 7 jaar. Geen verzamelaar, geen zijproject. Hij zong geen nummer van het verwachte album, maar droeg wel een tekst voor die wellicht gezongen op het album komt. En wat voor een tekst. Het werd een ode aan de talrijk overleden Vlaamse zangers die hij persoonlijk had willen leren kennen: Wim De Craene, Wannes Van De Velde, Zjef Vanuytsel, Walter De Buck en Louis Neefs zijn degenen die ik me herinner. Per zanger een strofe, verwijzend naar hun grote successen. Poëzie.

Na het concert mocht het maanmeisje op de foto met de zanger en mooier kon een gezellige avond niet afgesloten worden.

Leuk verslag! Bij een volgende gelegenheid zou je het in dit topic kunnen plaatsen. Hier plaats iedereen zijn concertverslagen / recensies enz.