Die boodschap had ie al begrepen, de mijne niet.

Donderdag ll. Art Garfunkel gezien in de Antwerpse Stadsschouwburg. Dat was een zeer ingetogen concert; de man kan nog steeds zingen en brengt overwegend de klassiekers. Voor wie de kans heeft om naar deze toch wel levende legende te gaan: je zult niet teleurgesteld zijn.

Goed om te weten, alleen jammer genoeg komt hij deze keer niet naar Nederland.

Symphony X in de Boerderij te Zoetermeer.

Samen met een collega naar dit concert geweest.
En in een uitverkochte Boerderij een zeer goed concert gezien.
Er waren maar liefst 2 bands in het voorprogramma.
De eerste band was Melted bla bla. Dit hield niet echt over.
2 zangers en 2 zangeressen. Daar moet meer inzitten dan ze lieten horen.
Daarna de Tunesische band Myrath. Dit was al een klasse beter.
En dan de Hoofdact: Symphony X.
De Amerikanen maakten er weer een waar feest van.
Front man Russell Allen zong weer fantastisch en was ook een begenadigd spreker.
Michael Romero liet zijn geweldige klasse zien als solo gitarist.
Men speelde het gehele concept album Underworld. Niet in de exacte volgorde en met als hoogte punten With Out You en Swan Song.
Een prima avond Prog Metal met een uitzinnig publiek en een fantatische band.
Een bijzondere avond die tot slot een negatief einde kreeg toe ik hoorde dat Piotr Grudzinski, de gitarist van Riverside was overleden op 40 jarige leeftijd.
Bijzonder feitje is dat Symphony X nog in het voorprogramma stond van Riverside in 2014 in de Boerderij.

Setlist:
Overture
Nevermore
Underworld
Kiss of Fire
Without You
Charon
To Hell and Back
In My Darkest Hour
Run With the Devil
Swan Song
The Death of Balance / Lacrymosa
Out of the Ashes
Sea of Lies

Encore:
Set the World on Fire (The Lie of Lies)
Legend

Afgelopen zaterdagavond Arno in de oude zaal in de Melkweg, Amsterdam.

Het leek dat Arno er zaterdag zin in had, er werd zelfs een stukje amsterdams gezongen. Hij vertelde dat hij een tijdje in amsterdam heeft gewoond ( tijdens de glorie dagen van T.C.Matic ) .
Een mooi van mix van T.C.Matic en zijn solo werk. Vooral de nieuwe nummers vielen op.
De sfeer in de ( niet uitverkochte) zaal werd steeds beter, vooral toen er nog twee toegiften werden gegeven.

Niet Symphony X, maar Votum stond in het voorprogramma van Riverside toen.

Symphony X was inderdaad erg gaaf afgelopen zondag. Het was voor mij hun beste show die ik ooit van hen zag. Underworld is gewoon een erg geslaagde CD, waarop de ruigere metal van de vorige CD goed in balans is gebracht met meer melodieuze songs. Het was jammer dat Myrath zo weinig speeltijd kreeg, want die waren erg lekker op dreef.

Joanna Newsom in de Bozar. Erg secuur optreden, met een begeleidingsbezetting uit het boekje. Dat AB Newsom wilde laten optreden in de Bozar is niet verbazend: een divers (no pun intended) publiek, gaande van hearbundragende hipsters en klassiek geschoolde meerwaardezoekers.

Prompt de LP van Emily en de cd van Have One On Me meegenomen

Gisteravond de Amsterdam Klezmer Band in Paradiso.

Geweldige toffe avond weer gehad. Elk optreden is eigenlijk altijd weer een feest. Geen gitaar, drums of toetsen.
Wel een accordeon, contrabas, saxofoon, trompet, klarinet, trobone en wat slagwerk/percussie.

Ter ere van het ter doop houden van het nieuwe album Oyoyoy.
Ik heb er verder geen enkel verstand van, de muziek is buitengewoon moeilijk te plaatsen, maar het swingt twee uur lang de pan uit.
http://www.vialactea.be/wp-content/uploads/2013/07/amsterdam-klezmer-band-xl.jpg

25 februari, De Boerderij te Zoetermeer

Adrian Belew Powertrio

Donderdag 25 februari was de dag dat Adrian Belew, Julie Slick en Tobias Ralph onder de naam Adrian Belew Power Trio het podium bevolkte in de Zoetermeerse Boerderij.

Het voorprogramma was in handen van het Franse prog(metal) gezelschap Lizard. Net zoals bij de groep van Adrian Belew was het een trio wat het podium op klom. Andere overeenkomt was dat de groep ook bestond uit 2 heren en 1 dame. De dame nam plaats achter de drums en sloeg er op los. De zanger had een goede schreeuw die hij dan ook regelmatig de zaal in gooide. De normale zang liet behoorlijk te wensen over. Muzikaal was het wel aardig maar weinig interessant.

Tegen half tien kwam het trio waar de redelijk gevulde (maar eigenlijk schandalig lege) zaal voor gekomen was. Adrian Belew is bekend als sessiemuzikant bij Talking Heads/Tom Tom Club, jarenlange live en sessiemuzikant bij David Bowie, lid van de groep van Frank Zappa maar vooral van een twintigtal jaren zanger en gitarist bij King Crimson. De goedlachse Amerikaan had een zwarte overal aan met fel rode schoenen er onder. Dit bleek niet de opvallendste kledingkeuze te zijn. Die kwam namelijk van bassiste Julie Slick. Een legging van fel roze stof met hierop een combi tussen My Little Pony en Jurassic Park en diverse regenbogen had ik in ieder geval nog nooit gezien.

Maar goed het gaat om de muziek en die was meer dan in orde. Er kwam redelijk veel King Crimson spul voorbij waar het grootste gedeelte van de zaal ook wel op wachtte. Omdat niet veel nummers extreem logisch in elkaar zitten was het soms even zoeken naar een begin en een eind van een nummer. Dit werd soms gewoon opgelost door ineens te stoppen met spelen wat Zappariaanse geluidjes rond te strooien en verder te gaan met een volgend nummer. Hierdoor zat de vaart er wel goed in. Belew heeft een natuurlijke (vriendelijke) uitstraling waardoor de soms uiterst serieuze (freakerige) muziek nog altijd frivool over kan komen. Dan nog even terug naar de bassiste! Want die moet nog wel even een compliment krijgen, wat was ze goed zeg! Het zijn natuurlijk niet de meest makkelijke partijen die ze moet spelen maar het zag er allemaal uit alsof ze het zonder moeite deed en het klonk als de welbekende klok.

Hoogtepunten genoeg maar als ik er eentje moet uitpikken ga ik voor Ampersand. Ook Young Lions was zeer aardig. Dit komt van het gelijknamige album waar op de studio versie Slagerij van Kampen nog meedoet.

Het geluid was erg goed en de lichtshow simpel doch doeltreffend dus wat wil een mens nog meer. Op schaal van een 5 zou ik dit concert een 4,5* willen geven, ik ben blij dat ik geweest ben.


De setlist van Zoetermeer heb ik niet maar hieronder staat de setlist van een paar dagen er voor in Polen. Zo op het eerste gezicht kwam dit aardig overeen met gisteravond.

The Momur
Big Electric Cat
Men in Helicopters
The Lone Rhinoceros
Dinosaur
One Time
Three of a Perfect Pair
b
Frame by Frame
Beat Box Guitar

Set 2

Heartbeat
Walking on Air
Ampersand
Young Lions
Of Bow and Drum
Neurotica
Futurevision
e

Indiscipline

Dat moet een mooi concert zijn geweest, vigil, zo op zomaar een doordeweekse avond in De Boerderij.
Wat was de entreeprijs nu voor een dergelijk concert?
Speelden ze niets van Bowie?

Nee dat laatste had ik ook verwacht maar niet dus. Nou ja niets moet natuurlijk.

prijs was uit mijn hoofd 22 euro

Geweldig concert van Belew en consorten. Ik vond de Boerderij eigenlijk boven verwachting goed gevuld, al verkoopt Crimson Projekct (waar het Belew Power Trio de helft van vormt) zo'n zaal gewoon uit. Veel niet al te logische nummers, die vaak in werkelijk maar 3-4 minuten klokten, maar veel langer leken te duren. Daarmee was de 1,5 uur die het optreden duurde ook eigenlijk wel genoeg, zeker na de fantastische afsluiter Indiscipline.

Gisteren de Staat gezien in het Paard te Den Haag. In blakende vorm kan ik wel zeggen. Wat een unieke band is het toch. Van elk nummer genieten en dan toch nog balen dat ze sommige nummers niet hebben gespeeld. In totaal 1 uur en 3 kwartier gespeeld. Mooie lichtshow, goed geluid, echt een topavond gehad.

En na afloop stonden de heren gewoon in de hal platen te signeren. Ik heb O meteen maar aangeschaft, en laten signeren.

De setlist:

Peptalk
Make The Call, Leave It All
Down Town
Blues Is Dead
Murder Death
Old Macdonald Don't Have No Farm No More
Psycho Disco
Devil's Blood
Help Yourself
Time Will Get Us Too
Baby
Make Way For The Passenger
Input Source Select
Get on Screen

Encore:

Rooster-Man
The Fantastic Journey of the Underground Man
Sweatshop
Witch Doctor

10cc - zondag 28/02 - Het Depot, Leuven.

We waren met drie; twee 10cc-fans, de derde was een kameraad die pas een jaar of 10 in Europa woont, en er nauwelijks wat van kende. Zíjn commentaar na het optreden: het was veel te veel 'af'.
Ik en nummer twee vonden dat echter een prima zaak: alle hits (en een stuk of drie minder bekende songs) tot in de puntjes afgewerkt. Vijf muzikanten die precies laten horen wat je op de plaat hoort: geen enkele noot ontbreekt, geen enkele percussieslag ontbreekt; en er wordt nog gezongen alsof ze er nog maar twintig zijn.
Graham Goldman zei dan gisteren ook nog eens op de radio dat ze zelf ook vinden dat het zo hoort, ze gaan er van uit dat het publiek dat van hen verwacht: de nummers spelen zoals iedereen ze kent.

Ze hebben toch wel behoorlijk wat hits gehad, en die kregen we allemaal te horen, met Wallstreet Shuffle, Art For Arts Sake en Rubber Bullets (afsluiter) als m'n persoonlijke favorieten. Donna werd a capella gebracht.

Ik las hier een poosje geleden 'klachten' over het feit dat Goldman het enige originele lid van de groep is; maar de drummer is er sinds '73 bij, de gitarist sinds '74..., wat mij betreft is de naam 10cc best oké - daar waar bijvoorbeeld John Watts onder de naam Fischer Z met 4 jonge gasten speelt; tja...

Uitstekend optreden ! Mogen van mij elk jaar passeren...

Afgelopen dinsdag én woensdag The Libertines in Paradiso gezien. Beide avonden waren uitverkocht, mede dankzij een heleboel Britten die speciaal hiervoor naar Amsterdam waren gekomen. De aanwezigheid van de Britten zorgde voor een extra goede en uitbundige sfeer inclusief vele bierdouches.

Beide avonden waren Reverend & The Makers het voorprogramma. Ik kende de band nog niet, de vele Britten overigens wel, maar echt heel vrolijk werd ik er zelf niet van. De band maakt 'gewone' britpop dat het meeste weg heeft van Oasis in de 00's en een vleugje Stone Roses. De zanger zag er uit alsof hij direct vanuit de pub het podium was opgestapt.

Dan over naar de band waar het de afgelopen twee avonden voor mij en vele anderen om draaide, The Libertines. Nog altijd kan ik ze mijn favoriete band noemen en niet voor niets staan hun eerste twee albums op nummer één en twee in mijn top 10. Na de (tweede) comeback van de band in 2014 heb ik ze al twee keer eerder mogen zien. De eerste keer was in 2014 in de HMH waar de sfeer geweldig was en de tweede keer op het Best Kept Secret Festival in 2015 waar ze beter speelden, maar de sfeer toch net iets minder was dan in de HMH destijds. Deze twee avonden (en vooral de eerste avond) waren de combinatie van beide.

De setlist van beide avonden waren ongeveer gelijk met hier en daar een verschil in volgorde en de tweede avond was er nog een tweede (niet geplande) toegift. Vanaf opener Barbarism (van het jongste album Anthems For Doomed Youth uit 2015) was het gelijk al springen en hossen, en vlogen die eerste biertjes over het publiek zoals het hoort bij een Libertines concert. Verrassend was toch wel dat de nieuwe nummers vrij goed aansloegen met Gunga Din als beste. Alleen The Milksman Horse en Anthem For Doomed Youth sloegen wat minder aan, maar dit zijn dan ook wat rustigere nummers. De nieuwe nummers werden in de eerste helft steeds afgewisseld met een gouden oudje van de eerste twee albums die steeds met luid gejuich van herkenning werden onthaald en met hartstocht meegezongen.

Het was verder een concert zoals je dat bij The Libertines kan verwachten. Bij vlagen rammelt het aan alle kanten, soms aan het slordige af, maar laat dat nou juist een van de grote charmes zijn van de band. Verder werd er zoals verwacht tussen de nummers door veel overlegd tussen Peter en Carl over welk nummer nou gespeeld moest worden en gepield met de gitaar. Maar als je dan misschien even denkt dat het niet lekker loopt knallen ze er gewoon weer een heerlijke punkrock nummer uit en gaat iedereen weer uit zijn dak. Vooral richting het einde van de reguliere set en in de toegift kwamen de echte krakers als Time For Heroes, What A Whaster en Up The Bracket voorbij. Beide avonden was Don't Look Back Into The Sun de geweldige afsluiter.

Zoals al gezegd was er de tweede avond nog een tweede ongeplande toegift. Nadat Don't Look Back Into The Sun was gespeeld en de band op weg was het podium te verlaten, bleven Peter en Carl achter de piano hangen, dook John onverwachts het publiek in waarna de andere volgden, en werd er besloten om nog maar even door te spelen. Het was mooi om te zien dat de band enorm aan het genieten was van de avond. Een furieuze versie van I Get Along volgde en met Tell The King zat de avond er dan echt op.

Misschien een beetje lang verhaal, maar ik heb twee geweldige avonden beleefd!

Haha, Reverend and the Makers; daar heb ik nog een t-shirtje van. Opgelopen na een concert van hun zo'n 5 jaar in Paradiso. Het enige concert dat ik er ooit heb gezien waarbij de zanger na het concert buiten doorging, akoestisch op gitaar. Ze hadden 1 hitje wat ik leuk vond Heavyweight Champion of the World, maar daarna zijn ze flink afgegleden.

Ik was er dinsdag bij. RatM niet gezien maar daar ben ik niet rouwig om. Wat je zegt; het rammelende en rommilige is de charme van The Libertines, en had ik ook niet anders verwacht. Het was de eerste keer dat ik ze zag. Op een paar hitjes na ken ik ze verder niet goed genoeg. You're My Waterloo vond ik het hoogtepunt, maar dan ben ik ook een groot liefhebber van de stem van Pete Doherty. Sowieso volg ik alles wat de man uitbrengt. Hoop weer eens op een solo-album.

Kan me voorstellen dat het als fan smullen was.

You're My Waterloo was ook erg mooi ja, werd ook geweldig meegezongen wat ik niet had verwacht eerlijk gezegd. Al blijft de oude versie (zonder piano) wel mooier.

Als het goed is zal ergens eind dit jaar een nieuw solo album van Peter verschijnen. Ik hoop ook enorm dat dit ook echt zal gebeuren.

O, dat is wel erg goed nieuws. Volgens mij was hij daar al een jaar of 2 geleden mee bezig maar toen kwam The Libertines er tussendoor, geloof ik. Ik houd het in de gaten.

Ik wist niet dat er nog een andere versie was van YMW. Ik ga het eens opzoeken.

You're My Waterloo komt uit de tijd van voor de debuutplaat, maar pas op de laatste plaat heeft het een officiele release gekregen. Als je fan bent van Peter solo kan je de oude versie denk ik ook beter waarderen. Hier nog een linkje naar nieuws betreft nieuwe solo plaat New Pete Doherty Solo Album Due In 2016 - nme.com

Mooie, nieuwe single wordt van het voorjaar al verwacht! Thanks for the info!

Afgelopen woensdag Dan Stuart, Thoman Neyman en Fernando in het Tolhuis - Amsterdam gezien.
Het blijft een sfeerloze bedoeling daar in Noord, lichten blijven gewoon aan tijdens het concert,
gelukkig dit keer wel leuke pauze muziek.
Er waren maar 29 bezoekers , geteld door Dan. Ja je kan ze ook beter zien in de rest van nederland.
Bijvoorbeeld dan stuart in Ottersum, nog mooie herinneringen aan.
Maar nu het concert. Jammer genoeg speelde Fernando niet echt veel nieuwe nummers van zijn cd
die net uitgekomen is. Hopelijk als het voorprogramma van Richmond Fontaine meer hiervan, hij vertelde mijn dat hij dan een extra gitarist mee heeft.
Van Thomas Neyman had ik nooit gehoord, maar leuke verhalen, maar even surfen op het net voor meer info.
Gelukkig ondanks de 29 man, was het humeur van Dan nog opper best, mooie nummers van zijn solo cd´s en bij het einde natuurlijk nummers van Green on Red.

en nu echt gisteren gezien, Chris Robinson Band in Paradiso Amsterdam. Het was bijna uitverkocht.

Een echt amerikaanse show, precies om half negen beginnen, en dan ook ook precies om half twaalf stoppen incl pauze. Dus iets meer dan 2, 5 uur muziek. Met de bekende wierook stokjes bij het begin van de sets, zoals dat bij de Black Crowes ook het geval was.
Nu het concert.
Twee lange sets, met voor mij veel onbekend werk, dat komt ook mede omdat ik meer de kant van Rich Robinson op ben gegaan. Er werd weinig gepraat tussen de nummers door.
Neal Casal deed zijn best, maar kan de plek van Rich nooit innemen. De vonk sloeg ook niet echt over.
Toen ik op de fiets naar huis zat , had ik alleen het laatste nummer van J J Cale in mijn hoofd,,, after midnight.

Joanna Newsom (& Robin Pecknold), Olympia, Dublin

Gisteren zag ik ein-de-lijk Joanna Newsom eens live, na heel wat jaartjes wachten. En het was PRACHTIG! Robin Pecknold (Fleet Foxes) deed het voorprogramma en ik vond het fijn zijn geweldige stem weer eens live mee te maken. Hij speelde voornamelijk nieuw werk en ik ben benieuwd of het binnenkort officieel uit gaat komen.

Na een korte pauze (even benen strekken, het was erg krap zitten in deze oude zaal) kwam Joanna Newsom in haar bloemetjesjurk op het podium. Na 2 seconden had ze het ijs al gebroken met haar gegiechel, wat een leuk mens zeg.

Ik heb het hele concert ademloos zitten toekijken, wat een muzikaliteit... wow. Ze speelde een mix van oud en nieuw werk, en ik was erg blij dat ze enkele van mijn favorieten (In California, Time as a Symptom) deed. Monkey & Bear was denk ik mijn favoriet van de reguliere set, ze ging behoorlijk tekeer op d'r harp.

Bij de toegift kwam Robin Pecknold het podium op, en zongen ze samen On A Good Day (dat ze tijdens de tour veel in de kleedkamer hadden geoefend.) Schitterend!

Joanna Newsom & Robin Pecknold - On A Good Day - YouTube

Setlist:

Bridges and Balloons
Anecdotes
Divers
Monkey & Bear
Waltz of the 101st Lightborne
In California
Sapokanikan
Leaving the City
Have one on me
Peach, Plum, Pear
Cosmia
Time, as a Symptom
Good Intentions Paving Co.
On a Good Day (w/ Robin Pecknold)
Sawdust & Diamonds

Die setlist . Joanna staat op nummer 1 van artiesten die ik ooit nog een keer wil zien.

Afgelopen weekend heb ik haar in Doornroosje, Nijmegen gezien. Simpelweg fenomenaal inderdaad. Ook zo'n schitterende setlist (grotendeels hetzelfde, had wel Emily erbij, dat was zeker een hoogtepuntje). Zeker een keer live zien, Roeland!

Roald van Oosten, oud zanger van Caesar, presenteert zijn nieuw album in de Ekko.
En hij speelde ook twee oude nummers:

Silversun Pickups - Tolhuisttuin Amsterdam
Sinds 2009 (cd "Swoon") ben ik SSP gaan volgen en elke nieuwe cd bevalt mij prima dus nu maar eens live luisteren maar helaas viel dat een beetje tegen.
Waar op cd alles keurig een plaatsje heeft en je dus alles goed hoort klinkt het live veel meer eendimensionaal en rommeliger.
De stem van Brian komt moeilijk boven de muziek uit en bassiste Nikki als 2e stem gaat goed maar solo klinkt ze gewoon slecht.
Gelukkig is de zaal erg enthousiast en heeft de band er zin in en mede door een leuke setlist (alhoewel hoogtepuntje "Nightlight" te vroeg komt) was het concert niet slecht.

Het was iets drukker in Utrecht. In het kleinste zaaltje (Club Nine) hoog in de nok, was een intieme setting gecreëerd. Dan refereerde dat dit het "cleanest place" waar hij heeft gespeeld.

De drie artiesten speelde zonder pauzes aan een stuk.
Ook speelde hij hier behoorlijk wat Green on Red nummers. Helaas geen encore, want daar doet Dan niet aan.

On a Good Day live, wauw! Die speelt ze zelden. Het is sowieso een fabelachtig mooie setlist, alsof ik hem zelf heb mogen samenstellen.

Ook voor mij geldt: Joanna Newsom moet ik ooit nog eens live zien.

Jammer dat het live wat tegenviel. Silversun Pickups heb ik ontzettend hoog zitten als band, vooral ook omdat hun muziek altijd zo verdraaid goed in elkaar zit. Dat die complexiteit live moeilijk te evenaren is (waardoor het wat eendimensionaler wordt) snap ik op zich wel.

De setlist ziet er gelukkig wel erg lekker uit (Ragamuffin! Lazy Eye!) en als het publiek enthousiast is heb je waarschijnlijk al snel een leuke avond.