Je hebt mijn verhaal al gelezen. Ja jammer dat je er niet was. Maar we zien elkaar in de Baroeg in ieder geval.

Nee dan kan ik niet, ga wel naar Sonic Whip, en wellicht de najaars editie van de Baroeg

Grauzone. Deze 10de (jubileum) editie brengt een hoop artiesten en bands met zichmee die in de afgelopen tien jaar al eens eerder op het festival hebben gespeeld. Voor deze gelegenheid heb ik er voor gekozen twee dagen aanwezig te zijn. Daarmee was dit mijn 6de Grauzone ervaring, zowel fysiek op het festivaal als digitaal tijdens de corona periode!

De aankleding en heel het concept is met deze 10de editie het zelfde gebleven. En ook met deze tiende editie trekt het festival weer bezoekers van over de hele wereld naar zich toe. Iedereen mag hier zichzelf zijn en wordt hierin gerespecteerd. Juist daardoor brengt dit een fijne en prettige sfeer met zich mee en blijft het daardoor laagdremplaagdrempelig.

---------------- vrijdag 10 februari 23

De aftrap in de grote zaal van het Paard is aan VRSex. De band onder begeleiding van postpunk-legend Andrew Clinco zweept de matig gevulde zaal op in een hoog tempo aan postpunk knallers. Ergens is het live niet zo gedreven aan distortion dat het op de bestaande audio klinkt. Toch lijkt het daardoor wat schoner over te komen en komt alles beter tot zijn recht. Uiteraard staat de distortion gelukkig wel voluit en is het rammen geblazen op deze muziek. Een heerlijke energierijke en strakke aftrap naar mijn ervaring.

Eenmaal naar de kleine zaal staat deze helemaal stampens vol voor de band Tempers. Mensen staan zelfs buiten de zaal in de hal te wachten tot ze naar binnen mogen/kunnen. De band speelde al eerder op het festival en is nu geplaats in de kleine zaal op een nogal vroeg tijdstip. De dromerige gitaar melodieën worden overstroomt door bombastische synth melodieën. Ergens komt het hard binnen, maar staat het geluid zodanig goed afgestemd dat ook de mooie zang van Jasmine Golestaneh nog goed te horen is. De zaal dunt halverwege toch uit waardoor ik uiteindelijk meer kan genieten vanaf het midden in de zaal.

De Grauzone iconen (zo mogen ze wel genoemd worden) Lebanon Hangover staan in de grote zaal. Net als de vorige editie (2019) staat ook nu de zaal hartstikke vol. Met nieuwe aankleding als kaarsen op de versterkers en een dia scherm komt het duo op. Het koud kille postpunk geluid takelt het publiek op tot zweverige bewegingen. Toch kent het af en toe nog wat momenten waarop er goed heen er weer gedanst kan worden. Vooral bij 'Totally Tot' weet William Maybelline de zaal op te zwepen en schreeuwt GRAUZONE TOTALLY TOT???

Eindelijk is de Nederlandse band De Ambassade weer eens in Nederland voor een show. De band heeft zich heel lang al niet meer laten zien in eigen land en een echte Nederlandse tour is er volgens mij niet geweest. Met (bijna) drie albums op zak mogen we hopen dat ze na deze show weer wat meer geboekt mogen worden. Ondertussen heeft heel Europa ze al meerdere malen mogen ontvangen, maar wij nog niet.... nu nog op Grauzone, straks op NL tour??
Helaas wel gemist om een half uur in de grote zaal te wachten tot het volgende optreden. Deze van A Place to Bury Strangers.

Eentje om van dichtbij niet te mogen missen. Al bij het eerste nummer gaat de gitaar de lucht in en slingert deze in het rond. Ook wordt deze boven de eerste rij in het publiek gehouden waar mensen aan de snaren mogen pingelen. Dit ondertussen waar de show gedreven wordt op constante strobo licht flitsen. De band steelt de show en weet zelfs midden in het publiek van de grote zaal helemaal los te gaan! In de laatste tien minuten zijn er geen grenzen meer. De band gaat helemaal los, dit tot aan een gebroken gitaar en hoog gehouden versterker aan toe. Als je het over distortion hebt dan was dit de beste act van het festival.

De kleine Paard zaal wordt afgesloten door Zanias. Tijdens dit live optreden wordt het aangevuld met live syntherseizer. Net als bij Tempers dreunt het geluid aardig door maar staat alles wel netjes afgestemd. Waar ze later op deze editie nog een DJ set speelt valt hier van de performance wat meer te genieten. Het zweept vooral erg op en valt lekker op te dansen. Tot mijn verbazing kom ik daar MuMers Geert en Fred nog tegen. Die kwamen speciaal voor Makthavenskan en konden mij vertellen dat zij weer een goed optreden hadden gegeven. De eerste festivalavond hebben wij nabesproken en kan ik bestempelen tot een geslaagde eerste dag!

---------------- zaterdag 11 februari 23

In de kleine zaal van het Paard trapt de band Ritual Howls de avond af. Het debuutalbum van deze postpunk rockers bestaat 10 jaar. Net als het festival een jubileum. Je zou dan toch zeker wat tracks hiervan verwachten, maar helaas wordt er niks van gespeeld. Het is vooral een gemixed avond van divers werk. Waar de band nogal rustig opgang komt wordt het nog nergens echt spectaculair. Pas halverwege komen er wat tracks voorbij als The Offering en Turkish Leather die wat meer opzwepen.

Het is daarna tijd om een mooie plek vooraan te scoren voor de set van Emma Ruth Rundle. Tijdens haar Europese tour presenteert zij haar nieuwe (solo) album. En zo ook vanavond. Het voelt daarom even als tot rust komen van al dat gitaargeweld tijdens dit festival. Ze wordt het podium op begeleid en met warm applaus onthaald. Volgens zeggen houd haar lichaam niet van jetlags. Ondanks dat is ze erg spraakzaam tijdens haar optreden. Daarnaast is het ultiem genieten van haar prachtige stem en werk op piano en gitaar. Overduidelijk weet Emma zelf wat zij in haar mars heeft en vraagt tijdens het oppakken van haar gitaar of ze haar 'bueatifull voice' over haar oordopjes mag binnen krijgen. Tijdens haar set wordt een nummer aan gevuld met cello werk van Jo Quail die op dat moment met haar mee tourt. Een erg mooi en intiem optreden die je even terug in jezelf laat vergeven.

In de kleine zaal volgt Patriarchy. Deze zaal staat al helemaal vol maar loopt door de set heen wat leger. Beetje bij beetje kom ik wat meer vooraan. En wat valt er toch veel te zien bij dit trio. De bandleden zijn allen gekleed in het wit en hier en daar gesminkt. Ze gaan er ruig en op een rap tempo doorheen. Overal klinkt het wel spannend en wordt er gezocht naar een bepaalde climax. Helaas lijkt het track op track wel wat op elkaar, maar met de sensatie eromheen is het een fijn aanzien. Loopkrukken (zangeres in gips) worden gebruikt als drumsticks. Een soort van erotische dans volgt er tussen de zangeres en drummer. Flesjes water worden leeg gegoten over het topje van de zangeres en het publiek waarna deze ook nog eens de lege flesjes mogen opvangen. De band was onder de indruk van de opkomst en zegt nog nooit gespeeld te hebben voor zoveel publiek. Toch verlangen zij weer naar het warme weer in hun eigen land en verlaten het podium met een bedankje van het publiek.

Vervolgens even gespiekt in de grote zaal voor Kaelan Mikla en in het Paard Cafe voor Ciel. Beide zalen werden goed bezocht waar laatst genoemde zelfs er vol stond.

Ondertussen alvast klaar gaan staan voor Qual. Het solowerk van William Maybelline. Het ruigere en hardere werk vergelijken met zijn Lebanon Hanover. Eerder stond Qual ook al op Grauzone. Toen nog in een vol gestampte Grey Space Basement, waar het zweten was op de harde beats. Nu staat de kleine zaal vol en is iedereen er klaar voor. In drie kwartiers gaat Maybelline er als een sneltrein doorheen. Heerlijk hoe de beste man in zijn element is en ook enkel met een microfoon het podium tot zich kan nemen. Zonder moeite blijft hij zijn stem forceren en tot (soort van) grunten toe door gaan. Geen enkel moment kakt in en vooral de energie en het tempo blijven er goed in zitten. Daarnaast weet hij het publiek makkelijk er in mee te nemen waardoor het een heerlijke show is om op mee te gaan.

Na zijn optreden is het snel overlopen naar de grote zaal. Hier staat met vertraging TR/ST nog sound te checken. En met wat vertraging beginnen ze dan ook pas een kwartier later, maar dat haalde ze met gemak in. Ondertussen was dit voor mij een totale ontdekking/verrassing, ik wist mij er niks bij voor te stellen. In eerste instantie viel het mij dan ook tegen dat er enkel een syntherseizer gebruikt werdt en vooral heel veel uit het geluidsbandje kwam. Het had even nodig voordat ik door had dat je hier lekker op kon dansen. Vooral de zanger wist met zijn pop stem fijn aan te vullen op deze elektronische/disco muziek. In het beginnen kwam het geluid nogal bombastisch en dreunend over, maar dit werdt snel genoeg bij gesteld. De set verliep verder op hoog tempo met hits na hits wat je telkens wel weer tot je greep tot een lekker dansje. Daarnaast leek het erop dat het duo meer dan een vol uur kregen om de spelen en sloten daarmee vijf over twaalf de grote zaal af.

Daarna volgde een uur lang nog Zanias met een DJ set waar nog best een volle zaal voor bleef dansen. Dat was nog best wel een feestje waarna het nog even door ging met twee andere DJ acts tot vijf uur in de nacht/ochtend. Vooral het DJ duo van de laatste twee uur wisten een fijne techno set neer te zetten waar ik nog de energie had om op te stampen.

Groot deel van de line-up inmiddels bekend. Ik ben gematigd enthousiast, maar er volgen nog wat namen.
Ken (nog) lang niet alles.

The Soft Moon, Buzz Kull, Skelesys en Follakzoid springen er voor mij uit.

Nog een paar dagen en dan is het zo ver! Met last minute de time table online en nog een handje aan namen (waaronder The KVB) kijk ik er enorm naar uit!!

Om er alvast in te komen wordt er donderdagavond een gratis voorproefje gegeven van enkele bands in de Zwarte Ruiter!

Helaas is deze Grauzone editie wel het moment om afscheid te moeten gaan nemen van Luis Vasquez (the Soft Moon) en anders wel om er bij stil te staan dat deze zeer vriendelijke en goede artiest is overleden eerder dit jaar.

Jeetje. Nog geen berichten over Grauzone. Wat is het rustig in dit topic. Hopelijk hebben er nog wat MuMers net als ik genoten.

Een kort, samengevat verslag zal ik in 'gisteren gezien' plaatsen. Hier in ieder geval een uitgebreidere ervaring.

Grauzone festivaldag 1.

Slow Crush opent de grote zaal op deze eerste festivaldag. Er valt gelijk wat op aan te merken. Als eerste begonnen ze al tien minuten later en eindigen ze ruim vijf minuten eerder. De set was overduidelijk afgestemd op drie kwartiers en dat is jammer want met diepe shoegaze gitaar lage vraagt deze dromerige rockband om meer. En met maar drie gespeelde nummers van het laatste album Hush viel er vast nog wat meer te spelen.

Er zijn acts geboekt die je niet zo snel zou zien in Europa of laat staan in Nederland. Grauzone / Paard hebben fijne en liefde voor het genre aan boekers in de crew. Dat levert vanavond ook een act op als Harsh Symmerty. Bewijst maar weer, want het publiek (ook wel breed genomen tijdens dit festival) is en komt er voor. Helaas stond zowel binnen als buiten een flinke rij voor The Grey Space Basement waar Harsh Symmerty speelde. Gemist helaas, want hier had ik graag bij willen zijn. Iemand toevallig gezien?

Dan maar door naar Follakzoid in de Grote Zaal. De band zag ik deze avond voor de derde keer live. Het blijft ergens hypnotiserend, terwijl het eigenlijk niet veel voorstelt. Het is maar net hoe de frontvrouw er in staat. En ook vanavond schenkt ze weer een glas wijn in, een peuk op en gingen de kleren uit. Nergens echt sexy, maar overduidelijk zoekt ze een soort van sensatie op om aan te tonen. Even goed als het in de lucht springen en op haar hakken op de grond een kletterend geluid maken. Het slaat soms nergens op, maar kan ook wel eens te ver gaan. En dat liet ze op deze avond zien door (weer) een wijnglas op het podium te gooien. Deze keer met een stuk(je) glas die tegen iemands hoofd aan kwam. Dat had ze door en riep de gene uit het publiek naar voren om zijn wond (als het een wond was) af te likken. Tja, je kan te ver gaan.

In de Zwarte Ruiter (nieuwe venue tijdens deze Grauzone editie) speelt de muziekproducer/DJ onder alter ego naam Skelesys, dit Solo op gitaar met ondersteuning van drumbeats en synth tunes. Qua performance niet spannend of indrukwekkend, maar muziekaal nog eens niet zo slecht! Vooral het geluid stond goed afgestemd waardoor het live gespeelde gitaarwerk goed boven het geluid van de drum en synth samples uitkwam.

Uit Engeland is daar voor de tweede keer in Europa Cruush. Eerder heb ik ze mogen zien op Left of the Dial in Rotterdam en nu ook in Den Haag. Fijne indie rock band met shoegaze en dreampop invloeden en zo af en toe uitstapjes naar postpunk. Ik kijk uit naar hun clubshows en debuutalbum.

Vervolgens toch nog vier nummers mee gepakt van de The Underground Youth. Veel ruimte zeg zo vooraan bij het podium. Terwijl de band de dag ervoor volle bak op de pre party stonden in de Zwarte Ruiter. Wat een verschil ook, van zo'n kleine zaal naar de Grote Zaal. Erg goede band en een leuke ontdekking. De band kwam bij mij professioneel over qua algemene performances. Eentje die ik zeker wat verder moet gaan ontdekken.

Gelijk een mooie plek vooraan in de Grote Zaal voor Drab Majesty. Eindelijk komt de band weer eens terug na Nederland! Weer mede te danken aan Grauzone! Een zeer fijne set met toch wel vele persoonlijke favoriete als Long Division, The Other Side, Ellipsis en Oxytocin. Het geluid stond daarnaast ook niet heel slecht, wel vrij hard, maar dat was met VRSex (met zelfde gitarist Andrew Clinco) vorig Grauzone ook zo. Lijkt wel of dat in hun geluid zit. Verder met oordoppen in een erg goed optreden, die tevens opgedragen werdt aan Luis Vasquez (The Soft Moon).

Grauzone festivaldag 2.

Deze dag werdt gelijk vol gas gestart door Dream Wife in de Grote Zaal. Vol plezier speelde de frontdamens goed op elkaar in. Er zat heel veel energie in de set en dat werdt goed overgebracht op het publiek. Geen directe in your face punk, maar wel met aardig wat invloeden hierin. Een leuke ontdekking die ik op een ander festival weer graag zou willen herzien.

Daarna maar gelijk gebleven in de Grote Zaal voor de herdenking van Louis Vasquez. Ik vond dat dit nogal laat werd aangekondigd. Daarnaast miste ik dit eigenlijk al een beetje over het gehele festival terrein heen, maar hiervoor was gewacht tot des betreffende festivaldag dat hij zou spelen. Ondanks het een kort woordje was van de festival organisatie, manager The Soft Moon en drummer/vriend Vasquez was dit toch even een mooi (en tevens 1 minuut stilte) moment. Er was daarnaast ook gelegenheid om iets te schrijven in een boek wat terecht zou komen bij zijn vrouw.

Hierna was het aan The KVB om een set te spelen op het grote podium. Het was er even in komen, maar toen eenmaal het duo wat lekkerder op gang kwam ging het toch wel lekker los. Geluid stond prima afgestemd en zowel syntherseizer als gitaar kwamen er goed tot zijn recht. Tegen het einde vond ik het steeds beter en intenser worden. Erg goed en genoten.

Ook nu maar gelijk de plek behouden in de Grote Zaal. Hierna kwam namelijk Cold Cave. De bandnaam wist ik al langer van bestaan af, maar nooit naar geluisterd. Helaas kwam het live niet direct bij mij goed binnen. Ik vond het eerlijk gezegd (zeker eerste drie nummers) best saai. Daarna werdt het wat donkerder qua sound wat mij wel wat meer aanstond. Na het zesde nummer toch maar naar de kleine zaal gegaan om daar Drahla nog mee te pakken. Geluid bij Cold Cave stond trouwens erg slecht afgestemd en mega hard naar mijn idee, gelukkig hielpen de oorplugs hier goed tegen.

Vervolgens weer terug gegaan naar de Grote Zaal voor Nuovo Testamento. Dit wat een leuke live ontdekking was, lekker opzwepend met jaren 80 beats en synth tunes. Het zweepte de zaal aardig op en iedereen ging er lekker op heen en weer.

De tweede festivaldag afgesloten in de Kleine Zaal voor Skemer. Erg goed duo wat de set naar mijn idee geleidelijk opbouwde. Zeker de tweede helft werdt steeds harder met stuwende drumsamples en gitaarriffs. De zang paste hier goed bij en de frontvrouw pakte eigenlijk wel heel het podium in. Zeker tegen het einde had dit na 45 minuten van mij nog wel een kwartier langer mogen duren.

Later in de nacht nog lekker gedanst op de set van Curses. Eindelijk eens een dj set waar ook gitaar en drums in verwerkt waren. Af en toe kwam er ook nog een bekende jaren 80 radiohit voorbij die in een soort van house / disco jasje was gestopt. Verder vooral een unieke eigen set aan tunes van meer dan anderhalf uur lang. De DJ daarna was Kendal, dit ging wat meer richting de techno, waar ik eerlijk ook niet vies van ben, maar een uur wel gehad had voor die dag.

Grauzone festivaldag 3.

Waar ik de dag ervoor Buzz Kull gemist had was dit mijn tweede kans. Deze keer in de toffe locatie The Grey Space Basement. En ja ik stond er bij en dansde er naar. Hele toffe ontdekking. De verhalen die op het festival de ronde gingen hebben eer gedaan. Zeer fijne mix van industrial, postpunk en syntherseizer tunes. De one man performer zweepte het publiek ook aardig goed op en wist iedereen hierin wel mee te krijgen.

Er viel voor mij veel te ontdekken zoals hier al te lezen is. Zo ook Lathe of Heaven uit Brooklyn. Eentje die wat tegenviel. Dit waar naar mijn idee alle aandacht naar de zanger ging, terwijl het meesterlijke geluid van de gitarist af kwam. Maar voor drie kwartiers stond de gitarist op zijn plaats passief gitaar te spelen. Gooi deze beste man wat meer naar voren, laat hem los gaan en meer rocken! Toch verder wel een leuk bandje, waar veel potentie in zit al ze deze benutten.

Daarna even kou lijden in de rij voor Dlina Volny. De kerk was zo'n locatie waar Grauzone eigenlijk vanaf moet stappen. Ik snap de insteek en de sfeer, maar zo'n kleine locatie past er niet als je zag hoeveel mensen stonden te wachten. Maar de aanhanger wint en laat ik dan nog net drie of vier nummers meegepakt hebben. Heerlijke band die een fijne mix aan jaren 80 beats en synths aflevert met mooie vrouwelijke vocalen. Erg dansbaar en nog van kunnen genieten!

Toch ook nog Ultra Sunn met twee nummers live kunnen zien. Wat een gewaardeerde frontman. Hij gaf veel energie en enthousiasme. Muziekaal zijn de twee tracks niet na gebleven.

Daarna was het eindelijk tijd voor She Past Away. De band miste ik vorig jaar helaas in Rotterdam en heb ik nu voor het eerst live mogen aanschouwen. Het schijnt dat Grauzone en de band al voor vier jaar lang probeerde te programmeren maar het mocht tot dit jaar steeds maar niet baten. En wat fijn en uitzonderlijk tegenover andere bands dat ze een uur en tien minuten speelde. Erg goede set waar zowel syntherseizer en gitaar zeer goed tot zijn recht kwamen en het geluid dus erg goed afgestemd stond.

De avond heb ik afgesloten in de Kleine Zaal met Ghost Woman. Het duo vereiste een vrij donkere zaal, zelfs het licht gevende Grauzone logo moest van het achtergrond doek af. Ze speelde dan ook volop strobo licht en wat flauwe schijnwerpers. Hier en daar echt gevormde track maar er was ook veel ruimte voor instrumentale tracks waar er op los gespeeld werdt. De distortion op zowel drum als gitaar knalde er uit. Met tussendoor ook wat groovy gitaar partijen erg goed. Het voelde wel wat gehaast en rommelig aan wat ik wel jammer vond, maar achteraf zeker geen slecht optreden.

Nog even op een rijtje met een cijfertje erbij.

Slow Crush 7,8
Föllakzoid 7,5
Skelesys 7,5
Cruush 7,8
Drab Majesty 8,5

Dream Wife 8,0
The KVB 8,5
Cold Cave 5,5
Nuovo Testamento 7,5
Skemer 7,8

Buzz Kull 7,8
Lathe of Heaven 6,5
Dlina Volny 8,0
She Past Away 8,0
Ghost Woman 7,5

Heb je er dit weekend bij kunnen zijn?

Ik had kunnen gaan, maar ik vind het steeds lastiger om leuke festivals te vinden.

De grotere festivals (BKS, DTRH) vind ik qua line-up steeds matiger en de kleinere festivals worden steeds politieker en minder gezellig.

Jeetje wat stil hier, niemand zin in Grauzone? Of niet gaande? Ik ben er dit jaar in ieder geval bij en heb er zin in. De line-up is gevarieerd en ee valt voor mij ook zeker wat te ontdekken. Daarnaast voor het eerst Chalk live zien en Glass Spells voor eerst in Europa! Om maar even twee namen te vermelden