Als grote fanboy van Thom Yorke besloot ik afgelopen week tijdens mijn quarantaine een ultieme toplijst van de band Radiohead op te stellen. Inclusief B-sides telde ik 159 volwaardige nummers, waarvan het merendeel echt wel de moeite waard is. De komende weken zal ik mijn 125 favorieten op jullie loslaten. Ik durf stellen dat mijn nummer 125 van een kwaliteit is waarvan de meeste bands alleen maar kunnen dromen.

Helaas betekent dat ook dat er 34 nummers niet uitgenodigd zijn op het feestje. Wie die droeftoeters zijn, maak ik vanavond bekend. Gokjes zijn toegestaan .

Fitter Happier.

Pulk / Pull Revolving Doors

Mooi project

Fast-Track
Trans-Atlantic Drawl

De afvallers zal ik toch pas morgen bekend maken, maar ik kan nu al verklappen dat jullie uitstekende nostradamussen zijn.

Top-3 (oké, top-4) op Amnesiac verdomme, it better not.

Maar leuk idee voor een project! Ik ga zeker meelezen.

Deze nummers haalden mijn eindlijst niet:

159. Ripcord
158. Molasses
157. Thinking About You
156. Palo Alto
155. Harry Patch
154. Lozenge of Love
153. Stop Whispering
152. I Can't
151. Prove Yourself
150. Fast-Track
149. Anyone Can Play Guitar
148. PulK/Pull Revolving Doors
147. Bishop's Robes
146. Meeting in The Aisle
145. Melatonin
144. Where Bluebirds Fly
143. Million Dollar Question
142. I Want None of This
141. I Am a Wicked Child
140. Creep
139. Fitter Happier
138. Lull
137. Permanent Daylight
136. India Rubber
135. Paperbag Writer
134. How Do You?
133. 4 Minute Warning
132. Vegetable
131. Worrywort
130. Bangers + Mash
129. Trans-Atlantic Drawl
128. Bones
127. Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar
126. How Can You Ben Sure?

Creep we hebben een kenner

Creep hier toch al snel ***** Oh en

Hier geraak ik niet aan uit vrees ik Geen idee of je Creep nu een ***-nummer vindt of een -nummer.

Ik vind Creep toch wat hoog staan hoor. Zelfs boven Pull/Pulk, onterecht!

En we zijn los!

125. Radiohead - Backdrifts (Hail To The Thief)


Backdrifts is het eerste nummer van Hail To The Thief dat de revue passeert. Het klink vrij luchtig en catchy, maar schijn bedriegt.

We´re rotten fruit
We´re damaged goods
What the hell
We got nothing more
To lose
One gust & we
Will probably crumble
We´re back drifters.

Deze reactie op Songmeanings vat het mooi samen: "basically about regression (obviously) although the music seems to me a little upbeat compared to other tracks on hail to the thief... sort of like "i've hit rock bottom and i like it. come join me!"

Hoogtepunt: De piano die op het einde van de song eens om de hoek komt piepen.

124. I Am Citizen Insane (Com Lag)




Dit nummer is een B-kantje uit het tijdperk Hail To The Thief, dat zich qua kwaliteit kan meten met het merendeel van de reguliere albumtracks. De warme, knisperende elektronische klanken doen denken aan Boards of Canada en staan in schril contrast met de kille en beklemmende sfeer die op HTTT wordt neergezet. Logisch dus dat het niet op die plaat terechtkwam.

Hoe te beluisteren? Neem een dekentje, steek het haardvuur aan en leun achterover met een goed glas whisky.

*Volgt

Zie in de lijst afvallers niks dat me heel erg shockeerde, al hadden 'Creep', 'Stop Whispering' en 'Pulk / Pull Revolving Doors' wel de top 100 gehaald bij mij, denk ik.

Ravissant is een mooi ondergebruikt woord.

123. We Suck Young Blood (Hail To The Thief)




We blijven nog even in de HTTT-periode met We Suck Young Blood. De band slaagt erin om een zeer lugubere sfeer neer te zetten. Nog nooit klonk handgeklap zo zo griezelig. De stem van Yorke zit hier echt op het randje van zeikerig, maar voor mij werkt het wel in de context van het album.

Hoogtepunt: de versnelling iets over halfweg die mij doet denken aan het moment waarop je tijdens een nachtmerrie valt in een schijnbaar bodemloze put.

Ow leuk, ga ik volgen.

Op zich wel jammer dat alle nummers die er niet in staan gelijk geplaatst zijn. Ik vind het altijd wel leuk om jezelf af te vragen staat mijn favoriet, mijn onderschatte pareltje of juist mijn ultieme draak er wel of niet in.

122. Kinetic (B-kantje Pyramid Song)




Dit B-kantje heeft wel wat raakvlakken met de nummers op The King of Limbs (Bloom!). Er gebeurt van alles in de achtergrond en dat zorgt voor een organisch en broeierig sfeertje. De song heet natuurlijk niet voor niets Kinetic. U merkt het al: een product van het Radiobrein is nooit het resultaat van toeval.

Please keep moving
Better keep moving

Al vroeg wat " Hail to the thiefjes" , wat ik wel een mooi Radio Head album vind.

Wauw, die hadden bij mij allemaal de top 100 wel gehaald. Stop Whispering en Meeting in the Aisle wel top 50 denk ik.

Maar ik ben ook wel fan van de powerpop van Pablo Honey, hoor die plaat ongeveer net zo lief als Hail to the Thief.

Bones is denk ik wel het minste nummer van The Bends, dus daar zijn we het dan wel weer over eens.

121. Lewis - Mistreated (My Iron Lung EP)




Met Lewis gaan we terug naar de beginperiode van de band. De EP My Iron Lung werd uitgebracht na Pablo Honey, maar voor The Bends.

Begeleid door een giftige gitaarriff geeft Thom Yorke advies aan zijn vriend Lewis.

Lewis, save yourself the pain
You'll never get there
Lewis, save yourself the pain
It never really mattered

Hoogtepunt: De heerlijke outro waarin Thom ontgoocheld achterblijft.

I don't want to talk about Lewis, Lewis, Lewis

Beste Radiohead nummer op 140.

Backdrifts was samen met There There (het gelijknamige boek van Tommy Orange refereert hier menigmaal aan) er verantwoordelijk voor dat ik Radiohead eindelijk in een ander daglicht ging zien. Die laatste song staat vast aanmerkelijk hoger geplaatst.

120. Desert Island Disk (A Moon Shaped Pool)




Sinds in Rainbows klinkt de muziek van Radiohead een pak warmer dan voorheen en dit folky nummer is daar een mooi voorbeeld van. Heerlijk voortkabbelend en met een rijke, maar ingetogen instrumentatie. Een warm bad waarin je langzaam dieper en dieper wegzakt.

119. Maquiladora (B-kantje High and Dry)




Maquiladora is een aanklacht tegen de uitwassen van het neoliberale, kapitalistische systeem. Maquiladora's zijn voornamelijk fabrieken in Mexico, die dicht bij de grens met de VS liggen. Ze bevinden zich in een belastingvrije zone, waardoor verschillende Amerikaanse bedrijfsfabrieken zich daar gaan vestigen. De onderbetaalde, voornamelijk vrouwelijke arbeiders maken afgewerkte producten van ruwe grondstoffen, die vervolgens taxfree opnieuw naar de VS worden geëxporteerd. Er zijn ook gevallen bekend van vrouwen die onmiddellijk worden ontslagen, wanneer blijkt dat ze zwanger zijn. Genoeg redenen voor Thom Yorke om eens goed te fulmineren tegen deze wantoestanden.

Het nummer zelf bevat een venijnige gitaarriff en verschillende tempowisselingen.

Hoogtepunt: de gitaarsolo van Greenwood

118. Go Slowly (In Rainbows, Disk 2)



De bonus-cd van In Rainbows bevat enkele pareltjes en Go Slowly hoort daar met zijn verstilde slow motion schoonheid zeker bij. Een knappe ode aan de traagheid en een tekst die zoals zo vaak multi-interpreteerbaar is. Het nummer staat nu al een vijftiental minuten op repeat en ik blijf maar zweven, jongens. Had dus best een tal plaatsen hoger mogen staan .

Hoogtepunt: de gitaar die invalt.

117. Talk Show Host (B-kantje Street Spirit)



Eén van de populairste B-kantjes van Radiohead, maar bij mij scoort hij relatief laag. Het nummer is vooral bekend omdat het een deel van de soundtrack is van de film Romeo + Juliet. De versie in de film (de Nellee Hooper remix) verschilt wel danig van het origineel.

Fantastisch hoe de vocalen van Thom Yorke, de bloedmooie synths en het gitaarwerk perfect lijken samen te smelten.

116. Spectre (B-kantje Burn The Witch)




We blijven in de filmwereld, want de band schreef dit nummer voor de soundtrack van de gelijknamige Bondfilm. Het liedje werd echter geweigerd en in de plaats daarvan kozen de producers het nummer Writing's on the Wall van Sam Smith als titelsong. Oordeel zelf maar of dat de juiste keuze was.

Spectre is één van de meest theatrale, kitscherige nummers van de band, maar gelukkig ben ik niet bepaald vies van een flinke portie dramatiek.

115. Faithless The Wonder Boy (B-kantje Anyone Can Play Guitar)




Anyone Can Play Guitar haalde mijn lijst niet, maar het B-kantje van die single dus wel. Faithless The Wonder Boy is een simpel maar verslavend nummertje. Het gitaarwerk is hier wat meer uitgesponnen dan op de puntigere liedjes van hun debuutalbum, terwijl het catchy refrein in staat is om overuren te maken in je brein.

114. The Tourist (Ok Computer)




The Tourist is het perfecte slot van het album OK Computer. Terwijl Thom Yorke ons de raad geeft om te vertragen (Hey man, sloooooooow doooooooooown), wiegt de instrumentatie ons haast in slaap. Ik word echt helemaal zen van dit nummer, ideaal materiaal om op te mediteren. Tijdens de gitaarsalvo's op het eind beland ik al helemaal in de zevende hemel. Het geluid van de bel aan het slot is dan weer zo aards, dat je abrupt uit je dagdroom wordt gehaald. Shit.

Het meest geniale is dat de opener 'Airbag' hier perfect op aansluit. Maar meer daarover later.

113. Banana Co (B-kantje Street Spirit)




Eerst werd dit nummer blijkbaar uitgebracht als B-kantje van de losse single Pop is Dead. Dat laatste nummer heb ik bij het opstellen van mijn lijst over het hoofd gezien, aangezien het niet op Spotify staat. Gelukkig zou het sowieso mijn eindlijst niet gehaald hebben.

Banana Co doet dat echter wel. Het is een vrij eenvoudig nummer, maar wel met verdomd heerlijke zanglijnen en gitaarwerk.

112. Coke Babies (B-kantje Anyone Can Play Guitar)




Geweldige titel en een geweldige sound. Het nummer bevat een bloedmooie melodie en heerlijk shoegazey gitaarwerk. Waarom staat dit niet op Pablo Honey??? Net zoals Faithless The Wonder Boy pakken beter dan de single Anyone Can Play Guitar.

111. Little By Little (The King of Limbs)




The King of Limbs is een verdomd goede plaat, maar productioneel had men toch andere keuzes kunnen maken. Een meer organische sound had wonderen gedaan. Gelukkig hebben we ook nog de From The Basement-sessions, waarop de sterkte van de nummers pas echt tot uiting komt. Een ware masterclass die aantoont met wat voor klassevolle, briljante muzikanten we hier te maken hebben. Het samenspel is om je vingers en duimen bij af te likken. Wie had tijdens de jaren 90 durven dromen dat de band zo'n geweldige groove zou weten neer te zetten.

Waar blijft in godsnaam die DVD?

Hoogtepunt: de fenomenale bridge

We hebben nu al The Tourist gehad, gekkenhuis.

110. Sulk (The Bends)



Het nummer komt wat moeizaam op gang met die houterige eerste strofe, maar het hemelse refrein maakt daarna alles goed.

De tekst verwijst naar het Bloedbad in Hungerford op 19 augustus 1987. Een 27-jarige man schoot op die trieste dag 16 onschuldige mensen dood.
Leuk weetje: In de oorspronkelijke tekst zat de regel 'Just shoot you gun'. Na de dood van Kurt Cobain besliste de band de tekst echter aan te passen om niet de indruk te wekken dat het nummer over de frontman van Nirvana handelt.

109. Burn The Witch (A Moon Shaped Pool)




Burn The Witch was de eerste single die werd vrijgegeven tijdens de periode voor de release van A Moon Shaped Pool). Een lichte teleurstelling maakte zich in eerste instantie van mij meester. Nu nog steeds blijft het een nummer waar ik niet die emotionele connectie voel, die zo typerend is voor mijn band met Radiohead. Ik hoorde gelukkig wel kwaliteit, hééél veel kwaliteit. Nog nooit klonk de instrumentatie zo rijk als op dit nummer en het geluid is heerlijk geproducet. In de context van het album viel opener Burn The Witch vervolgens ook beter op zijn plek.

108. Inside My Head (Creep EP)



Een pretentieloze knaller uit de beginperiode van de band. Het blijft gek hoe ik de meeste B-sides uit die periode pakken beter vind dan het gros van het materiaal op Pablo Honey.

107. Codex (The King of Limbs)



Van alle gevoelige pianoballads vind ik Codex de minste. Ondanks de ontzettend knappe instrumentatie (die blazers ) die een bepaalde leegte uitstraalt, raakt het nummer mij niet tot op het bot. Ik heb bij het beluisteren nog nooit een traantje gelaten en daarom hoort Codex niet thuis in mijn top-100.

106.Lurgee (Pablo Honey)




Een gevoelig, onderschat pareltje op de debuutplaat.
Hoogtepunt: de outro

105. The Numbers (A Moon Shaped Pool)



Ja jongens, de klasse druipt hier opnieuw in dikke druppels van. Zeer orkestraal wel en daar ben ik in het algemeen wat minder fan van. Puur qua kwaliteit hoort dit gewoon in de top-50 thuis, maar de echte emotionele connectie ontbreekt net zoals bij Burn The Witch.

104. Go To Sleep (Hail To The Thief)



Dit is wellicht het meest toegankelijke nummer op HTTT. De kracht van het nummer zit in het tweede deel. Gekke gitaareffecten en übercatchy zanglijnen.

Heerlijk om mee te brullen: I'm gonna go to sleep and let this wash all over me!!!

103. Faust Arp (In Rainbows)


Het leek mij maar al te gortig om al de nummers van In Rainbows op te nemen in mijn top-100, dus viel Faust Arp net af. Mensen die dit afdoen als een nietszeggend niemendalletje, zijn helemaal crazy in the cocunut. Faust Arp is een heerlijk spel met woorden, ritme en klemtonen.

102. Optimistic (Kid A)



Optimistic is voor mij het nummer dat het best past bij de hoes van Kid A. Ik link beide altijd aan elkaar om de één of andere reden. De sfeer is zeer nerveus, alsof de omgekeerde oerknal op elk moment kan plaatsvinden. De productiekwaliteit is bovendien echt absurd. Hoe goed kan je een track/ album mixen??

101. You (Pablo Honey)



Eén van de weinige echte toppers op de debuutplaat. Zeer meeslepend en fijn om luidkeels mee te zingen.

Creep op 140, very snobbish .

Maar ik ga volgen. Zeer leuk idee.

Neem je ook remix album van TKOL mee? Little by little Caribou remix is een van mijn favo's.