Vanaf vrijdag in dit theater

Zoals Bowie al zong op zijn album Black Tie White Noise (toevallig het eerste album dat ik van hem kocht)...

Don't lock me down and down and down

zitten we nog met zijn allen in dit gezellige (maar niet heus) covid feestje, zonder concerten en wat al niet meer om de tijd te verdrijven.

Daarom nog maar eens een topic. Geen monstertopic (vooralsnog ), omdat we niet kunnen beloven het af te maken tot het einde. Daarom doen we dit per album, gaan we kriskras door zijn discografie en zien we wel waar het schip strandt. Mochten we ze toch alle 25 gedaan krijgen hebben we wellicht daarna nog zin in alle andere non-album tracks. Maar dat is letterlijk nog toekomstmuziek
Hoe we dit per album gaan aanpakken wordt vanzelf wel duidelijk

6. TVC15 (Johan 5, Luigi 6)

We beginnen dit ambitieuze topic met de tweede single van StS, deze maand 45 jaar geleden verschenen.
Niet zo'n grote hit helaas als zijn voorganger. In de UK haalde het de 33e plek en in de VS de 64e.
Ook meer een album-track dan een echte single. Wel een fijn nummer, en als dit het minste nummer van je album is, heb je wel een classic album te pakken

Het nummer werd geïnspireerd door Iggy Pop, die destijds bij Bowie verbleef. Iggy was aan het hallucineren en dacht dat de televisie zijn vriendin aan het eten was. Bowie kruipt in het nummer de tv in om haar te vinden, op tv channel 15 dan waarschijnlijk. Lekker funky nummer, met Carlos Alomar en Earl Slick in een hoofdrol. Traaaaaansmission!

Een song die ik in het begin rete-irritant vond, maar nu hartstikke leuk

5. Stay (Luigi 3, Johan 6)

Heartwrecker, heartwrecker, make me delight
Life is so vague when it brings someone new

Letterlijk door met de volgende single, en funny enough komt deze track op het album ook na TVC15. Als mijn geheugen goed is, is dit een van de eerste songs van Bowie die ik leerde kennen. Echt zo'n song waardoor je Bowie fan wordt, lijkt me. Slechts in Amerika uitgebracht als single, ik vind het ook wel een Amerikaans nummer eigenlijk Hier ook weer die funky gitaar van Earl Slick met een heerlijke en welbekende riff. De song heeft sowieso een lekkere vaart en ritme.

Bowie heeft in 1997 een nieuwe versie van deze song opgenomen genaamd Stay '97. Ten tijde van zijn Earthling tour wilde hij wat oude songs updaten zodat ze een beetje gingen klinken als de 1. Outside/Earthling songs. Deze versie heeft inderdaad ook wel die industrial invloeden met Reeves Gabrels op gitaar. Maar geef mij het origineel of een live versie maar, die swingen al heerlijk genoeg de pan uit

Fijne funky groove inderdaad. Heb het idee dat Talking Heads hier ook goed naar geluisterd zullen hebben. Single-versie is nog iets beter zelfs.

Weinig Bowie fans op MuMe verder

Ik ontdek dit topic nu pas. Leuk leesvoer, staat nu in de updates. Gaat zo door
In hoeverre hierop in te haken is of dat dit een één-tweetjes blijft, is afwachten

Bowie-fan hiero, al ruim voor jullie kleuterschooltijd

TVC15 altijd een k*nummer gevonden, alleen live komt het redelijk uit de verf, omdat Bowie op het ritme van die song regelmatig over het podium heen en weer wandelt.

Stay: waag te betwijfelen of die riff wel van Earl Slick is - denk eerder, qua manier van spelen aan Carlos Alomar, die een meer funky stijl van spelen heeft. Slick speelde trouwens ook niet mee in '76 (Ahoy), On Stage (zie dubbelaar), en evenmin in '78 - daar stond nl wereldkampioen lage gitaar, Adrian Belew op de planken (ook een link met Talking Heads). In een doos op zolder foto's, gemaakt met teletoeter van beide concerten

Alomar was trouwens in '78 "musical director" van de tour: bij het openingsnummer, Warszawa, stond hij voor de band - Bowie in korte kimono achter de synth - te dirigeren.

Ook over Fame is een gitaardigheidje te vertellen

4. Station to Station (Johan 4, Luigi 5)

Op 4 vinden we het meeslepende titelnummer. Liefst 10.14 minuut lang, de langste Bowie-song naar mijn weten. Ook in Frankrijk als single verschenen in een kortere versie. Een geweldig nummer natuurlijk, een echte trip. Letterlijk met de trein-achtige beginminuten. Daarna die mooie spetterende overgang naar ‘prog-disco’ zoals het mooi omschreven werd. Voor velen de beste track van Station. Voor ons dus niet. Ik vind het wel heel knap en goed, maar ben er niet altijd voor in de stemming en begin vaak gewoon bij Golden Years als ik dit album opzet. Een beetje het The Queen is Dead-syndroom. Ook zo’n geweldige openings- en titeltrack maar ook eentje die ik nog wel wil skippen.

QiD skip ik nooit
Toen ik Station de eerste paar keer hoorde werd ik weggeblazen (jaja door de aanstormende trein ). Maar serieus, ik vond dat een geweldige track, een 10! Maar het heeft later wat van zijn glans verloren. Nog steeds wel een gaaf nummer, dat wel.

In mijn stellige overtuiging gaat het zelfs om een stoomtrein (stoomfluit die je hoort). Eenieder die ooit als jochie met een stoommachine heeft gespeeld - onder het wakend oog van pa - weet dat het veel moeite en afstemming kost om het ding aan de praat te krijgen en tot snelheid te brengen, maar als het eenmaal lukt, loopt ie als een trein.
Met name live duurde het even tot het aan de gang kwam - luister zeker naar Stage, veel meer effecten - maar met een beetje moeite kon je zelfs de trein door een tunnel horen rijden.

In zekere zin een a-typisch Bowie-nummer, maar in a-typische nummers (denk Ashes to Ashes of V2 Schneider) was Bowie - kameleon in hart en nieren - altijd al een meester

Er bij voorbaat al van uitgaan dat het een hallucinatie was lijkt mij voorbarig zonder een fatsoenlijke bron.
Ja, die gasten snoepte destijds wel flink van de cocaïne maar toch.
Mooi topic

Wikipedia

Ik vind de versie die vorig jaar uitkwam (volgens mij ook oorspronkelijk uit '97) ook wel erg goed. Wat meer power. Maar er gaat niets boven het origineel.

Dat is dezelfde id, vorig jaar pas voor het eerst officieel op EP uitgebracht.

3. Word on a Wing (Johan 2, Luigi 4)

De top-3 van Station behoort voor mij wel tot het allerbeste van wat hij gemaakt heeft. Dit is ook een persoonlijk favoriet die ook zomaar op 1 had kunnen staan. Een prachtig hymne van een bijna religieuze Bowie. Het verhaal gaat dat Bowie deze ook aan Elvis voorstelde en dit zou zeker werken in de gospel-setting waar Elvis in zijn laatste jaren zo gek op was. De tekst is ook magistraal, vooral de openingszin en ook het stukje 'Just because I believe, don't mean I don't think as well/Don't have to question everything/In heaven or hell. Geweldig gewoon, prachtig gezongen ook, En die piano werkt hier ook goed.

Nou, dan hebben we meteen het beste album te pakken

Nou, nog niet helemaal

Ah, gelukkig maar

Ziggy en Low bij mij ook nog net boven Station..
Maar dat titelnummer is toch wel een spektakel.

2. Golden Years (Luigi 2, Johan 3)

Voor mijn gevoel zit deze glorieuze single en een van Bowie's beste songs ooit en me dunkt ook een fan favourite al eeuwen in mijn systeem. Ik moet 'm dan als jonge tiener ergens voor het eerst gehoord hebben, zonder enig benul over wie of wat Bowie was waarschijnlijk. Pas in mijn latere tiener jaren ben ik me echt gaan verdiepen in Bowie, nav de Jump They Say single op MTV en ook het interview dat David had met Sonja Barend nav zijn 1. Outside album, dat waren nog eens tijden
Leadsingle van het Station album, top 10 hit aan beide kanten van de oceaan. Een song met duidelijke funk en disco invloeden, het sluit van alle songs van het Station album nog het meest aan op zijn vorige Young Americans album. Ook weer een song die aangeboden werd aan Elvis de Pelvis, maar he gracefully declined.
Maar gewoon een fantastische dancetrack wat mij betreft, ultiem vrolijkmakend. Muziek en lyrics gaan perfect samen, David zingt het ook heerlijk, kan niet anders zeggen. Een song als een cirkel, perfect wat mij betreft. Elke artiest heeft wel een perfecte song, of bij benadering perfectie en Golden Years behoort tot de absolute topkandidaten daarvoor
Later nog eens leuk verwerkt in een dansscene in A Knight's Tale, een hartstikke leuke film en mijn eerste kennismaking met de betreurde Heath Ledger.

Whop whop whop

Zeker een fijne film om onbezorgd op de bank te kijken op die spaarzame avonden als geen voetbal is, met tablet of smartphone bij de hand hoef je ook niets van mume te missen
Wel op tijd aanzetten want als die avond Ab Osterhaus met een fijn glas rode wijn bij Op 1 aanschuift moet je toch over

Dit Before you continue to YouTube Bowie: interview met aansluitend Golden Years (in Soul Train) is toch wel een zeer bijzonder optreden, al was Bowie niet de eerste blanke artiest die optrad in het legendarische Soul Train.

Had Bowie met het - door sommigen ten onrechte verguisde - Young Americans al een brug geslagen tussen blanke pop en zwarte muziek (funk/disco), dit optreden in Soul Train (een programma voor Afro-Americans) bezegelde zijn status als bruggenbouwer. Zijn snelle wisselingen van vocaal register (ook in Word on a Wing) zijn fraai.

Dit is gewoon de studio versie en lip sync

1. Wild Is the Wind (Luigi 1, Johan 1)

Ons beider nummer 1 van het Station album De afsluiter van het album ook en wat voor een zeg... Een cover, zoals Bowie vaak songs coverde, van Nina Simone. Zij interpreteerde het origineel van Johnny Mathis (die ik vooral ken van kerstliedjes) uit 1957 voor de gelijknamige film, op haar eigen unieke wijze. Maar Nina's versie geeft meteen aan waarom ik bv zo'n moeite met Jazz heb. Het is zo vermoeiend wat ze met haar stem doet en iets teveel interessantdoenerij. Niet mijn cup of tea dus. Haar pianowerk op dit nummer is wel echt stunning tho, kan niet anders zeggen. Ze had perfect concertpianist kunnen zijn bij een pianoconcert van Rachmaninoff bv.
Nee, dan Bowie's versie. Die vond ik meteen al prachtig op eerste beluistering van het Station album. Vooral hoe Bowie's versie maar door en doorgaat en er steeds meer emotie bij komt naarmate de track vordert, zowel in de muziek als David's zang. Waarschijnlijk is Bowie's versie de beste allround, maar de meest heartbreaking is toch wel die van Billy Mackenzie en ook die van Cat Power is echt prachtig te noemen.

De ene keer vind ik Bowies versie van Wild is the Wind de betere, de andere keer die van Nina. Maarr... Beiden verliezen echter ruimschoots van deze. De meest desolate, ijzigste en mooiste versie die ik ken.

1. Wild Is the Wind (9,35)
2. Golden Years (9,05)
3. Word on a Wing (8,90)
4. Station to Station (8,50)
5. Stay (8,25)
6. TVC 15 (8,20)

Ik heb jaren, of misschien wel decennia, niet eens geweten dat dit een cover was...
Maar inderdaad, verreweg zijn beste cover ooit, en een van zijn mooiste nummers tout court