Ik zit lekker op het terras

Uren?

1. Buiten

1. Station to Station
2. TVC 15
3. Golden Years
4. Wild Is The Wind
5. Word On A Wing
6. Stay

Een van de Bowie-albums die ik het minste ken (naast de twee die hierna kwamen). Mooie gelegenheid hem weer eens af te stoffen.

Die hierna vind ik top! Die daarna kwam ik toen niet doorheen, die moet ik dus nog afstoffen

10. Brilliant Adventure (Luigi 10, Johan 10)

We kicken ...Hours af met een instrumental. ...Hours leerde ik gelijk kennen toen hij uitkwam, maar ik heb hem daarna geloof ik ruim 20 jaar niet meer geheel beluisterd. Fijn om dat nu voor dit topic dus weer eens te doen. Een 'briljant avontuur' zou ik het niet willen noemen, maar wel een aangename. Deze instrumental is de 'penultimate track'. Hij duurt maar iets meer dan 2 minuten. Leuk ambient sfeertje wel, maar niet genoeg om echt te beklijven. Bowie heeft natuurlijk een naam hoog te houden als het om instrumentale tracks gaat - zoals we bij Low en Heroes gaan zien - maar die hoogtes weet hij hier geen moment te benaderen. Deze doet mij, en ook Luigi, bijzonder weinig en deze eindigde dan ook kansloos laatste.

Al heeft het ergens nog wel een beetje de sfeer van die Berliner instrumentals, maar iets teveel een slap aftreksel daarvan en helaas ook te kort om een echt hoog cijfer te krijgen. Het oriëntaalse sfeertje heeft nog wel wat, Japan had ook een paar van die instrumentals met gelijke sfeer, maar dan beter

9. New Angels of Promise (Luigi 8, Johan 9)

De eerste keer dat ik 'Hours...' hoorde (Ik zat toen niet echt in Bowie jaren) was in mijn studententijd bij iemand thuis. Dat maakte nogal indruk op me, waarna ik 'm al snel kocht en ik kan me herinneren dat ik 'm veel draaide op excursie in Berlijn weet ik nog, of all places Toen had ik een fave track, eens kijken of dat later nog zo is
New Angels of Promise is ook achteraan het album te vinden, waar vooral de psychedelische tracks staan. En dat heeft deze track dus ook, een beetje wat Duran Duran ook deed rond deze tijd, of het was gewoon de late nineties sound Fijne track toch wel, wordt steeds beter naarmate ik 'm vaker hoor. Psychedelisch dus met die schurende gitaren en wendingen, maar ik heb ook het idee dat het 2 songs in 1 zijn, ik kan het moeilijk duiden. Duidelijk nog wat 1. Outside en Earthling invloeden en als ie Suspicious Minds zingt moet ik altijd aan Elvis denken. Nogmaals, aardige track wel, maar misschien toch iets te diffuus om echt een hoogvlieger te zijn. En ook Johan vindt de track niet heel erg beloftevol

Ben benieuwd welk lied er op nummer Seven staat

Een vigil fave?

Dat kan, die single met dat geluksnummer vind ik wel mooi ja

8. Something in the Air (Johan 7, Luigi 7)

Het tweede nummer van het album, uitstekend gebruikt onder de end-credits van de topfilm Memento.
Beetje een lang nummer, die overstuurde gitaar van Reeves Gabrels ben ik ook niet per se fan van, doet me wat denken aan late Cure Toch is dit op zich wel een aardig nummer, we hadden hem dan ook beiden wat hoger dan waar hij uiteindelijk op uitkomt. In de album-context vind ik hem niet echt passen tussen de wat softere en 'mooiere' stukken op kant 1. Maar goed, een mindere Bowie is nog altijd wel een dikke voldoende, deze scoort dan ook nog wel een goede 7.

Memento vond ik killer in de bios. Kan Bowie in de credits totaal niet meer herinneren
Reeves is al ruim 10 jaar Cure member inmiddels

Ja, dat is te horen
Gelukkig hebben ze al 13 jaar geen nieuw album meer gemaakt

Nee, daar ben ik ook wel blij om, zeker na die laatste 2

7. The Dreamers (Luigi 6, Johan 8 )

En op 7 niet Seven en gelukkig maar ook denk ik dan
Je hebt begintracks en je hebt eindtracks. En begintracks klinken als begintracks en eindtracks....juist Dit is dus de eindtrack en je hoort het eraan af ook, of je weet gewoon niet beter, omdat het nu eenmaal zo is
Bowie schreef met Gabrels songs voor een videogame waar Bowie zelf ook een karakter in had en ook een band genaamd The Dreamers, hence the title. In de song komen verwijzingen voor naar Scott Walker, T. Rex, eigen obscure songs en classics van anderen en wat al niet meer. Ik heb het ook allemaal maar gelezen hoor, ik moet ze zelf ook nog allemaal zien te vinden
Maar een fijne track is het wel, ik vind in het begin al wel een beetje van de foreboding Blackstar pathos erin terug. De bridges hebben een prettige staccatovorm en Bowie's stem is prettig vervormd. Het refrein is langgerekt en uitgelaten, beetje Suede-y vind ik en dat past ook bij eindsongs als deze, op het eind nog eens extra versterkt door Reeves' overstuurde gitaar, daar hebben we 'm weer Maar hier vind ik het wel een passend en fijn effect hebben. We knallen er nog ff met flink wat pit uit zullen we maar zeggen

Denk dat voor velen Hours een vrij onbekend of minder gewaardeerd album is itt tot StS, aan de reacties te zien

6. What's Really Happening? (Johan 3, Luigi 9)

De zesde track van het album eindigt ook op 6.
Mooie overgang tussen het ingetogen eerste deel en het wat rockerige tweede deel van Hours.
Voor mij de meest aangename verrassing bij het herbeluisteren afgelopen week. Luigi noemde toevallig Suede al bij het vorige nummer, maar ik vind vooral dit nummer veel van Suede weg hebben, en dan met name van de Suede van de late jaren 90. Dit had zo op Head Music kunnen staan, een track als Everything Will Flow lijkt er veel op. Of andersom. Maar goed, ik hou dus wel van die sound. Geen goed teken wellicht voor Bowie, als hij de band waarvan gezegd werd dat ze hem probeerden te imiteren, zelf gaat imiteren Maar goed, als het zo lekker klinkt klaag ik verder niet. De tekst was ook nog eens niet van Bowie, maar van een 20-jarige fan die een contest won op BowieNet destijds. Nummer werd gedurende een livestream op internet opgenomen destijds. Those were the days!

Klopt, die kan ik wel dromen. Deze ga ik straks maar eens opzetten.

Wellicht zet ik straks de Bowie-hoed even op, anders morgenochtend. Heb Hours nl alleen op lp

Gisteravond weer eens beluisterd, tot nu toe kan ik me wel aardig goed vinden in de volgorde.

What's Really Happening? vind ik wel een van de betere tracks en Brilliant Adventure bevalt mij ook best, die doet een beetje oosters aan. Al is het ambientmateriaal uit de 70's wel beduidend beter.

Is wel duidelijk dat Bowie na 1. Outside en Earthling weer een iets conventionelere plaat wilde maken.

Ik ben heel benieuwd hoe die 2 90s albums het hier gaan doen

Tja, je zou natuurlijk kunnen kijken hoe de albums hier 'ranken' obv user waarderingen. Naar mijn smaeck blijft Hours echt wel achter bij de andere twee: 1. Outside zou daarin de beste zijn, Earthling zou bij mij beter scoren dan Hours - die zou misschien nog wel achter Black Tie White Noise eindigen.

Bij tijd en wijle heb ik het gevoel naar outtakes uit de periode '72 - '82 te zitten luisteren en ik kan zonder enig probleem dereferenties noemen (o.m. Across the Universe). Het busje dat een tapijtrol met violen (die kamerbreed op de A-kant worden uitgerold) bij CarpetRight oppikte, heeft Reeves Gabrels laten staan; die komt pas - via de taxi - op de B-kant. Het melodramatische/melancholieke van de A-kant zorgt ervoor dat de B-side beter te verteren is, al is die herhalingsoefening van Warszawa tamelijk overbodig. Dit album heb ik trouwens gedraaid via Tidal - mijn lp (van Friday) was nog geseald (en de cd al verkocht); denk dat ik die seal wel intact laat - dat vind een collector wel fijn

In The Dreamers komt een referentie voor naar "Shadow Man", een song uit die tijd die Bowie nooit afgemaakt/uitgebracht heeft, voor zover ik weet. Maar jij weet vast meer

5. The Pretty Things Are Going to Hell (Johan 5 Luigi 5)

We kicken de bovenste helft af met de rocker van het album. Een ode wellicht aan Bowie's vroegere voorbeeld The Stooges met hun Your Pretty Face Is Going To Hell of aan de band The Pretty Things, waar hij op Pin-Ups twee songs van coverde. En uiteraard Oh you pretty things, hoewel dit nummer hun mama's and papa's allang niet meer insane maakt. In elk geval een duidelijke terugknipoog naar zijn wilde early glam years, net als Brilliant Adventure dat was naar zijn Berlin-instrumentals.

De riff van Reeves is aardig, het zij niet erg origineel, maar het zorgt wel voor een goede sfeer en ook Bowie doet goed zijn best. Een beetje Tin Machine revisited ook, deze track. Hij dragt wel een beetje, gaat te lang door. In Japan en Australie werd dit nummer in een verkorte versie als tweede single van Hours... uitgebracht en dan is hij lang genoeg. Bij ons beiden op 5 en ook op 5 in de eindrangschikking.

Vandaag gelezen dat na Jimi Hendrix Reeves de grootste vernieuwer is op gitaargebied

Dit was gelukkig zijn laatste samenwerking met Bowie