1984. Metallica "Ride the Lightning"
1985. Warrior "Fighting for the Earth"
1986. Megadeth "Peace Sells..."
1987. Agent Steel "Unstoppable Force"
1988. Death Angel "Frolic Through the Park"
1989. Fates Warning "Perfect Symmetry"
1990. Primus "Frizzle Fry"
1991. Soundgarden "Badmotorfinger"
1992. Faith No More "Angel Dust"
1993. Tool "Undertow"


Af en toe wel wat strijd om de vermelding, maar ik reken naar de meeste impact indertijd...

ZAP!, jij luisterde op je tiende al naar Metallica? Dat is wel heavy. Hoe kom je aan zo'n plaat op die leeftijd?

Ik had een oudere neef waar ik mocht logeren. Hij had een klein slaapkamertje, ramvol met platen, posters en vooral tapes. "Ride the Lightning" was inderdaad very heavy, maakte grote indruk op me.

En uit '83 herinner ik me nog "Kill 'Em All"... maar toen was ik nog geen tiener.

Kan ik me voorstellen. Gelukkig heb je dan dus geen top-40-periode hoeven doormaken.

Ik had wel een oom die rock luisterde, en die zette het één en ander op cassettebandje, maar dat was dus oude muziek: Black Sabbath, Hawkwind, Queen, Phil Collins en Saga. Maar dat was éénmalig. Contact was niet erg goed. Familie en ik gaat niet goed samen.

Maar toen ik 10 en 11 was, luisterde en kocht ik echt geen muziek uit mijzelf. Ik geloof dat ik toen nog erg luisterde naar wat mijn moeder draaide: Back to the Sixties, John Denver en Neil Diamond.

De eerste plaat die ik zelfstandig kocht was A Night at the Opera van Queen, Behaviour van Saga, Turn of the Tide van Barclay James Harvest, Mirage van Camel en Thick as a Brick van Jehtro Tull, maar toen moest ik echt wel al 12 of 13 zijn. Want pas toen had ik een baan naast mijn school, anders had ik het nooit kunnen kopen. Voor je 12e mag je namelijk niet werken en geld verdienen (al verdiende ik wel wat bij met klussen, maar daar kocht ik transformers of GI Joe van, want het was nog lagere school).

Maar goed mijn eerste eigen verdiende geld ging dus naar de platenzaak. Toen kon je nog cassettes kopen met een album erop, die heetten Musicasettes, geloof ik. Ik vergeet trouwens Real Life van Simple Minds, die had ik ook, maar vond er niet veel aan.

Ouders, broers, andersoortig familie is wel belangrijk voor je muzikale ontwikkeling. Ik als oudste zonder vader of noemenswaardige neven, moest het zelf maar een beetje uitzoeken. Dat werd dus Saga en Queen en wat andere symfonische rock.

Toch wel. Thuis werd er van alles gekeken, zoals Toppop. Daar zat ook van alles leuks tussen.

Een muzikale omnivoor dus.

Bij ons thuis mocht geen top-pop of countdown aan. Mijn moeder vond dat vreselijk. Toen ik mijn krantenwijkjes ging lopen, kon ik me lekker terugtrekken in mijn eigen wereld. Ik vergat trouwens dat ik Marillion ook helemaal stuk draaide. Ik had een bandje met The Thieving Magpie die ik aan één stuk door draaide. Ik zal 13 zijn geweest.

Mijn hele jonge jaren waren echt vormgegeven door Back to the Sixties, John Denver, Neil Diamond, Ellie & Rikkert, Boudewijn de Groot (dat dan weer wel), Carpenters, Barbara Streisand, niks-aan-de-hand-muziek, met een religieuze touch.

Ik weet nog dat ik thuis kwam, als jonge tiener, met Jethro Tull (geleend bij de muziekbieb) en dat mijn moeder heel neerbuigen zei: 'dat luisterde je vader ook'. Daar had ik wel even moeite mee, want ik wil niks op hem lijken. Maar fuck hem, ik ging het gewoon luisteren en was direct verknocht.

Stiekem hadden mijn broer en ik wel eens tv gekeken naar top-pop (of top40 of countdown, ik weet niet meer hoe die programma's heetten), en zo ken ik Tears for Fears (Shout!).

Toen ik in de brugklas zat en heel graag heel veel spijbelde, zat ik weleens alleen thuis. Toen kwam ik erachter dat je door kon zappen voorbij de standaard zenders, en kwam ik op MTV (ik zal een jaar of 12 of 13 zijn geweest) en zag Thunderstruk van AC/DC en een videoclip van The Cure, dat ze in een kast spelen en van een rots worden afgeduwd. Ik vond het allemaal niks, maar het was wel heel bijzonder. Er bleek zo ontzettend veel meer muziek te zijn, dan ik dacht. Alleen zette ik me er wel een beetje tegen af, omdat ik mijn eigen weg wilde wandelen, en die was geplaveid met muziek van Marillion, Saga, Rush, Queen, Camel, Jethro Tull, etc.

Ik denk dat ik het meerendeel van de pop-muziek pas hier op Musicmeter heb leren kennen, en dankzij de mogelijkheid tot streamen. Maar voel me niet altijd genoodzaakt om al die bekende platen te (her-)beluisteren.

Weer een heel stuk, en het gaat weer nergens over. Negeer het maar.

On top: Marillion - The Thieving Magpie en later Script for a Jester's Tear hebben mij door die krantenwijkjes heen geholpen samen met Queen, Saga, Camel en Barclay James Harvest.

Mijn ouders hadden ook zo hun smaken nog. Regionale muziek, Benny Nijman (als ik dat goed spel) en nog wat. Ach, je nam het maar voor lief. Ooit, als klein jochie vond ik 'De Pieteröliekar' geweldig...

Nee hoor, ik lees het graag (neem er alleen niet altijd de tijd voor). Maar ja, die mods, hè...

In feite gaat het om muziek in de tienerjaren, dus misschien zitten we nog on-topic. Bennie Neijman draaide mijn moeder ook. Het Land van het Zwarte Goud kan ik me goed herinneren.

Als jonge jongen moest ik trouwens weinig van metal hebben. Dat kwam echt pas veel later, en dan via Savatage en andere wat makkelijkere metal. Ik had een maat toen, die wel heel veel death- en thrashmetal luisterde en me introduceerde (ik was inmiddels wel 19 of 20). Dus zo ken ik die muziek uiteindelijk. Later als mid-twintiger en mid-dertiger weer wat metal-periodes gehad, maar dan met name prog-metal, thrashmetal, maar nu merk ik dat ik na een paar songs al luister-moe ben.

Ik heb dus als tiener geen metal meegekregen. Mijn eerste metalplaat was trouwens Handful of Rain van Savatage (weer uit de bieb) en mijn eerste gekochte metalplaat zal Dead Winter Dead zijn geweest. Maar om dat nou metal te noemen. Het is meer gewoon een voortzetting van mijn liefde voor symfonische rock.

Noot: dat krijg je als je geen team meer hebt die naar je verhalen moet luisteren, dan pen ik ze gewoon maar hier neer. Maar ga wel weer aan het werk nu.

Die Savatage platen ken ik niet. Mijn favoriet, dat weet je wel als het goed is, is en blijft de ouderwetse 'Sirens'... Symfo rock is niet zo aan mij besteed, gemiddeld.

[quote]Mssr Renard schreef:
[quote]ZAP! schreef:


Prima verhalen, lees ze graag.

Bennie Nijman heb ik in mijn kindertijd ook vaak gehoord, mijn moeder was fan. Ik zou het zelf niet opzetten maar als het eens ergens voorbijkomt heb ik er nog best warme gevoelens bij...