Omdat de jaren negentig, en eind jaren tachtig ook nog, mijn startpunt was van mijn muzieksmaak of wansmaak zo u wil, en ik mijn jeugd beleefde in die tijd, leek het mij wel leuk om er een topic aan te wijden.
Hier gaat dus alles langskomen qua muziek waar ik toen naar luisterde en wat ik toen mooi vond, dat wil dus niet zeggen dat ik het nu allemaal nog kan waarderen.
Het is voor mij een memory trip en een aha dat nummer was ik helemaal vergeten reis. Geen idee hoe lang het gaat duren en hoe vaak ik een update doe, ook gaat het niet op jaartal volgorde, ik spring gewoon door de tijd heen en vertel er wat bij over die tijd of het nummer.

Ik begin dan maar bij mijn eerste aankoop en dat was eind jaren tachtig, ik had toen al wel zelfopgenomen cassettes van de top 40 en daarvoor luisterde ik naar lp's van mijn ouders. Die hadden o.a die blauwe en rode van The Beatles, en zo'n verzamelaar met Kom van dat dak af van Peter Koelewijn waar ik als kind helemaal gek van was, zelfs een keer geplaybackt op de lagere school.
Later kregen we de lp's van mijn oom en daar zat Kraftwerk bij met Autobahn, ik vond dat helemaal niks en we hebben die later naar de rommelmarkt gebracht, nu nog spijt van.
Maar goed, zo rond 1989 denk ik, toen ik 11 was, kocht ik mijn eerste album, en dat was op cassette en was Bad van Michael Jackson. Een artiest waar ik nu helemaal niks meer me heb, maar toen was ik er helemaal weg van, een enorme fan was ik. Ik weet nog wel toen Black or White uitkwam ik de premiere van die videoclip zag, die was indrukwekkend maar ik vond het al niet meer zo goed als de nummers van Bad.

volgt dit topic

Leuk en herkenbaar. Denk dat Dirty Diana ook mijn kennismaking met MJ was, of wellicht Liberial Girl. In ieder geval was Bad ook mijn eerste studio-album.

Door naar 1994, in die tijd luisterde ik veel naar de radio in de avond en nacht, vooral Stenders zijn shockradio en later outlawradio waren top. Ik heb daar veel muziek ontdekt, zo kwam hij bijvoorbeeld met Come Out and Play van The Offspring en Low van Cracker, van die eerste band heb ik het album Smash! later gekocht en daar ben ik toen wel helemaal gek van geweest, Ik luister het tegenwoordig niet zo vaak meer, maar ik vind het nog steeds wel heerlijke punkrock, en dat genre was ik toen een tijd ook helemaal weg van.
Ook was er toen het programma Countdown Cafe, waar ik iets minder mee had, in dat programma hadden ze toentertijd een rock battle met bands die streden om de winst meen ik, maar wie er gewonnen heeft zou ik niet weten.
Wel werd er een verzamelalbum uitgebracht en die zat bij het tijdschrift Watt, ik heb die cd nog steeds en er staan best een aantal hele aardige nummers op, zo was ik toen wel weg van Mindscape en Brotherhood Foundation, en die laatste stond in 1996 op Lowlands waar ik bij was. Later meer over Lowlands en Pinkpop.

Rock Battle '94
https://akerrecords.nl/wp-content/uploads/2024/09/3711339-02322866fac12f503d366fac12f503d4172770948766fac12f503d6.jpeg

Even gezocht op youtube naar Mindscape en daar staat dat ze toen de winnaar waren.

In 1994 kwam ook No Good uit van The Prodigy, ik vond Out of Space en One Love al tof, maar deze was helemaal geweldig. One Love was trouwens geen hit maar ik meen dat ik die kende van MTV. Ik weet nog wel dat ik No Good voor het eerst hoorde bij het middagprogramma van Sjors Frohlich en Peter Plaisier, dat heette The Magic Friends en ze hadden Ray van 2 Unlimited te gast, die was helemaal weg van The Prodigy en door hem werd dit nummer toen gedraaid.
Het was trouwens wel apart wat ze daar draaiden voor een programma van de NCRV, want ik meen dat er toen ook wel eens Sepultura met Refuse/Resist te horen was en nog wel meer van die nummers die je tegenwoordig nooit meer op mainstream radio zou horen.
In dat jaar was ik zestien en kocht ik van mijn zuurverdiende centen mijn eerste stereo toren met cd speler, daar moest natuurlijk ook een cd bij en dat werd Music for the Jilted Generation, mijn eerste album op cd dus. Nou viel mij dat album toen zwaar tegen weet ik nog wel, die hits waren wel tof maar heel veel nummers begreep ik niks van en ik wou toen die cd weggeven, gelukkig heb ik dat niet gedaan en viel later het kwartje wel, het werd zelfs een van mijn lievelingsalbums, vooral de laatste drie nummers zijn geweldig.

Ik ook.

*boomerboks*

Ik kan me herinneren dat het een gigantisch pogo feestje was

Leuk topic, trebremmit, ik lees met plezier mee. Zeker als een favoriet als The Prodigy langskomt.

Zo rond halverwege de jaren negentig zat ik ook helemaal in de punkrock, zoals eerder gezegd was ik weg van The Offspring, maar ook bands als NOFX, Lagwagon, Green Day, Bad Religion, Rancid en de wat meer skatebands zoals NRA en Pennywise was ik wel fan van. Ook De Heideroosjes trouwens, dat was toen echt enorm populair bij ons, heb ze ook nog een keer live gezien toen in De Oosterpoort samen met Osdorp Posse, dat was wel een feestje. Het gekke is dat ik De Heideroosjes na de jaren negentig eigenlijk nooit meer gedraaid heb, terwijl ik toen de eerste drie cd's grijs gedraaid heb. Nummers zoals Klapvee waren toen vloervullers, maar nu kan ik het niet goed meer horen, beetje te puberaal denk ik.




Wat ik nu nog wel tof vind is Bro Hymn Tribute van Pennywise, en dat komt mede door hun optreden op Pinkpop in 1996 waar ik bij was, dat was echt legendarisch met een chaotisch en vol podium in de stromende regen. Heel anders dan hoe Pinkpop tegenwoordig is.




Eerder had ik het ook over NRA, een band die tegenwoordig bijna niemand meer kent, maar toen waren ze best groot met een platencontract bij Virgin.




Verder waren hier de Cheap Shots verzamelaars populair met Zweedse hardcore/punkrock bands, en de punk o rama verzamelaars van Epitaph. Ik moet zeggen dat ik daar niet meer naar luister, maar deze heb ik nog in de kast staan.

Cheap Shots Volume II (1996) - MusicMeter.nl

Daarvan is dit nummer wel mijn favoriet en die kan ik tegenwoordig nog steeds waarderen.




Van Lagwagon had ik trouwens een t-shirt toen, dat was deze. Ik heb ze in 1998 nog gezien op Lowlands maar dat viel me wat tegen.

https://eu.lagwagon.com/cdn/shop/files/NAVYPMIIP.png?v=1684519077

Heel af en toe draai ik nog een plaatje van De Heideroosjes, maar ben het met je eens dat het wel erg puberaal overkomt (waarschijnlijk vond ik het daarom in de jaren '90 te gek). Van Green Day en The Offspring draai ik de jaren '90-albums wel iets vaker.
NRA en Osdorp Posse heb ik in die tijd in Doornroosje gezien.

Die punkrock fase had ik ook on de jaren negentig en uiteraard al die NY hardcore bands als Sick Of zit All e.d.
Van al die bands luister ik eigenlijk alleen nog naar Bad Religion, die blijken voor mij toch best tijdloos te zijn.

The Offspring periode 1994-1995 was wel leuk (Gotta get away, Self esteem en Come out and play) dat was voor mij daarna snel klaar met Why don't you get a job en dat soort nummers.

The Prodigy heb ik een beetje haat-liefde mee, de muziek is prima maar ik vond hun houding altijd vrij kinderachtig (tenminste Howlett )ten opzichte van hun genre genoten, voor mij is No good en ook One love vrij Euro achtig, maar zij liepen een beetje weg met hun live reputatie en wilden vooral bij een rock publiek ook scoren (zie ook Fat of the land). Ik heb ooit een interview gezien op de BBC met Keith Flint dat ie zn moeder aan de lijn had omdat Firestarter op 1 stond in Engeland en hij helemaal emotioneel was, er is niks mis mee dat je gewoon flinke hits scoort, dus afgeven op hitparade acts is een beetje flauw als je zelf ook commercieel bezig bent met scoren.
Ik zou niet zo kunnen zeggen welk album me het meeste doet nu nog, zal tussen Experience en Music for the jilted generation gaan. Ik heb ook The day is my enemy en dat vind ik van de latere albums wel een leukere.

Volgens mij valt dat wel mee met Howlett. Van Discogs, gaat over o.a Full Throtlle.
Just a moment... - discogs.com

Nog over Bad: dat was volgens mij ook mijn 1e cd, tegelijk met de 1e cd speler, er stond een rek met een gering aantal albums in de winkel waar die cd speler is gekocht en je kreeg dus een cd naar keuze bij aankoop van een stereo of cd speler met 25% korting. Volgens mij was Michael Jackson 1 van de zeer weinige artiesten die me wat zei van de keuzes (ik weet verder alleen Dire Straits en daar had ik niks mee) dus dit album werd het. Is ook heel erg lang mijn enige cd geweest (alleen singles en cd singles in het begin voerden de boventoon) en het budget was enorm beperkt nog. Ik skipte Man in the mirror altijd.
Bad klinkt vooral heel steriel en mechanisch, de single Bad was enorm populair bij mij op school en het is de enige periode die ik me kan herinneren dat jongens MJ stoer vonden (dat ging er al snel af). Mijn favorieten waren toen Speed demon, Bad, Smooth criminal en Another part of me, maar anno 2024 vind ik Liberian girl 1 van de hoogtepunten, de rest van dit album is middelmatig en allemaal veels te veel gehoord. Dan trekt Dangerous mij toch meer.

MarkS73 had het al over hardcore, en ook daar was ik toen wel liefhebber van. Vrienden van mij haddden toen een bandje en speelden covers en eigen nummers, een daarvan van was We're Only Gonna Die (From Our Own Arrogance) van Biohazard. Ze traden toen op de gekste plekken op, een daarvan was een Chinees restaurant wat ook diende als pool en biljarthal met gokkasten en waar de jeugd in het weekend vaak zat, er zat ook een bar in, best vreemd als ik er nu overna denk maar het was daar wel tof. Maar goed, dat optreden was nogal apart want de biljartafels werden niet weggehaald en daar stonden dus op een gegeven moment mensen op en vanaf te springen, te pogoën en bier te drinken. Dat gebeurde dus o.a op dit nummer. Volgens mij moesten er daarna nieuwe lakens op.




Andere hardcore bands waar ik veel naar luisterde waren Ryker's, Sick of It All en Madball, twee daarvan heb ik in 1997 op Lowlands gezien, daar was toen een Vans Warped Tour en ik meende dat Sick of It All daar in mee speelde, ik meende ook van Rykers maar die staat apart op het blokkenschema dus dat zal dan wel niet. Ryker's kwam uit Duitsland en ik heb toen hun debuut op cd gekocht, ik meen op Lowlands.
Die heeft echt een spuuglelijke cover.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/169000/169884.jpg?cb=1628696647




Wat ik wel altijd lachwekkend vond waren die hardcore fans die in de duurste merkkleding liepen en van die poseurs waren, weet niet of dat nog zo is maar het was net een sekte. Ze waren ook altijd bang dat hun kleding vies werd, na drie dagen Lowlands liepen ze nog in zo'n carhartt skate broek die brandschoon was. Het was dus muzikaal wel mijn ding maar voor de rest niet.

Dikke hit bij ons was deze van Sick of It All, werd vaak gedraaid op feestjes.

Ik heb Sick Of It All nog eens in Ekko gezien in de jaren negentig. Op een gegeven moment stond het halve publiek op het podium te springen, ik ook.
Jammer dat er toen nog geen telefoons bestonden die alles filmden, ik zou het best eens terug willen zien.

Ik ook.

*boomerboks*

Terug naar het begin van de jaren negentig, toen ik van de basisschool naar het voortgezet onderwijs ging.Dat was nogal een verandering, van een school in Westerbork naar een school in Hoogeveen, het ging er wat harder aan toe zeg maar, en je moest wel voor jezelf opkomen. Maar verder wel een mooie tijd daar gehad en ik leerde heel wat andere muziek kennen, er was daar een hele metalscene en ik kreeg verzamel cassettes van death metal en ik ging heel stoer bandnamen op mijn schooltas kalken.
Death metal was toen trouwens niet mijn favoriet, maar sommige dingen wat op die tapes stond vond ik wel tof, zo was daar God Dethroned die uit Beilen kwamen en waar ik veel vrienden had wonen, dat nummer heette The Christ Hunt en dat vond ik wel stoer omdat ik mij nogal afzette tegen mijn ouders die altijd naar de kerk gingen en ik moest dan ook mee.




Verder luisterde ik naar Vara's Vuurwerk en kreeg ik hoogte van Sepultura door een concert wat daar werd uitgezonden, die ik uiteraard op cassette opnam, die cassette heb ik nog. Dat was rond de tijd van Beneath the Remains en Arise. Jarenlang alleen dat concert geluisterd, maar toen ik in 94 een cd speler had heb ik Chaos A.D gekocht.
Ook kreeg ik een bootleg concert van Paradise Lost op cassette, dat was weer iets wat ik nog nooit gehoord had zo traag en zwaar, ook die tape heb ik nog, de band ben ik verder nooit zo gaan volgen maar de eerste albums vind ik nog wel tof.




Later meer over waar ik toen nog meer naar luisterde.

Riepen je ouders vaak of die qutherrie niet wat zachter kon, of hield je het volume beschaafd?

Volgens mij had ik vaak een walkman op, en mijn radio met cassette deck was niet zo groot dus het kon allemaal nog niet zo hard.
Later werd dat wel anders, maar ik ben altijd wel zo geweest dat andere mensen er geen last van hadden, dus dan zette ik het hard als er niemand thuis was, en op een beschaafd nivo als de rest van de familie er was.

Ik vond destijds As I Die van Paradise Lost geweldig, voor de rest had ik er niet heel veel mee. Rond die tijd ook met een groep vrienden de band in Tivoli gezien. Een van mijn vrienden was goot fan en wilde na afloop de band opwachten bij de uitgang om een handtekening te bemachtigen. Zo gezegd zo gedaan, behoorlijk aangeschoten stonden we met een groep fans te wachten voor Tivoli. Uiteindelijk kwam de band naar buiten en om de een of andere reden moesten ze niets hebben van al die fans die hen op stonden te wachten en zetten het direct op een rennen de binnenstad in. Wij, vergezeld door een horde langharige fans erachteraan. Uiteindelijk was de situatie zo bizar, die lange, in zwart geklede mannen met lange haren achtervolgd door een groep eveneens in zwart geklede roepende en schreeuwende deathmetalfans met wapperende lange haren langs de gracht van Utrecht rennend dat we moesten stoppen omdat we allemaal de slappe lach kregen. We hebben ze nog een tijdje na staan kijken tot ze de hoek om renden. Waarschijnlijk was hun plan relaxed ergens een biertje te drinken na hun optreden, geen idee of ze dat nog gelukt is.

Die band tussen 2 Unlimited en The Prodigy is uiteindelijk niet zo goed verlopen, toen Ray's zangpartner een afspraakje had met Maxim Reality, en Ray haar vervolgens uit jaloezie in elkaar beukte. Dat gebeurde in 1994 en luidde het einde van de act in. Maar naar het schijnt ging het al langer niet goed tussen hen.

Het stond ergens in een boek over generaties, 'Dit zijn wij'. Daar stond een interview met haar in. Maar dergelijke verhalen zijn al een paar decennia bekend.

Volgens mij hebben Ray en Anita nog steeds ruzie met elkaar.

Ze wil hem nooit meer zien, wil ook niet meer over hem praten in interviews en in tv-programma's.



Op de een of andere manier voel ik de post-MFTJG-tijd wat minder. Het lijkt wat meer doordacht allemaal. Dat is niet altijd een plus.

Het is net alsof trembremmit mijn jeugd heeft nagedaan.

Ook geboren in 1978?

Januari 1979.

Dan heb ik dus jouw jeugd nagedaan.

Behalve mijn liefde voor de hardere en alternatieve rock in de jaren 90, begon ik zo in de tweede helft van de jaren negentig ook in de dance te raken. Een vriend van mij was gabber en dat kon ik natuurlijk nooit mooi vinden als alto, maar stiekem vond ik het best tof en ook al die eurohouse en happy hardcore die in de plaatselijke discotheek langskwam ging ik wel goed op. Zo was er Jones & Stephenson met The First Rebirth, die gedurende de hele jaren 90 veel gedraaid werd en waar ik enorm hard op ging, nog steeds een dikke klassieker trouwens.




Maar ook The Chemical Brothers, Underworld, The Prodigy, Junkie Xl en ook de film Trainspotting waren wel van invloed. Die film was toen echt een hype, ik had het toen op vhs en toen er werd ingebroken bij ons thuis en er van alles gejat was, was ik nog het meest kwaad over de gejatte videorecorder waar Trainspotting in zat.




Op Lowlands in 97 en 98 zat ik dan ook veel meer bij dj's en raakte ik wat in drum n bass, zo draaide DJ Aphrodite daar, waar ik toen al een cd van had met de naam Aphrodite Recordings. Later hoorde ik dat ze het kermisjungle noemden, maar het boeide mij niet, het was altijd een feestje met hem. Later zag ik Aphrodite nog in Doornroosje, en een dag later Lady Aida. Aida draaide ook geweldig en ze gooide er toen It Doesn't Matter in van The Chemical Brothers in waarna de boel zo'n beetje explodeerde, geweldig was dat.

Nice, It Doesn't Matter is lang een van mijn favoriete Chemical Brothers-tracks geweest.

Verder veel herkenning ook hier, maar ik ben dan ook van hetzelfde bouwjaar.

En toen bleken onze wegen zich toch alsnog te hebben gescheiden.

Heerlijk om te lezen.

The First Rebirth staat nog steeds als een huis, net als Underworld, Chemical Brothers etc.