Er komt nog steeds toffe muziek uit, alleen is de impact minder groot omdat ik zelf een gezette veertiger ben die al 30 jaar muziek luistert.

Ik vind het ook altijd leuk, aangezien mijn dochters ook erg van muziek houden. Dan vallen mij wel een aantal dingen op: vooral de focus op songs in plaats van op albums. De playlist is belangrijker geworden dan de plaat. Je houdt van een artiest vanwege een groot aantal nummers. Het een is niet beter dan het andere, alleen de focus is verschoven.
Andere verschuiving: de hele popgeschiedenis wordt verdisconteerd en daarin wordt gecherrypickt. Mijn dochter houdt erg van de Smiths, maar denkt dat dit uit de sixties komt .

Hier een waardeoordeel over hebben, dat is nu juist boomergedrag.

Veel mensen die in de 90's hoofdzakelijk dance luisterden, luisterden destijds ook al grotendeels track- ipv album-gericht. Ja, ikzelf (en dat is zo gebleven toen er meer verschillende soorten muziek opgezet werden), maar het gold ook voor veel anderen.

Heel veel danceacts hadden/hebben geen volledige albums.

In de 90's wel vaak uitpuilende singles vol remixen, btw. Bij recente electronische favorieten merk ik vaak weinig remixen op. Of zelfs geen.

Het zit m.i. anders: er komt veel méér muziek uit, dankzij de veranderde media. En daartussen zit nog steeds hele goede muziek (vernieuwend, knap gespeeld en gecomponeerd) maar op de grote hoop moeilijker te vinden. Vergelijk de televisiecultuur. Opa Wandelaar is nog opgegroeid met twee televisiezenders. Dan waren er in het winterseizoen misschien drie programma's die je graag keek en waar dan ook iedereen over mee kon praten bij de koffie op het werk. Met 45 zenders en 10 betaalnetten (en veel meer waarschijnlijk) raak je de weg kwijt. Dat vertaalt zich in kleine kijkersaantallen. Een echt goed programma vinden wordt een kunst, want producenten mikken graag op het grote middenveld. Artiesten en bands (en nu heb ik het weer over muziek) moeten vooral optredens scoren: overtuigen op het podium, want dáár moet het verdiend worden. Niet in de muziekwinkel. En met Spotify loopt het ook al niet best. En zo wordt muziek steeds meer een product dat hoort bij het uitgaansleven: dansbaar, voelbaar, maar - met de oorplugjes - liefst niet te hoorbaar. Probeer je daartussen maar eens te onderscheiden.

Haha, mijn dochter is ook een liefhebber en dacht precies hetzelfde:)

Ik voel mij soms wel een soort Leo Blokhuis met al mijn anekdotes en geschiedenislesjes bij alle bands die zij aan het ontdekken is. Ze is dertien, nu vindt ze het nog leuk maar dat kan nooit lang meer duren:)

De laatste tijd zijn er steeds meer muziekliefhebbers die er liever niks mee te maken hebben.

Artiesten halen hun muziek eraf, luisteraars stappen over naar een iets 'ethischer' alternatief.

Het valt ook op dat hier bijna niemand een link naar het eigen Spotify-profiel openbaar maakt. Ik heb dat zelf wel een tijdje gedaan.

Laat ik dit ertegen in brengen… En ja de bezwaren tegen Spotify erken ik ook…
… de Release Rader op Spotify (door AI gemaakt op mijn profiel) is voor mij een voorbeeld die mij al heel wat verrassingen heeft opgeleverd. Het onbevangen luisteren, weet vaak nog niet wat er speelt, incl. vergeten tracks, incl. de lelijke of bedenkelijke tracks die er tussen kunnen zitten… maar vooral het vrijblijvende karakter ervan, de afwisseling, het onverwachte..
Het doet mij denken aan de (betere) radio van vroeger. Het brengt me ook op albums en artiesten die ik nog niet ken, daarom hoor je mij niet klagen over tegenwoordig minder goede muziek.
Albums hebben vaak iets van ‘doorkauwen’ of verplichtends, de heilige mis die mij te lang duurt , niet altijd even boeiend of toch net te veel van het goede.
Daarnaast lees ik elke week voor mij relevante recensies (Written in Music, Pitchfork, aanbevelingen op MM… om een beetje op het ‘spoor’ te blijven..

Wandelaar er zijn nog altijd gidsen, kranten, digitaal met talloze aanbevelingen, je hebt NPO start etc.. het wordt makkelijk toegankelijk gemaakt

Ja, gelukkig wel, voor wie een abonnement heeft.

ik vergelijk het wel eens met een lopende band die continu doorloopt. Ik werk voor een mediabedrijf/programma en selecteer muziek om daar vervolgens playlisten van te maken. Ik betrap me zelf er soms op dat releases uit 2023,2024 en begin 2025 door mij beschouwd worden als 'óud'. Volgens mij een of andere vorm van beroepsdeformatie of zo.

Radio van dat type bestaat nog, maar wordt anno nu vooral gemaakt door mensen die er niet al te veel mee verdienen. Of zelfs helemaal niks. Lokale studenten/community-zenders, alternatieve zenders die alleen op internet uitzenden.

Op een heel gelikt geluid moet je meestal niet rekenen. Er zitten wel hele interessante tussen.

Dandelion, ook niet gelikt overkomend maar tegelijkertijd relatief serieus aangepakt, is een goed startpunt.

Nou, dat valt wel mee. Ik luisterde laatst een programma terug van radio Veronica uit 1971. Daarin werden platen uit 1969 en 1970 gedraaid als 'gouwe ouwe', begeleid door de jingle: 'Herinnert u zich deze nog ?? (echo)"
Hits zijn een vluchtig verschijnsel. Ongelooflijk dat veel aandacht op MuMe nog steeds uitgaat naar albums van 50 jaar oud of ouder. En dan erover bekvechten alsof je ze net gekocht hebt. (doe ik ook aan mee hoor)

Die tijd evolueerde popmuziek snel waardoor oudere bands, artiesten of stijlen snel passé waren. Anno 1971 toen hard-, glam en progrock domineerden werden The Beatles als verouderd beschouwd. En na de opkomst van de (post)punk/ new wave werden ook die stijlen ineens als passé beschouwd. Sinds de eeuwwisseling is er nauwelijks of geen sprake van evolutie waardoor het logisch werd om oudere albums te beluisteren. Bovendien is het nu veel gemakkelijker dan vroeger om oudere, zelfs obscure albums te beluisteren. In de jaren '70 bv. was je afhankelijk van de platenwinkel, de bibliotheek en de radio of TV om albums te ontdekken.

Hits zijn veeleer een momentopname en geeft enkel aan wat op dat moment populair was. Ik heb hits steeds geassocieerd met vinyl-singles. In de jaren '50 en '60 toen popmuziek vooral een singlesmarkt was (itt klassiek en jazz) waren hits nog belangrijk, vandaar dat Elvis, Beatles en Rolling Stones vele hits scoorden. Vanaf begin jaren '70 kwamen LP's en festivals steeds meer op waardoor singles (en hits) steeds minder belangrijk werden. En anno nu - in het streaming en downloadtijdperk - stelt een hit nog nauwelijks wat voor.