1. U2 - No Line on the Horizon
Voor deze plaat was ik U2 fan, vanaf nu ben ik U2 liefhebber oude stijl. Kan me er nog kwaad om maken dat mijn voorheen helden zo'n slappe plaat hebben gemaakt

2. Editors - In This Light and on This Evening
Dappere maar mislukte poging om met een ander geluid te komen. Nou ja...mislukt...dat andere geluid is er maar levert een mislukte plaat op.

3. Mumford & Sons - Sigh No More
Het zal wel aan mij (en GG) liggen....

4. Tori Amos - Die kerstplaat
Eigenlijk moet deze op 1 maar had er ook al niks van verwacht

5. The Gathering - Westpole
Nog best een aardige plaat maar van The Gathering had ik, na een 5* plaat of 3 achter elkaar, meer verwacht

In iedergeval Neil Young - Fork in the Road. Niet heel slecht maar wel een van de minste van Young

Van Eminem had ik eerlijk gezegd ook meer van verwacht.

1. Matisyahu - Light
2. Muse - The Resistance
3. Placebo - Battle for the Sun
4. Eels - Hombre Lobo
5. Alela Diane - To Be Still

Yeah yeah yeahs, vaak genoemd door anderen, was voor mij ook een tegenvaller als album, maar niet in de top 5 vanwege ´Heads Will Roll´ dat ik hun beste nummer vind.

Ik zal hem nog een paar keer proberen dan.

01. Stoupe the Enemy of Mankind - Decalogue
02. Snowgoons - The Trojan Horse
03. Brother Ali - Us
04. Eminem - Relapse
05. Raekwon - Only Built 4 Cuban Linx Pt. II

1 Two Fingers - Two Fingers
2 Q-Tip - Kamaal the Abstract
3 Sene & Blu - A Day Late & A Dollar Short
4 Spinal & Steen - Kadaverrap 2: Tot het Ontbindt
5 Fakkelbrigade - Colucci Era

Eigenlijk maar weinig albums beluisterd uit 2009..

Ik heb er dit maar van gemaakt.

01. Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane (3,0*)
Ik vrees een beetje dat het over is met 1 van mijn favoriete artiesten. Zowel dit album als voorganger Momofuku lijden een beetje aan creatieve bloedarmoede. Enkele nummers uit de oude doos worden afgewisseld met een aantal mindere broeders en wat nummers die wel acceptabel zijn, maar zelden de klasse van voorheen bereiken. Wat ook een groot minpunt is, is de afraffeling van het album. Het schijnt te zijn opgenomen in een paar dagen en dat wreekt zich vooral in de wat vlakke zangpartijen.

02. Bell X1 - Blue Lights on the Runway (3,0*)
De single beloofde zoveel. Een heerlijke uptempo Talking Heads rip-off. Helaas verzandt de band bij de rest van de nummers in een wat steriel Snow Patrolachtig geluid. Een gevalletje van jammer maar helaas.

03. Jonsi & Alex - Riceboy Sleeps (3,0*)
In tegenstelling tot de hoofdband Sigur Ros verzandt dit album teveel in achtergrondmuziek. Prima te beluisteren als je wat anders aan het doen bent, maar hem afluisteren zonder iets anders te doen is onmogelijk. Wellicht is de drie sterren wat te hoog, maar echt slecht is het ook niet.

04. Mastodon - Crack the Skye (2,5*)
05. Flight of the Concords - I Told You I Was Freaky (3,0*)
Beide heb ik compleet op de gok aangeschaft dus het kan dan altijd tegenvallen. Beide albums zijn niet echt mijn ding, maar ik zal ze nog een aantal kansen geven.

1. Throwdown - Deathless
Throwdown bracht ooit extreem goede hardcore-albums uit, rasechter kon je ze niet hebben. Later zijn ze helaas veel te veel de Pantera-tour opgegaan, en op Deathless klinken ze zelfs meer en meer als Down (lees: southern metal). Als fan van de oudere albums was Deathless een enorme tegenvaller.

2. Funeral Mist - Maranatha
Salvation moet zo ongeveer het hardste, donkerste en meest helse black metalalbum zijn dat ik ooit gehoord heb. Maranatha, de opvolger, gaat dan weer de melodieuze black metalkant op (zoals de laatste Watain), een stijl waar ik mij meer aan erger dan dat ik ervan geniet.

3. Brutality Will Prevail - Forgotten Soul
En nog een band die van geluid verandert, helaas (imo) de verkeerde kant op. Brutality Will Prevail is (was) een beatdownband volgens het boekje, en ze wisten mij zeker te overtuigen. Forgotten Soul vertoonde dan een onverwachtse evolutie: het werd een sludge-album, weliswaar nog met hardcore-invloeden, maar toch is het voor mij een betrekkelijke teleurstelling geweest.

4. Scar Symmetry - Dark Matter Dimensions
Scar Symmetry maakte in hun vier eerste jaren (vanaf 2005) drie albums die zo goed als identiek klinken. Nochtans een erg goede formule, maar op het derde album begint het al afgezaagd te klinken. Na het vertrek van de originele zanger hebben ze niet een, maar twee zangers binnengehaald. Ik verwachtte mij dus niet aan een nieuwe formule, integendeel, maar ik verwachtte wel enige vorm van extra dynamiek, of gewoon opnieuw interessante nummers. Dit is er dus niet, zo blijkt, want werkelijk alles lijkt op de voorgaande platen al gedaan te zijn, en het is gewoon te oninteressant om lang te blijven boeien. Tegenvaller dus.

5. Suffocation - Blood Oath
Suffocation is een band die ik al lang ken en waar ik al betrekkelijk wat van gehoord heb, maar niet echt op mijn lijst met favoriete bands staat. Toch was ik benieuwd naar Blood Oath, want de voorganger (Suffocation) was wel een knaller van formaat, wat ik eerlijk gezegd niet direct verwacht had van deze band. Maar goed, Blood Oath deed mij dan totaal niets. Gewoon technische death metal, maar helaas niet interessant genoeg.