Ik heb een hekel aan Talk Talk Part I (bekende hits als It's My Life, Renee, etc.), maar ik vind Talk Talk Part II (o.a. dit nummer) echt geweldig. Ik zie het dan eigenlijk ook niet als dezelfde band, daar zit te veel verschil tussen. Hun derde album The Colour of Spring is de brug tussen de Part I en II en is nog wel oké. Alles daarvoor is verschrikkelijk, alles daarna hemeltergend mooi.

Ik zou zeggen ga eens de hele plaat Spirit of Eden luisteren. Als je die bevalt kan je verder met Laughing Stock.

En daarbij gaat de term 'cross-over' meer om een combinatie van twee genres, bijvoorbeeld funk-rock.

Sinds wanneer mogen cross-overs niet tussen subgenres zijn?

Jij hebt het over een overgang in (het geluid van) een band. Maargoed, laat maar zitten.

In 1985 had je nog een radio programma de Wilde Wereld.
Ik luisterde hier als 17 jarige wekelijks naar, om nieuwe muziek te ontdekken.

opeens kwam er een band voorbij die feedback ging produceren, gitaarspelen voor de box, zodat het geluid van de gitaar ging zoemen alsof er gestofzuigt werd.

die band is de Jesus and Marychain, en nog steeds een all-time favorite van mij.
De sound is daarna natuurlijk talloze gekopieerd maar dit blijft fraai, in de beginfase met op drum de latere zanger van Primal Scream Bobby Gillespie maar die is hier alweer verdwenen.

Hieronder de eerste single van The Jesus and Marychain, waar de feedback erg aanwezig is.

M'n ouders thuis hadden een immense zolder, waar ik me terugtrok met kopttelefoon en vinyl, bij voorkeur 's nachts. Want dan viel er vanop de straat blauw licht door de ramen, je zat haast in een film.

Daar heb ik dit album voor de eerste keer beluisterd:

Amazon.com: Staircase: Keith Jarrett: Music

Het was zuiver toeval. Iemand had me iets laten beluisteren van Keith Jarrett, en ik vond het een prima luisterervaring. Ik moet dan op een vergeten zaterdagnamiddag ergens binnengestapt zijn, en een plaat van de man gekocht hebben. Je had toen niet veel keuze, dus kocht ik die met de mooiste hoes, een glanzend wit dubbelalbum. Wellicht de enige die ze hadden.

Weinig wist ik dat ik één van de mooiste en meest intrigerende muziekstukken mee naar huis nam. Het moet tot me doorgedrongen zijn bij het 14 minuten durende Hourglass part 2, gevolgd, na kantjes draaien, door het haast even lange Sundial part 1.

Het is moeilijk te geloven dat alle stukken geimproviseerd zijn. Hourglass is gestructureerd in een aantal bewegingen die bij vlagen door het repititieve karakter best omschreven worden als 'haunting', om dan te exploderen in losse fragmenten, terwijl Sundial subliem intimistisch klinkt. Het is niet moeilijk te band te voelen met Spirit of Eden van Talk Talk, zij het dat dit album uit de jaren '70 komt, en het volledig piano solo is. Maar het is wel van dezelfde emotionele orde.

Geen ander werk van Jarrett is zo of komt in de nabijheid. Het album klinkt nog altijd alsof het gisteren is gemaakt. Het vraagt misschien wat inspanning, maar de oogst is zelden zo groot geweest.

Aaah 1985. Toen was er nog radio en het tijdschrift Vinyl, en Pandora's Music Box in de Doelen!
Ik leerde The Jesus and Marychain pas kennen toen het album Psychocandy uitkwam, en vond het niet meer dan een gimmick, die overdreven distortion. Stofzuigermuziek noemde iedereen het ja. Uiteindelijk draai ik het zelfs nu nog wel eens. Onder die laag noise zitten eigenlijk heel mooie en lieve liedjes.

@ DjFrankie: net bijna een minuut aan't luisteren op de laptop (volume op het eerste -extreem zachte- streepje) als mijn - verondersteld slapende - vriendin vanop de eerste verdieping plots roept dat dit toch wel echt heel erg veel herrie is

Begrijpelijk dat deze muziekbelevenis als 17-jarige echt extreem cool moet zijn geweest... ouders de kast opjagen enzo

edit: nog eens beluisterd met de koptelefoon op - we willen hier geen ruzie in huis - en meteen mijn eerste kennismaking met the Jesus and Mary Chain voltooid. De naam was me zeker wel bekend, maar het geluid was me nog nooit bewust ter oor gekomen. Dit is echt ubergrave jeugdhuismuziek

@ Michael c: uw amazon-link laat maar enkele seconden horen van de stukjes... Wellicht is onderstaand fragment iets meerzeggend...




Eveneens 'slechts' een extract van ruim 8 minuten, maar dit is echt wonderlijk mooi. Ondertussen toch maar de koptelefoon opgezet en naast de - intussen werkelijk - slapende vriendin gaan liggen. Mooie soundtrack van de afsluitende nacht van een drukke week...

Check mijn top 10, en bedenk dat mijn vriendin dit vreselijke muziek vind, denkt zelfs dat ik inderdaad aan het stofzuigen ben. Ik inmiddels 44 vind dit nog steeds geweldig, maar kan haar dit niet uitleggen, hoeft ook niet gelukkig. En onlangs nog de de-luxe versie aangeschaft. Daarbij blijft deze muziek bij mij hangen, ik heb ook het oeuvre van verwante A Place to Bury Strangers, ik blijf toch hangen in de shoe-gaze wereld zoals Joy Formidable de ontdekking van vorig jaar en denk toch vaak maybe dit ???????????

Mijn ouders gingen trouwens pas echt op de kast toen ik deze poster op mijn kamer hing .
poster 18+
Voor mij was het gewoon een Dead kennedys poster zat bij de lp Frankenchrist

Eno veranderde verschillende keren de manier waarop ik muziek beleefde, maar nooit zo grondig als met ambient 4: on land