Kusjes terug.

(see what I did there?)

Ja. Kusjes teruggeven. Altijd welkom.

#1 In schuin gedrukte titel voor de professionaliteit

Ik ga ook maar eens iets doen in dit topic. Simpelweg omdat ik een beetje ga watertanden van deze 250 albums en er heel veel albums tussen staan die ik sowieso nog wilde luisteren. Daar hoorde deze van Cannonball Adderley (o ja, ik schrijf iets over Somethin' Else) niet bij. Simpelweg omdat ik er om de één of andere manier nog nooit van gehoord had, ondanks alle fantastische artiesten die hier op meespelen. Gelukkig ben ik het nu alsnog tegen gekomen.

Dit album is namelijk fantastisch. Redelijk toegankelijk, en daardoor was ik er na één luisterbeurt al verliefd op. Autumn Leaves is natuurlijk meer dan briljant, maar eigenlijk vind ik alle nummers van zeer hoog niveau. Ik word er gewoon heel tevreden van. Dat is het. Mooi toch? Dit album krijgt dan ook vier sterren.

Verder heb ik geen zin om er iets over te vertellen. Ik laat Rico en Sticks het woord doen voor degenen die het daar niet mee eens zijn:



Wel ga ik meer uit deze lijst luisteren en vervolgens niet uitgebreid reviewen.

Zo, dit is een mooi topic. Jammer dat ik het te druk heb met allerhande projecten van mezelf, maar ik wens je toch veel geluk, Snoeperd. In dit tempo ga je al die albums nog eerder besproken hebben dan ik die van Dylan.

#5 Motorpsycho - Trust Us[/i]




Jaar: 1998
Gemiddelde: 4,23
Aantal stemmen: 145
Genre: Rock

Tracklist:

Disc 1:
1.Psychonaut (6:58)
2.Ozone (4:33)
3.The Ocean in Her Eye (9:15)
4.Vortex Surfer (8:59)
5.Siddhardtino (1:37)
6.577 (7:48)

Disc 2:
7.Evernine (5:07)
8.Mantrick Muffin Stomp (3:50)
9.Radiance Frequency (10:21)
10.Taifun (7:09)
11.Superstooge (6:48)
12.Coventry Boy (2:32)
13.Hey, Jane (5:14)
14.Dolphyn (1:25)

totale tijdsduur: 1:21:36

Bandleden:

Bent Sæther: vocalen, bas, gitaar, piano, percussie, harmonium, marimba, vibrafoon, trident, mellotron, sitar, taurus, drums

Hans Magnus Ryan: gitaar, vocalen, mandolien, harmonium, rhodes piano, taurus, mellotron, piano, bells

Håkon Gebhardt: drums, acoustic guitar, glockenspiel, mellotron, harmonium, percussion


Recensie:

Met Trust Us blijkt Motorpsycho achteraf de meeste fans te hebben verzameld. 'Vortex Surfer' en 'Hey Jane' zijn kleine cultklassiekers en ook hier op de site geldt 'Trust Us' als beste album van Motorpsycho. Maar in een oeuvre als die van Motorpsycho is het moeilijk kiezen tussen de verschillende albums. Pak je niet dit album, dan pak je wel een van de talloze andere door muziekcritici in de hemel geprezen albums. Trust Us had met zijn toegankelijke sound best een erg groot publiek kunnen bereiken, maar een dubbelalbum is wellicht toch teveel voor een commercieel succes, 80 minuten luisteren naar dit zeer schone album is dan ook niet mis.

Het album vangt aan met Psychonaut, een opener die erg aanstekelijk is. Het riffje van dit nummer blijft erg in je hoofd hangen. In combinatie met de stevige drums zorgt dit voor een weergaloze opener van de eerste cd. De zang valt hier eigenlijk helemaal niet op tussen het gitaar -en drum-geweld. Zang is wat dat betreft ook niet meer dan een goede toevoeging aan dit nummer, want instrumentaal redt het zich makkelijk. Er wordt druk gesoleerd op hoog niveau. En met een hoog niveau bedoel ik dat je de solo's en de energie in je lijft voelt gieren.

In de inleiding noem ik de toegankelijke sound, en daarmee doel ik vooral op een nummer als Ozone, het begin van dit nummer werkt met zeer melodieuze zanglijnen. Aan de andere kant wordt het nummer wel steeds harder en ontspoort dit refreinloze nummer wederom in een stel fijne gitaarsolo's. Wat dat betreft borduurt Ozone verder op het eerste nummer en toont Motorpsycho zich een veelzijdige band door samenzang te combineren met ruig gitaarwerk.

Wat je in je hoofd hebt bij Scandinavische bands zijn de metalbands: epische symfonische platen. Waar de vorige nummers meer tegen hardrock aanleunen krijg je bij het tweeluik dat begint met An Ocean In her Eye twee echte epische songs aangeleverd.Op Ocean In Her Eye hoor je erg zware gitaarklanken die een constant voelbare spanning aan het nummer geeft. Het lijkt wel of de mannen van Motorpsycho expres een lange fade-out hebben ingebouwd om de luisteraar even te laten bekomen van de eerste minuten van het nummer.

Het nummer daarna is nog indrukwekkender. Vortex Surfer klinkt niet alleen episch, maar ook bijzonder kwetsbaar. Waar de zanger het vorige nummer nog overtuigend aan het schreeuwen was, blijkt hier hoe iel en breekbaar zijn stem is. De emotie in zijn stem raakt je, iedere keer weer. En als je daar ook nog eens een geweldige opbouw bij optelt. Heel langzaam bouwt het nummer zich stapje voor stapje op, om na 5 minuten los te barsten in een schitterende climax, waar vooral de puike riff positief opvalt. Dat hoor je vooral als je de riff nog eventjes kaal hoort.

Laatste nummer van de plaat, na een intermezzo dat Siddhardtino heet is 577. Een nummer dat diepe bassen bevat die kaal al lekker hard klinken, maar al helemaal als de muzikale deken wat dikker wordt. Moddervet noemen ze dit soort nummers ook wel eens. Zeker als ook de gitaarsolo's nog eens uitstekend zijn, solo's die lekker stuurloos zijn en nergens heen lijken te gaan. In de bridge hoeft niet gehouden te worden aan een vaste structuur en tempowisselingen en hard en zacht worden mooi afgewisseld. Dan keert de structuur weer terug en keert de zang terug met een onbegrijpbare tekst.

Dan wordt CD 2 de cd-speler ingeschoven en horen we op Evernine de kwetsbare zanger na een paar seconden alweer. Schitterende zang weer en een al even mooie tekst. Die ik interpreteer als een in zichzelf gekeerd meisje, dat in haar eigen wereld leeft. Misschien wel een autistisch meisje, dat niets moet hebben van lachende en plagende jongens die haar aanbidden, maar liever in haar eigen dromenland is. Een zeer mooie beeldende tekst waar ook nog eens uitstekende instrumentatie bij is gezocht.

Het korte Mantrick Muffin Stomp is kort maar krachtig. En zoals de titel al zegt krijg je een stomp in je gezicht, want na het dromerige Evernine gaat dit nummer ineens keihard van start. Een onvervalste rockert noemen we dit, met twee grootse uitbarstingen die je ook een refrein kan noemen. De instrumentatie is hier echt heel erg strak en er wordt een geweldig vol geluid gecrëeerd.

Radio Frequency begint akoestisch met de kwetsbare zang die minstens even mooi is als die op Vortex Surfer. Het nummer heeft een erg interessante opbouw, het begint zoals ik al zei rustig, en lijkt even een snelle climax te krijgen, toch brengen de violen de rust alweer heel snel terug naar het akoestische begin waarna we weer het geweldige akoestische begin te horen krijgen. Het net beschreven stuk wordt daarna nog een keer herhaald en daarna krijgen we een mooi soort van soundscape met vooral heerlijke fluitjes. En dan krijgen we eindelijk de climax die al twee keer leek te komen. Dit nummer heeft een prachtige spanningsopbouw en mag met recht tot een van de hoogtepunten van dit album worden gerekend.

Taifun is weer zo'n geweldig nummer. Deze song is zeer sfeervol, sfeer die is opgewekt door gitaren, maar vooral ook door de af en toe invallende Franse hoorn. Taifun neigt heel erg naar post-rock en wellicht heeft het daarom wel zo ontzettend veel sfeer, wat toch een kenmerk is van de post-rock. Taifun valt niet meteen op, maar is juist een mooi groeibriljantje op deze plaat wat ook bij mij denk ik alleen nog maar meer gaat groeien.

Superstooge is zeker niet slecht, maar kan ik zeker niet bij de hoogtepunten van het album rekenen. Het heeft een erg gave gitaarriff, dat wel. En ook het geluid is ruig en vol. De zang staat me alleen een beetje tegen in dit nummer. Het refrein vind ik maar gedeeltelijk geslaagd, omdat de zanger steeds irritant omhoog gaat in het laatste deel van zijn zin. Nou ja, heel irritant is het dan ook weer niet, maar genieten kan ik er ook niet van. Instrumentaal is het dus wel weer gewoon goed in orde.

Coventry Boy heeft dan wel een punkachtige tracktijd, maar kan wel worden gezien als een volwaardig nummer. Coventry Boy is een erg dromerig nummer met een lichtvoetig gitaarriffje wat voor een fijn sfeertje zorgt.
Voor je het weet is het voorbij en zijn we bij het laatste nummer Hey Jane aangekomen. Hey Jane kan als de tweede cultklassieker van dit album worden gezien, met een magistrale intro die ik na het horen ervan de hele dag kan meeneurieën. En niet alleen dat riffje, ook de geweldige drumroffel met vervolgens de ook al fantastische riff die de rest van het nummer voortzet. Hey Jane is een nummer dat zich eigenlijk uitstekend leent voor de radiostations met aanstekelijk riffjes en een bijzonder meezingbaar refrein die ik nochtans vaak niet uit mijn hoofd krijg. Volgens mij heeft dit nummer helaas nooit veel airplay gekregen met uitzondering van de Noorse zenders. Motorpsycho pakt met dit laatste nummer op deze dubbelcd (laatste fade-out Dolphyn niet meegerekend) nog even flink uit met een klasbak van een nummer.

Trust Us is een fantastische ontdekking die ik doe naar aanleiding van het Tip 250-topic en maakt benieuwd naar meer van deze Noorse superband. Of je nou de eerste of tweede cd van dit album tevoorschijn haalt, ze zijn beiden erg sterk en moeten eigenlijk iedere rockliefhebber moeten aanspreken. Hulde!

4,5*

Dit album Gaat vast nog weleens richting 4,5*.

#6 Townes van Zandt - Townes van Zandt




Jaar: 1969
Gemiddelde: 4,23
Aantal stemmen: 133
Genre: Singer-Songwriter, Folk/Country

Tracklist:

1.For the Sake of the Song (5:20)
2.Columbine (2:33)
3.Waiting Around to Die (2:43)
4.Don't Take It Too Bad (2:52)
5.Colorado Girl (3:16)
6.Lungs (2:27)
7.I'll Be Here in the Morning (2:58)
8.Fare Thee Well, Miss Carousel (5:21)
9.(Quicksilver Daydreams of) Maria (4:43)
10.None But the Rain (2:23)

totale tijdsduur: 34:36

Bandleden:

Townes Van Zandt

Recensie:

Ik ken Townes Van Zandt al sinds ik op Musicmeter kom. Het was For The Sake Of The Song die mij na een Youtube-beluistering dit album deed luisteren. Townes Van Zandt, de Amerikaan met een Nederlandse naam, kan je zien als een wat rustigere Dylan. Hij heeft dezelfde fijne rauwheid in zijn stem. Verschil met Dylan vind ik zelf dat Townes van Zandt ongekend veel emotie in zijn stem kan leggen, nog meer dan Dylan dat kan.

Het eerste nummer van de plaat is meteen For The Sake Of The Song. Het betovert van de eerste tonen tot aan de laatste tokkels op de gitaar. Dit nummer kabbelt voort, maar de hele song zit je op het puntje van je stoel. Het gevoel dat Townes overbrengt met zijn stem is van grote klasse. En ook het behoorlijk geniale gitaarlijntje is niet te versmaden.

Columbine is twee keer zo kort als For The Sake Of The Song en valt met alle respect voor dit nummer minder op dan het vorige. Een tussendoortje, waarvan het eerste stukje het mooiste is. Verder blijft het nummer iets te oppervlakkig om het gemiddelde niveau op dit album te behalen.

Waiting Around To Die is ook zo'n gruwelijk mooi pareltje. Dit is een liedje waarbij Townes je weer constant in z'n greep houdt, een zeer persoonlijk liedje lijkt, met een prachtige tekst. Je moet niet doelloos leven en je afschermen van de buitenwereld. Samen, met je vrienden, moet je wachten tot de dood je vanzelf komt ophalen. Hij verwoordt deze boodschap prachtig en ook hier weer zijn vooral de openingszinnen ernstig raak.

Townes Van Zandt crëeert een aandoenlijk sfeertje met dit album, het heeft iets wilde westen-achtigs. En wat dat betreft zou deze sferische muziek best als een soundtrack kunnen dienen. Maar waar soundtracks nog wel eens moeilijk op zichzelf kunnen staan kan je bij deze muziek je eigen beelden verzinnen. Beelden zoals op de hoes van het album, Don't Take It Too Bad, een voor Townes doen opgewekt liedje tegen de eenzaamheid.

Niet elk liedje is even bijzonder op Townes Van Zandt, maar ze hebben allen wel wat. En dan zijn er natuurlijk de uitschieters als Colorado Girl. Het bevat een uitzonderlijk fijn refreintje zoals alleen Townes dat kan. Zijn stem is op zijn mooist als hij de hoogte in gaat, het mag dan wel niet al te zuiver zijn, maar juist dat is zo mooi.

Lungs doet mij een beetje aan Dylan denken. Het heeft dezelfde structuur als veel Dylanliedjes en het heeft erg mooie verhalende coupletten. Wat mij betreft had dit nummer langer dan deze twee en een halve minuut mogen duren en wat meer uitgediept mogen worden. Mijn part gaat dit nummer nog twee minuten op dezelfde prettige manier door.

Bij I'll Be Here In The Morning geldt simpelheid is troef. Het is een erg pakkend liedje met een dus zeer simpel refreintje. Het enige wat hij doet in het refrein is de titel zingen en dan nog een keer maar dan niet 'the morning' op het einde maar 'for a while' en dat is juist het mooiste zinnetje van het hele nummer.

Dan volgt het hoogtepunt van het album. Fare Thee Well, Miss Carroussel is een liedje waar je bijna sentimenteel van zou worden. De coupletten zijn steeds een perfecte aanloop naar het refrein dat door merg en been gaat. Dit nummer is een klassieker binnen en buiten het singer-songwriters-genre, subliem en dat ook nog eens erg lang. Samen met mijn andere favoriet is het namelijk het langste nummer van de plaat.

Daarna horen we de Spaanse gitaren van Maria. Het nummer steelt voornamelijk de show met zijn tekst. De tekst is erg beeldend en heeft een fraai woordgebruik. De violen aan het einde van het liedje maken het nog eens helemaal af. Maria is anders aangekleedt dan de meeste andere nummers, maar voelt niet als vreemde eend in de bijt, waarschijnlijk gewoon door de kwaliteit.

Het laatste nummer None But The Rain kan niet tippen aan de vorige nummers. Het is erg kort en op het fijne fluitje na heeft het niet al te veel om handen. Het voelt dan ook meer als een outro dan een volwaardig liedje.

Het is dat er een paar minder opvallende nummers op deze plaat staan, als elk nummer van de kwaliteit van bijvoorbeeld het eerste nummer was geweest zou dit makkelijk in het rijtje Harvest, Highway 61 Revisited en Pink Moon kunnen staan. De stem die heeft hij daar namelijk wel voor, perfect door de imperfectie.

4*

#7 Cunninlynguists - A Piece Of Strange




Jaar: 2006
Gemiddelde: 4,22
Aantal stemmen: 237
Genre: Hiphop

Tracklist:

1.Where Will You Be? (1:03)
2.Since When (4:01)
met Anetra en SunnyStylez
3.Nothing to Give (3:30)
4.Caved In (3:17)
met Cee-Lo
5.Hourglass (3:21)
6.Beautiful Girl (3:24)
7.Inhale (Interlude) (2:02)
8.Brain Cell (4:23)
met Anetra
9.America Loves Gangsters (4:28)
met Tim Means en Tifstar
10.Never Know Why (3:51)
met Immortal Technique
11.The Gates (4:04)
met Tonedeff
12.Damnation (Interlude) (1:38)
13.Hellfire (2:29)
14.Remember Me (Abstract / Reality) (4:26)
15.What'll You Do? (2:43)
16.The Light (5:30)
met Anetra, Ladonna Young en Club Dub

totale tijdsduur: 54.10

Bandleden:

Kno
Deacon The Villain
Natti

Recensie:

Waar er toch door behoorlijk mensen wordt geklaagd dat de mainstream hiphop niet meer zo goed is als in de jaren '90, zijn er in de underground scene in de jaren '00 erg mooie dingen gemaakt. Populaire namen zijn CYNE, Nujabes, J Dilla, Atmosphere en dus de Cunninlynguists. En juist deze namen zijn op dit forum erg populair, terwijl er toch behoorlijk veel pop en rock liefhebbers zich op deze site vertonen. Het is dan ook juist deze soort underground hiphop die niet hiphop-liefhebbers vaak kunnen waarderen.

De Cunninlynguists klinken eigenlijk precies als hun hoes doet vermoeden. De vrouw op de hoes geeft het zwoele van de muziek aan, de jungle die je om haar heen ziet staat voor de tropische sound van dit album. Net als het regenwoud is deze plaat rijk aangekleed en behoorlijk divers. En de klanken die je op deze plaat hoort zijn al net zo mooi als de verschillende dieren en planten in de tropen.

De intro zou zomaar gezongen kunnen zijn door een engelssprekende indiaan die daar met zijn maten om een kampvuur van tropisch hardhout zit. Maar nee, het is gewoon een van de goed gekozen samples die dit album veel sfeer mee geven.
Deze intro wordt ingeruild door de energieke olifantenstampenbeat van Since When. Wat ook meteen opvalt is de zeer gedreven flow van de rappers van dit collectief. Mooiste van dit nummer is echter het terugkomende stukje waar het op instrumentaal vlak erg genieten is.

Nothing To Give heeft een combinatie beat van piano en een luchtig gitaartje. Het is bij de Cunninlynguists altijd een beetje gissen wat ze nou zelf hebben verzonnen en wat ze gesampled hebben, feit is wel dat het refrein erg aanstekelijk en goed gekozen is. In dit nummer is de tweede verse van Deacon The Villain van grote klasse, kort maar van topkwaliteit.

Een opvallende naam op dit Cunninlynguists-album is Cee-Lo. Een veel grotere naam als deze hiphopgroep, maar wel actief op hiphopgebied met bijvoorbeeld onder andere Danger Mouse. Kno produceert echt ongelooflijk goed, en eigenlijk zou je deze hiphopmuziek eens net als bij The Roots in een Big Band-setting live moeten horen. Hier zijn de beats namelijk erg geschikt voor. Ze komen erg natuurlijk en organisch over.

Kant A van dit album is briljant, met vooral aanstekelijke nummers met een duidelijke structuur van refrein-couplet-refrein-couplet-refrein. Hourglass is een van de meest geweldige nummers met een beat die absoluut niet kapot kan. Hoe vaak ik het ook draai. En de verses van beide mannen zijn ook weergaloos, allebei zeer persoonlijk en vooral Deacon met een mooie knik in zijn stem.

Over die big band-vorm gesproken, Beautiful Girl zou echt heerlijk klinken met de fantastische swingende blazers op de achtergrond. Dit nummer klinkt dan ook gelijk een stuk luchtiger dan de vorige, Beautiful Girl is mijn favoriete nummer van deze plaat en staat symbool voor het constante hoge niveau van de A-kant van dit album.

Na een korte, eigenlijk niet heel bijzondere interlude (scheurende gitaartje is op zich wel lekker), volgt Brain Cell. De vrouwelijke vocalen op dit album zijn steeds uitstekend. De hele tijd lijkt de vrouw op de hoes je te bezweren met haar stem. De glasheldere vrouwenstemmen lijken steeds deel uit te maken van de beat en zorgen vaak voor het nog net wat mooiere laagje op de beat. Dit nummer steelt vooral de show vanwege de schitterende blazers op dit nummer in combinatie met het frisse pianospel. Zonder de raps zou het zomaar een geweldig jazz-nummer kunnen zijn.

America Loves Gangsters breekt een beetje met de rest van het album en dit klinkt dan ook meer als de gansterrap uit de jaren ’90. Mede doordat het wat minder past op het album en omdat het refrein niet erg sterk is, behoort het tot de mindere nummers van het album. Nog steeds lekker, dat wel, met zijn mooie zware pianoklanken en een zeer degelijke laatste verse.

Never Knows Why is gelukkig weer als de rest van het album, weer met een mooie combinatie tussen de zacht klinkende gitaar en de wat harder in de mix zittende piano. Het refrein is ook bijzonder fijn, het is nog net geen chipmunks, maar de hoogte van de vrouwenstem komt er in de buurt. Helemaal niet irritant trouwens, dit behoort juist tot een van de sterkere refreinen op dit album. Immortal Technique is ook nog uitgenodigd voor een verse en hij doet dit met verve, met zijn geweldige lage stem verzorgt hij een zeer memorabele gastbijdrage.

Dan volgt het hoogtepunt voor velen. En ook voor mij wel een beetje eigenlijk. Ik zit al de hele tijd te mijmeren over de mooie instrumentatie maar deze beat spant de kroon. Dit is een onverwoestbaar schitterende gitaarbeat en de tekst is al even briljant. Ik kan het fout hebben, maar mijn interpretatie van de tekst is dat dit over een vader gaat die zijn vrouw heeft verloren en later een nieuwe vrouw vindt, en daarvoor toestemming gaat vragen bij de toegangspoort van de hemel. De tekst geeft veel om over te denken en is daarom misschien ook zo mooi. Hoe goede de rappers van de groep ook zijn, de gastmuzikant Tonedeff levert de allerbeste bijdragen en op rapniveau het hoogtepunt van het album.

Na een korte en niet al te opzienbarende interlude volgt Hellfire, een nummer dat in het begin sampled van de welbekende Crazy World Of Arthur Brown, die met het nummer in de jaren ’60 succes behaalde. Kno verweeft dit leuk in de kenmerkende Cunninlynguists-sound en uiteindelijk wordt van het nummer een aanstekelijke beat gemaakt.

Nog meer gestolen werk vinden we terug in Remember Me (Abstract / Reality), de echte hiphopliefhebbers herkennen dit van First Person van CYNE (die het overigens ook niet van zichzelf hebben). Het is en blijft een schitterend fragment dat stukje en dit hoor je natuurlijk altijd graag. Toch kan ik dit nummer niet tot mijn favorieten rekenen omdat ik over de beat liever raps hoor. En sowieso vind ik First Person van CYNE een van de beste hiphopnummers die er is en daar moet je eigenlijk met je poten van afblijven, dus ook Kno.

What’ll You Do is een pak beter, met ook een erg sterke eigen gesmeden beat, het is eigenlijk een nummer dat niet eens zo opvalt, maar wel bijdraagt aan de constante kwaliteit die dit hiphopalbum een klassieker maken.
Laatste nummer The Light heeft een geweldig drumpatroon als basis voor de beat en voor de vocalen wordt weer eens in het vaatje van vrouwenvocalen getapt, al is het nu wel in combinatie met een mannelijke stem. Kritiek van mijn kant op de laatste nummers is dat de rap eigenlijk voor een groot deel ontbreekt. Oké, in dit laatste nummer is dan wel één verse aanwezig, en zeker geen onverdienstelijke, maar door de vele instrumentale gedeeltes is de vaart die het album in het eerste gedeelte had wel weg. Gelukkig wordt dit wel grotendeels gecompenseerd door de kwaliteit van de instrumentaties, zoals in dit laatste nummers de geweldige drums.

A Piece Of Strange is een pronkstuk en is daarmee ook een van dé albums om niet hiphop-liefhebbers te laten zien hoe mooi hiphop wel niet kan zijn. Iedereen die dit album luistert zal vallen voor de unieke beats en de unieke sfeer die dit album herbergt. Daarnaast bevat het album ook nog eens genoeg hoogtepunten en zou The Gates niet misstaan in een top 100 van de mooiste hiphopnummers ooit gemaakt.


4,5*

Het regenwoud draagt kleren?

Terechte lof, verder.

Altijd prettig om je recensies te lezen, Snoeperd, ze doen me namelijk ook altijd interesse krijgen in het album dat je dan bespreekt. Je weet vrij goed je enthousiasme over te brengen en je hebt een vlotte, aangename schrijfstijl die mooie vooruitgangen heeft geboekt sinds je begon met de MuMeLadder te bespreken.

Ha, dank dumb_helicopter, altijd fijn om te horen. Bij het reviews opzoeken dit jaar voor de MuMeladder kwam ik er inderdaad achter dat mijn stukjes bij de MuMeladder vooral in het begin nogal haastig en slecht waren geschreven.

Herinnert me er aan dat ik deze al heel lang niet meer in zijn geheel heb gedraaid... Binnenkort maar weer eens doen Leuk geschreven, ja.

#7 Songs: Ohia - The Lioness




Jaar: 2006
Gemiddelde: 4,21
Aantal stemmen: 241
Genre: Singer-Songwriter, Folk

Tracklist:

1.The Black Crow (7:16)
2.Tigress (3:20)
3.Nervous Bride (2:43)
4.Being in Love (5:41)
5.Lioness (6:36)
6.Coxcomb Red (4:05)
7.Back on Top (4:22)
8.Baby Take a Look (3:06)
9.Just a Spark (2:19)

totale tijdsduur: 39:28

Bandleden:

Jason Molina

Recensie:

Het genre Singer-Songwriter waar deze Jason Molina alias Songs: Ohia onder valt associeer ik zelf toch bijna altijd met trieste muziek. Muziek die van alle poespas is ontdaan om zo puur mogelijk over te komen. Het genre werd wat mij betreft groot gemaakt door jaren '60-grootheden als Bob Dylan, Leonard Cohen, Nick Drake en Townes van Zandt. Wat vooral de laatste drie gemeen hebben, is dat ze mijn kijk op singer-songwriter-muziek als trieste muziek bevestigen. En anno de jaren 2000 heeft het genre niet veel aan kracht ingeboet en is daarmee een genre van alle tijden. Songs: Ohia vormt samen met Bonnie Prince Billie mijn favoriete songwriters van de milleniumwisseling. En beiden hebben grote gelijkenissen. Bij beiden focust de instrumentatie niet op gitaargetokkel, maar vooral op de donkere en lange klanken van de basgitaar.
Songs: Ohia beeldt met zijn instrumentatie en teksten de minder leuke kanten van het leven uit.

The Black Crow bezit meteen de hemels mooie donkere klanken en is gelijk het prijsnummer van het album. Het is een zeer meeslepende compositie. Jason Molina zingt over zwarte raven en zwarte katten maar vooral ook over een diepe depressie. Waar hij in het begin van het nummer nog over het licht zingt wordt je in het tweede stuk dieper en dieper in een zwart gat meegesleurd. The Black Crow is meteen ontzettend intens en ligt dan ook zwaar op de maag.

Tigress begint wat minder beklemmend en heeft een bijzonder inventief gitaarloopje. Ik krijg bij Songs: Ohia's nummers en vooral bij dit nummer de neiging om air guitar te spelen. Hetgeen ik normaal enkel doe bij hardrockbands of Modest Mouse. Tekstueel en ook qua muziek klinkt het allemaal wat luchtiger als het eerste nummer, niet dat het meteen vrolijk is, want een tekst over een schijnbaar slechte relatie is natuurlijk ook nog lang geen pretje.

Nervous Bride schaar ik onder het zelfde soort nummer als het vorige. Een lekker vlot nummer en het bevat zowaar een van de mooiste zinnen van het album. 'And It's Vaguely Goodbye' wordt meermaals gezongen. Een schitterend stukje vind ik dat. Misschien associeer ik dit nummer met het vorige omdat het weer over zijn relatie gaat. Al duurt dat niet lang meer. Het stille gesprek voelt aan als een vaag afscheid.

Het niveau van de eerste 5 nummers ligt belachelijk hoog. Vaak is het verschil tussen de nummers moeilijk aan te wijzen. Maar welk van de nummers je ook beluistert, ze maken allen indruk. Being In Love bijvoorbeeld, net als de andere nummers met zijn prachtige diepe en echoënde klanken en zoals op de andere nummers, de mooie tekst, die je door zijn directheid raakt.

Het titelnummer zal voor velen het hoogtepunt zijn. En dat is niet zo gek. The Lioness kent ongetwijfeld het mooiste intro van het hele album. Het blijft ook het meeste hangen, het is een pakkend nummer. Maar tegelijkertijd ook heel donker. Want Jason Molina heeft gewoon een ontzettend breekbare en mooie stem. En wat ook zo briljant is, zijn de geweldige toonwisselingen in dit nummer. Hij wisselt erg vaak af van fluisterzang tot mooie uitbarstingen waar de nadruk wordt gelegd. 'It's That Look Of The Lioness' zal na dit nummer nog uren door je hoofd spoken.

Na een lange fade-out komt er met Coxcomb Red geen dramatische koerswijziging. Wel kondigt het nummer voor mij altijd het tweede deel van het album aan. En ondanks het ontzettend sterke eerste deel wordt dat niveau ook op het twee deel behouden. Nee, geen verslapping want ook Coxcomb Red is weer een prachtig nummer, waar vooral het refrein blijft hangen. Indringende gitaarklanken en een mooi refrein, zaken die me aan Leonard Cohen doen denken. En dat is zeker geen belediging.

Back On Top is weer een liefdesliedje. En ook al zitten we al tegen het einde en kan eentonigheid parten gaan spelen, vind ik Back On Top zeer overtuigend. Zijn dodelijk slechte humeur komt weer eens pijnlijk naar buiten door middel van zijn stem. Breekbaar, maar toch met veel bereik gebracht. Met als hoogtepunt van het nummer natuurlijk de prachtige stemverheffing: 'When I'm Back On The Top Again!' Wellicht een van de mooiste momenten op dit album.

Baby Take a Look is nog zo'n voorbeeld van ongekende schoonheid op de tweede helft van dit album. Er staan zeker geen niemendalletjes op het einde van dit album. Weer is dit een nummer dat mede door een stemverheffing indruk maakt. Maar ook zijn manier van zingen is bezwerend en meeslepend, valt me in dit nummer weer op. Geweldig in dit nummer ook de krachtige tokkels op de gitaar als hij zijn stem verheft.

De fade-out van dit album heet Just A Spark. En natuurlijk zal dit als kortste nummer niet snel als favoriet worden genoemd. Maar van mijn kant is er zeker een grote aantrekkingskracht tot dit nummer, vooral de arrangementen van dit nummer vind ik zeer geslaagd. En natuurlijk ook Jason Molina, die met zo'n prachtig klein liedje als deze bewijst een van de koningen van de fluistermuziek te zijn.

Het enige minpunt dat je misschien kan verzinnen is 'eentonigheid. Want het lijkt allemaal wel op elkaar. En songs uit elkaar houden is dan ook niet het makkelijkst. Maar wat maakt dat uit als iedere song zeer sterk is? Dan maakt het niet uit of je nou een Coxcomb Red hoort of Tigress. Nee, op The Lioness is amper iets aan te merken en verdient dan ook een plaatsje tussen grote albums van grote singer-songwriters.

4,5*

Ik heb het album weer eens opgezet, heb het nog steeds niet beoordeelt. Er is net zoals het album niks aan te merken op je recensie.

#9 Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson




Jaar: 1971
Gemiddelde: 4,20
Aantal stemmen: 243
Genre: Chamber Pop, Chanson

Tracklist:

1.Melody (7:32)
2.Ballade de Melody Nelson (2:00)
3.Valse de Melody (1:31)
4.Ah! Melody (1:47)
5.L'Hotel Particulier (4:05)
6.En Melody (3:25)
7.Cargo Culte (7:37)

totale tijdsduur: 27:57

Bandleden:

Serge Gainsbourg

Recensie:

Franstalige muziek intrigeert me al sinds ik de eerste keer La Vie En Rose hoorde. En dat ik er niks van kan maken. Soit. Zonder de betekenis te weten van de teksten vind ik de muziek al mooi. Bij de meeste Engelse teksten weet ik ook niet waar het over gaat. Veel belangrijker vind ik de klank van de Franse taal. Wat klank en uitspraak betreft vind ik de Franse taal prachtig. Ik heb het echter nooit gekozen als vak op de middelbare school, met als voornaamste reden het vele werk. Werk maak ik wel van Franstalige muziek, al is dat voor mijn gevoel nog veel te weinig. Jacques Brel ken ik goed, een groot aantal losse nummers, en deze, van Serge Gainsbourg: De beste.

Het is de combinatie van de geweldige taal en de minstens even briljante instrumentatie.
Praatzang a la Lou Reed horen we op de openingstrack Melody. Ondersteund door een lome beat vertelt Serge over zijn ontmoeting met Melody. Dit is samen met hem de hoofdpersoon van dit album. Zoals uit de inleiding al bleek kan ik zelf geen frans en baseer ik het verhaal van dit album op de beschrijvingen van anderen. De ontmoeting met Melody is ongewoon. Serge knalt een meisje van d'r fiets. En in plaats van het ruziën bij een ongeluk wat heden ten dage nogal eens gebeurt, grijpt meneer Gainsbourg deze situatie aan om haar te verleiden. Ondertussen horen we op de achtergrond allerlei spannende wendingen die mijn aandacht trekken, het vioolspel is verbluffend op deze opener. Instrumentatie van het niveau De Kift, die ook bekend zijn van hun spoken word-muziek, al is die muziek meestal nog wat absurder.

Een fantastische baslijn leidt de hit van dit album in. Ballade de Melody Nelson is een schoolvoorbeeld van een duet. Steeds op precies het juiste moment wordt de zware stem van Serge overgepakt door de zwoele, verleidende stem van 'Melody'. Mede dankzij de geweldige, volle achtergrondmuziek is dit een van de fijnste franstalige nummers die ik ken.

Op het korte Valse de Melody lijkt Serge Gainsbourg even plaats te nemen achter de tafel van de dirigent. De vioolmelodie is zo krachtig dat het lijkt dat hij door een heel orkest wordt gespeeld.
In het tevens korte Ah! Melody wordt hij verliefd, wat beschreven wordt in dit nog niet eens twee minuten durende nummer. Het is één van de minder bijzondere van het stel, maar dat is niet erg, het is immers kort en alsnog zeer prima. Het voelt ook niet echt aan als een nummer.

Zo voelt l'Hotel Particulier zeker wel. Dit is een nummer met een heerlijke drive, door de krachtige tokkels op de gitaar. De violen komen steeds weer tevoorschijn en verdwijnen daarna weer. En wanneer die violen weer eens komen inzetten wordt je dolgelukkig van deze muziek, net zoals Serge Gainsbourg dat waarschijnlijk is met zijn Melody. De violen trekken dit album naar een wereldniveau.

En Melody wordt begeleidt door een elektrische gitaar die dit nummer naar een zeer uptempo beat stuwt. Er wordt een zeer, zeer behoorlijk gitaarlijntje uit de hoge hoed getovert en daar boven op horen we de gelukskreuntjes van Melody die zoals de ondersteunde instrumentatie ook eigenlijk al zegt bezig is de liefde te bedrijven met Serge Gainsbourg.

En dan, in een schitterend einde, eindigt al het mooie in dit verhaal. Mevrouw Melody vertrekt plots, wat al erg is voor Serge zelf. Nog triester wordt het als Melody daarna omkomt bij een vliegtuigongeluk. Als de Franse zang geen duidelijkheid schept, doet de ondersteunde muziek dat wel, die eigenlijk even beelden is als een Italiaan die spreekt. Door de wendingen, triest, hard, zacht, weet je een beetje waar je je bevindt in het verhaal. De instrumentatie en vooral ook de achtergrondzang is in Cargo Culte buitenaards. Waar de vrolijke kant van het album niet mis is, is de trieste kant van het verhaal zonodig nog mooier. Het achtergrondkoortje wekt een sfeer op waar je u tegen gezegd. En de finale die volgt na een hele korte stilte is alsof je je op een kruispunt tussen hemel en aarde bevindt. Je hoort het verdriet van Serge in deze climax terug, terwijl Melody er tegelijkertijd wel vrede mee heeft dat ze nu naar de hemel vertrekt. Dit wordt verteld in een kippevelgevende climax, die zowaar sporen vertoond van de latere post-rock, en daarmee eindigt dit korte maar zeer krachtige album.

Histoire de Melody Nelson is zeer kort. Maar misschien zet je hierdoor het album wel zo vaak op, om telkens weer dit liefdesverhaal te horen, of beter gezegd, te beleven, want je lijkt er midden in te zitten. De Franse chansons staan bekend om de mooie sfeer en gevoeligheid, dit is een album die aan een ongekende sfeer voldoet en ook ontzettend veel emotie heeft, voor de liefhebber van de Franse chanson is dit dus een must.

Is er nog een recensie op komst? Want ik ben wel vrij benieuwd naar de rest.