Wellicht kun je je eens verdiepen in artiesten die goed scoren en binnen een genre vallen dat je aanspreekt? Ik heb je lijstje even bekeken en hoewel ik niet met alles bekend ben komen de artiesten - vriendelijk bedoeld - wat oubollig over. Niks mis mee uiteraard maar veel van de artiesten in je lijst zijn naar mijn mening niet zo relevant meer als ze in het verleden wel zijn geweest. Een gevolg daarvan is dan weer dat weinig andere spelers deze artiesten/platen in hun lijst hebben staan.

Ik probeer af en toe een nieuwe naam, die ik via Riff Raff (een gratis Belgisch muziekblad) "ontdekt" heb, maar niets, en ik bedoel dan werkelijk niets, kan zich meten aan de groten uit het verleden. In de genres die ik goed vind, is alles al zo'n beetje gedaan. Er wordt tegenwoordig vaak wat gehusseld met genres om weer tot wat nieuws te komen, maar het klinkt immer oudbakken. Ik ben niet meer te redden, ik besef me dat al te goed.

Bij de 00s waren toch 11 deelnemers meer? De gemiddelde variatie is dan hier hoger, per lijstje bijna 10 bij 10s om 9,5 bij de 00s.

Please tell me you're trolling.


We zijn het toch al ergens over eens

Wellicht is Riff Raff niet het ideale medium om nieuwe muziek tot je te laten komen? Afgaande op je stemmen kun je progressieve rock volgens mij wel waarderen. Steven Wilson al eens geprobeerd? Of Alabama Shakes uit de blues hoek? Ook Jason Isbell en Malcolm Holcombe (country) zijn misschien wel wat.

Dit doet me denken aan het credo "alles gaat altijd achteruit" wat ik in mijn onderwijsjob dagelijks mag horen.
Ik vind net de 10s het meest boeiende decennium, zelfs beter dan de 80s waar ik mee opgegroeid ben.
Je moet, in deze tijden waar alles instant consumeerbaar is, net fantastisch goed zijn om nog boven het maaiveld uit te komen. Zo'n plaat als de nieuwe van Sufjan Stevens, slaat bij mij net zo hard toe als Purple Rain toen ik 16 was.

Kan de conclusie van mijn voorposter volledig onderschrijven, alleen zou ik niet Sufjan Stevens als voorbeeld noemen, omdat die mij juist steeds minder doet.

Er is altijd een link tussen (pop)muziek én tijd; hoe negatief ik soms kan zijn over The National, al heb ik wél drie albums van hen, hoort die band in deze topdertig thuis, op een hoge plek, net als Arcade Fire - beide reflecteren in muziek hedendaagse thema's - de zoektocht (de 'sinngebung' des levens) van de postmoderne romanticus. En de tekstregel: I was afraid, I 'ld eat your brain ... 'cos I'm evil onderstreept dat nog eens.

Geen 10s zonder The National of Arcade Fire en aan die jankerds van Radiohead - ideaal voor de emo postmoderne romanticus - konden we het decennium ervoor al wennen; zonder enig effect op mij overigens

Dat is nog eens mooi verwoord Mjuman. Juist de thema's van deze tijd die zo sterk terugkomen in de betreffende œuvres zorgen ervoor dat ik bovengenoemde bands het meest in mijn hart heb gesloten. Ik zou het dan ook geweldig vinden als dit verband in de uiteindelijke geschiedschrijving van de jaren 00/10 ook naar voren zal komen. The National en Arcade Fire zijn in ieder geval goed op weg om een essentiële status te bemachtigen in de muziekgeschiedenis (als ze dat al niet gedaan hebben ).

Ik zou het toch niet bepaald "quintessential" noemen. Beide bands hebben hun kwaliteiten, waarbij die van Arcade Fire breder erkend worden, maar als je het hebt over geschiedschrijving... meer dan (hele) goede albums zijn het niet.

Oh ja, hier wilde ik ook nog aan meedoen.

Nou ja, ik vind eigenlijk wel dat beide albums de vinger sterk op de tijdsgeest leggen. Een beetje het suburban horror gevoel. Doelloosheid en onzekerheid tussen alle rijkdom. Zo'n zin als: " I still owe money, to the money, to the money I own" uit Bloodbuzz Ohio, vind ik, als student, bijzonder herkenbaar bijvoorbeeld. Ergo, wat Mjuman zegt, maar dan zonder het dédain.

Misschien moet Sjef bij wijze van training eens 'n half uurtje rond darren in A'dam Noord - met Drukwerk - Ik Verveel Me Zo (In Amsterdam Noord) - YouTube op z'n (bovent)IJpod

"Quintessial" dat kan je nu - anno 2015 - echt nog niet plakken op de meeste songs uit dit decennium - uitzondering daargelaten - daarvoor is de aesthetischer Distanz nog te kort

Wat zegt hij dat toch weer mooi

Zo'n radio-uitzending als die van Chevy is blijkbaar goed voor de economie. Sommige dingen bevielen me in die mate dat mijn collectie sinds kort enkele nieuwe telgen bevat

Ben Howard
Holden
Spinvis (had ik nooit verwacht)
Steven Wilson