Dat gevoel deel ik, al kan ik niet goed duiden waaraan dit dan zou moeten liggen. Misschien omdat je een duidelijkere lijn kunt trekken vanuit rock-'n-roll naar de hedendaagse muziek dan vanuit de blues. Al is dit misschien een subjectief gekleurde visie en sla ik de bal mogelijk compleet mis - tegenwind is meer dan welkom.

Blues heeft volgens mij als het ware minder evolutie doorgemaakt, de tijd heeft er dus minder vat op. Terwijl rock-'n-roll zich meer heeft ingebed in de popcultuur en bijgevolg een dynamischere evolutie gekend heeft. Hopelijk spreek ik nu niet teveel in raadselen

Alles wat ten prooi valt aan massificatie raakt geperverteerd en wordt ontdaan van zijn (juist oorspronkelijke) scherpe kantjes en 'verblankt' - sommige artiesten nemen dat erg letterlijk en passen dat ook op hun uiterlijk toe. Zwarte rock & roll (Little Richard) is altijd meer authentiek gebleven.

Blues werd - thank god - nooit opgepikt door de massa; en jazz werd opgepikt door witmensen die ook veelal "nerd" op hun voorhoofd hadden staan en/of Dionysus de Doperd als beschermheilige. Degenen die aan de wieg van de acid house (smiley's) hebben gestaan en de ouders een rompertje cadeau deden, zagen in de kleutertijd hoe dat ontaardde in de vreselijke (2 Unlimited bijv) Eurohouse.

A propos evolutie blues: de combinatie van blues en dub leidt tot hele verfrissende en artistiek verantwoorde cross-over zoals Little Axe - The Wolf That House Built (1994)

Veel blues-elementen zijn ook terug te vinden in de zgn 'swamp rock' (Tony Joe) en 'Southern rock' (Allman Bros).

Verder why waste a good thing: if it ain't broke, don't fix it

Ik ook, al vind ik de Chuck Berry van begin jaren '60 (You Can Never Tell) nog een stuk frisser, mede door de leuke teksten en dito voordracht. Dit album bv.:
Chuck Berry - St. Louis to Liverpool (1964)

Eens met Toon, al heeft wat mij betreft de Rhino box 'Loud, Fast & Out of Conrol' (of die 50's Punk/Rockabilly box) bewezen dat 50's rock n roll (vooral de vergeten pareltjes) behoorlijk relevant en verrassend edgy kan zijn. Ook vandaag de dag zeker niet bij voorbaat gedateerd. Dat Elvis in zijn begindagen wat minder rauw (en daardoor toch wel behoorlijk mat) klonk dan verschillende artiesten op die boxen en gasten als Chuck Berry, Little Richard etc. lijkt mij verder ook niet meer dan logisch. Elvis was toen de 'poster boy' van die generatie rock 'n roll. Meer een vertolker en cultureel fenomeen (daarvoor werden de ongepolijste randjes uiteraard verwijderd) , dan onbesuisde uitvinder.

Edit: behoorlijk eens met, Mjuman, dus.

Ik ben bezig met het opstellen van een lijstje, maar desondanks kan ik me niet van de indruk onttrekken dat er in de 50's (edit: voor mij) weinig muzikaal interessants gebeurde. Over de gehele linie saaie en erg (bij gebrek aan beter woord) naar huidige standaarden veilige muziek. Ik heb bijzonder veel moeite om muziek te vinden die meer dan 3.5* scoort. Dan heb ik het niet enkel over de popmuziek, ook qua jazz prefereer ik de vrijere vormen van de jaren 60. Hier en daar zijn er wel uitzonderingen hoor: Miles Davis maakte wel goede muziek en ook een Chet baker en Johnny Cash waardeer ik wel. Ik blijf het opvallend vinden hoe veel tijdlozer de muziek in een relatief korte periode werd in de 60's.

Is Ornette Coleman niet vrij genoeg voor je?

Zoals ik al zei er zijn uitzonderingen, zo kun je ook wel(hoewel ik er zelf niet zo fan van ben) een Sun Ra noemen.Maar bijvoorbeeld bij dingen als Sonny Rollins, Peggy Lee,maar ook het oudere werk van Coltrane, en sommige platen van Davis kom ik toch niet verder dan wel aardig. Misschien zeg ik het wel iets te kort door de bocht hoor, maar ik vind het desondanks opvallend. In de jaren 60 kom je haast om in de interessante jazzplaten.

Laten we zeggen dat vijftig jaar na dato een cheesy smart-ass opmerking maken 'aardig' getuigt van de aanwezige hoeveelheid muzikaal begrip

Als ik dit lees zou ik accepteren dat de jaren '50 jouw ding niet zijn en lekker een decennia later aanhaken. Zoals Toon hierboven al ergens uiteenzet, deze muziek vergelijken met 'de huidige standaarden' is als het vergelijken van appels met peren. Je moet deze muziek ik de context van toen 'kunnen' luisteren en waarderen. Doe je dat en bevalt het je niet - wat heel goed mogelijk is - dan is dit waarschijnlijk niet helemaal jouw ding. Niks mis mee natuurlijk!

Maar dit veilig en weinig muzikaal interessant noemen...

Zit me vandaag toevallig te verdiepen in Descola (culturen zijn ontologieën - er zijn geen verschillende culturen maar verschillende werelden).

Gisteren heb ik Blue Train met open mond herbeluisterd. Met iedere noot voelde ik me nietiger en onbetekenender (geloof het of niet, het was een uitermate positieve ervaring). Muziek die van een andere planeet lijkt te komen, zo ongrijpbaar goed. Amusant dan ook om een dag nadien iemand te horen zeggen dat het 'wel aardig' is. Descola was potverdikke nog te voorzichtig in zijn theorie! Niet enkel culturen zijn andere werelden, ieder individu zit op zijn eigen planeet! Op de mijne is het overigens fijn toeven

Met "naar huidige standaarden" trachtte ik enkel aan te geven dat uiteraard deze muziek in de 50's niet als veilig te karakteriseren was. Wat ook juist laat zien dat ik de muziek in de context van toen bekijk. Dat muzikale begrip heb ik wel. Mijn bericht verhaalde simpelweg mijn moeite om, laten we het wat correcter zeggen, muziek te vinden die ik interessant vind. Ik leef nou eenmaal in 2016 en muziek moet wat meer voor me zijn dan enkel een interessante geschiedenisles.

Klinkt interessant. Moet voor mijn scriptie al een berg lezen, dus op korte termijn kan ik me niet gaan verdiepen in Descola. Het gaat echter wel op de leeslijst.
Ik geloof je gelijk. Dat gevoel heb ik wel bij(met name) Ascension, maar Blue Train heeft me nooit zo getrokken. Eigenlijk vind ik alleen het titelnummer van eenzelfde niveau als de muziek die Coltrane vanaf 1960 maakte.

Vandaar ook mijn opmerkingen dat dit misschien gewoon niet jouw ding is. Als je deze muziek niet erg interessant vind en het vooral ziet als geschiedenisles (wat het deels natuurlijk ook is) dan beleef je deze muziek op een andere manier dan ik dat doe. Ik luister naar jaren '50 muziek omdat ik het - los van zijn ouderdom en context - mooi en interessant vind. De albums van Ella & Louis samen vind ik bijvoorbeeld fantastisch. Het raakt me en ik kan er minstens zo veel van genieten als van Radiohead, Arcade Fire of een andere toffe band van nu.

Misschien kan ik jou dan beter een Inleiding tot de Antropologie aanraden, kun je grasduinen door de voor jou boeiende stukken en dan overgaan tot verdieping.

Een gewaardeerde collega van mij heeft op dat vlak een goeie inleiding geschreven.

Koen Stroeken - De Ondeelbare Mens
Hoofdstuk 6 en 7 behandelen oppervlakkig wat ik daarnet aanhaalde.

Kan het boek altijd in pdf bezorgen als je wil.

Franck Maudit. Graag, klinkt interessant. .

Voor mij is de 50's juist een van de meest boeiende periodes uit de geschiedenis van de "lichte" muziek.
Ook omdat in die tijd de opname technieken zodanig verbeterd werden dat het mogelijk werd om en masse muziek in goede kwaliteit op te nemen en te verspreiden.
In deze tijd begon IMO de kristallisatie van de van alle lichte (belachelijke uitdrukking trouwens) muziek en bijbehorende sub culturen tot nu toe.

Dit begon imo qua Jazz al in de jaren '40 met de Be Bop die eigenlijk uit geldgebrek ontstond omdat de clubs in die tijd geen geld meer hadden voor zangers met een grote big band zodat de nadruk kwam te liggen op de individuele instrumenten in kleine combo's zoals drum, bas, sax, gitaar waardoor men ging experimenteren met akkoorden, toonladders, arpeggio's etc..
Dit ging gepaard met de eerste sub culturen; de hipsters (heeft niks met die baardapen van tegenwoordig te maken ) later de rockabilly's de nozems in Nederland, de mods in Engeland etc.
Tevens ging dit samen met andere disciplines als literatuur (Beat Generation) en de beeldende kunst.

Ook met andere werelddelen was er een kruisbestuiving. Voorbeeld: Brazilië integreerde de Jazz (2 5 1) akkoorden progressie, pasten de akkoorden aan en voorzag het van een Samba ritme. Et viola; Bossa Nova was geboren.
Dit waaide weer over naar America die dat weer in hun muziek propten.
Ander voorbeeld: In Jamaica werden Jazz en R&B voorzien van een Caraïbische ritme et voila; Daar was Ska en de rest is geschiedenis.
In de Jazz kwamen steeds ook meer Afrikaanse en Zuid- Amerikaanse invloeden.

Dit alles loopt imo door tot en met de jaren 70. Jazz, Rock & Roll, Soul, Funk, Hip Hop en ook het begin van de elektronische (dans) muziek.


Dus,...

Beginjaren '80, en genres als metal, punk en 'new wave' dan nog, maar: juist.
Harde muziek vind ik overigens geen bezwaar.
Als je ook ziet wat er in 2016 aan 'kwaliteit' wordt gereleased.. dan kies ik vaak liever voor de ontdekking van weer een nieuwe artiest / album uit de '70's of daaromtrent.

Kan ik wel mee leven buizen hoewel Punk en New Wave eind 70 begonnen? Metal weet ik niet.
Met "hard" wordt hoofdzakelijk volgens mij de opname techniek bedoeld waarbij het geluid tot een optimum wordt gecompresseerd wat ten koste gaat aan de kwaliteit van bepaalde frequenties?
Hierdoor komt de muziek harder en indringer over.
Een techniek die vooral ook in reclames wordt gebruikt.

Daar kan ik echt niet akkoord mee gaan.

Wat mij betreft steekt geen enkel decennium er bovenuit, er valt binnen iedere tijdspanne voldoende op te sommen waaraan ik mijn hartje kan ophalen. Dat je zelf misschien minder hebt met de huidige muziek is een andere kwestie. Maar kwaliteit is er meer dan genoeg.

Ja, het gaat inderdaad om de combinatie 'kwaliteit' met persoonlijke smaak.
Maar er zijn wel degelijk decennia die er bovenuit steken. En daar behoren de jaren '00 bijv. niet toe.
Wandel eens rond door bijv. de jaren 1971-1980, Franck Maudit. Vergeet de live-albums niet.

Wees gerust, ik ben meer dan goed vertrouwd met ieder decennium

De nillies hebben zoveel te bieden. Misschien moet jij maar eens wandelen door de jaren 2000-2009

Maar allemaal oude wijn in nieuwe zakken?

Stel dat het zo is. Wat zou het dan?

Al zou ik niet meteen weten wat er voor oude wijn is aan Arcade Fire & Burial (ik zeg maar wat).

Argh, van dit soort opmerking gaan mijn handen altijd zo jeuken. Laat ik het kort houden, een bijzonder domme en kortzichtige uitspraak.

Maar, wat ik eigenlijk wilde zeggen! Er zijn op deze site al genoeg topics waar gekletst kan worden over 'vroeger was alles beter', 'alle muziek van nu is kut', 'muziek van vroeger is saai' enz. enz. Hier een paar voorbeelden klik, klikker de klik.

Zullen we het hier gewoon hebben over de muziek uit de jaren '50 en het topic gebruiken waar het voor bedoeld is?

PS. interessante beschrijving Patrick! Wellicht had je na elektronische (dans) muziek. kunnen stoppen .

Niet zoveel.
Het ging mij meer om vernieuwende muziekstromingen met aanverwante cultuur veranderingen.
Muziek hoeft inderdaad niet perse vernieuwend te zijn om goed te zijn.


Thnx! En misschien heb je wel gelijk.
Back to the '50's

Of Stan Kenton/Bob Graettinger, Lennie Tristano, Jimmy Giuffre, Modern Jazz Quartet om maar wat namen te noemen. Die bewandelden de vrije paadjes al een stuk eerder dan die interessante gasten uit de 60's...

Om nog maar te zwijgen over George Russell. Die bleef ook nog in de decennia daarna hoogst inspirerend.

Ik heb niet zo heel veel uit de jaren '50 maar kan toch al een top-20 plaatsen.

1. Miles Davis - Kind of Blue
2. Elvis Presley - Elvis Presley
3. Chuck Berry - Chuck Berry Is on Top
4. Elvis Presley - Elvis
5. The Dave Brubeck Quartet - Time Out
6. Buddy Holly - Buddy Holly
7. Jacques Brel - Jacques Brel 4
8. The Everly Brothers - The Everly Brothers
9. The Crickets - The "Chirping" Crickets
10. Thelonious Monk - The Unique

11. Ray Charles - Ray Charles
12. B.B. King - The Blues
13. Miles Davis - Ascenseur Pour L'Échafaud
14. Sam Cooke - Sam Cooke
15. Chuck Berry - After School Session
16. Ray Charles - What'd I Say
17. Little Richard - Here's Little Richard
18. The Kingston Trio - The Kingston Trio
19. The Cadillacs - The Fabulous Cadillacs
20. Dion & The Belmonts - Presenting Dion and the Belmonts

De jaren '50 associeer ik met rock'n roll maar ook met blues, jazz en doo wop. Overdag draai ik dat niet zo vaak maar 's avonds vind ik het soms heerlijk om naar te luisteren.

Als gekend OL zou ik zelf ook liever nieuwe wijn - zeker witte - in ouwe zakken willen laten gieten, het liefst door Vestaalse maagden.

Edoch, ik sta werkelijk paf van de vele open deuren die hier nogmaals geopend worden.

Kom, ik citeer eens:

Dit alles loopt imo door tot en met de jaren 70. Jazz, Rock & Roll, Soul, Funk, Hip Hop en ook het begin van de elektronische (dans) muziek.
Volgens mij is het nadien alleen maar achteruit gegaan, (pop) muziek is over het algemeen versimpeld popmuziek is harder en saai... en ik denk dat er nooit meer zulke cultuur explosies zullen gebeuren zoals boven beschreven.


Hoe groter de mazen, hoe groter de kans dat er een onzinvis doorheen glipt. Die komt hier dan ook zelden op tafel. Ondertussen worden in het aangehaalde prozafragment hierboven ook heel wat stromingen/subgenres niet genoemd: dreampop, shoegaze, slowcore, postrock, industrial. Krijg een beetje het gevoel dat een biertapper/pilzenier uitspraken aan het doen is over dingen (zoals wijn) die niet binnen zijn scope (in kennistechnologie zegt men "domein") liggen. Mij zie/hoor je ook niet bij metal of hard, mainstream of andere rock - gewoon omdat dat NMD is en ik er bijgevolg ook geen andere uitspraak over wil (én kan doen) dan dat het NMD is. Denken iets zinnigs te kunnen zeggen over wat je alleen perifeer kent, is hetzelfde als roepen dat één woord voor sneeuw volstaat, waar bijv de Samers (Lappen) een twintigtal kennen.

En muziek van de nillies - tja zelfs doorwrochte stapneuzen/pilzeniers moeten toegeven dat er veel fraais aan begeleiding voor de alcoholische hedonist schuilt in de actuele Bud-step

Mijn soulio-jazzo's weten dat ik nog een trein moet halen voordat ik een beetje blauw kan worden en mijn toplijst kan maken

Elk decennium heeft wel invloed gehad op de ontwikkelingen binnen de muziekindustrie, of dit nou de jaren 50 zijn of de zero's. Zoals Mjuman ook al aangeeft zijn er teveel stromingen ontstaan door de jaren heen om overal kennis van te bezitten. Nog elk jaar verschijnen er platen die weer stappen zetten in nieuwe richtingen of bepaalde genres op fraaie wijze weer aan elkaar weten te verbinden.

De jaren 50 hebben ook een duidelijke stempel gedrukt op de ontwikkelingen van de jaren erna en dit was zeker niet alleen door de verschenen rock'n roll, jazz of blues platen. Neem bijvoorbeeld de getalenteerde Amerikaanse kunstenaar Harry Smith die vanuit zijn eigen veelzijdige collectie platen het beste werk uit de Amerikaanse roots en folk muziek van eind jaren 20 begin jaren 30 sorteerde en deze nummers uitbracht onder zijn Anthology of American Folk Music. Een krachtige samenstelling van vergeten klassiekers en het begin van veel nieuwe uitgaves onder het (Smithsonian) Folkways label. Terug naar materiaal uit de jaren 50, waar ook zeker een aantal fraaie film soundtracks niet mogen ontbreken. Bernard Herrmann's Vertigo en Leonard Bernstein's West Side Story, om maar enkele voorbeelden te noemen. Ook de wereldse klanken van de Indiase sitar doen mij goed, met het virtuoze en spirituele spel van Ravi Shankar. De Kossoy Sisters brachten nog het prachtige folkalbum Bowling Green uit. Ray Charles wist zich met zijn debuutalbum gelijk in de spotlights te zetten met zijn swingende mengsel van soul, gospel en jazz. Naast Elvis en Davis waren ook Baker en Sinatra flink op dreef in dit decennium. Genoeg om op te noemen en de waarde van de blues en folk uit de jaren 20 heeft zich gedurende dit decennium wel weer opgewerkt tot de eerste kenmerken van de fusion van verschillende stijlen.

Hmmm "OL", "ouwe zakken", "nieuwe wijn", "vestaalse maagden" genoeg voer voor aanhangers van de De freudiaanse school zou ik zeggen

In ernst: Ik was er al een beetje van teruggekomen NAV wat Edgar18 schreef.
Het was meer bedoeld als vliegertje maar achteraf heb ik een beetje spijt dat ik die heb opgelaten omdat de discussie verder ging over datgene van wat jij quote en niet over wat ik daarboven schreef wat mijn enthousiasme verwoordde over muziek van de jaren '50.
De andere stromingen die jij noemt weet ik over het algemeen wel wat van af (al weet ik niet waar Dreampop voor staat) maar daar ben ik jaren terug voor een groot gedeelte uitgetapt hoewel ik af en toe nog wel eens wat uit mijn platenkast trek.

Weet je wat. I stand bij deze corrected, ik verwijder dat laatste stukje en ga daarna weer rustig een biertje tappen (wellicht met een goede korenwijn vergezeld) .

Proost