Welke album is volgens jou het langste houdbaar. Dan doel ik op je favoriete albums. Bij mij is dat OK Computer van Radiohead omdat dat toch wel het album is waar ik nieuwe dingen in blijf horen, dat zich steeds weer blijft vernieuwen Dit is zo'n album dat ik waarschijnlijk over 40 jaar nog draai. Who's next?

Ik denk dat je dat enkel kan vragen aan de oudere users, aangezien zij de enigen zijn met ervaring.

Maar wat me lijkt, is dat het vooral de muziek is die je goed vond toen je jong was, die je later blijft draaien. Door de emotionele waarde blijft die altijd een trapje hoger staan. Dat zie je zelfs terug bij professionele muziekrecensenten.

Maar je hebt ook korte houdbaarheidsdata:

Mumford & Sons - Sigh No More. Goed album hoor, maar ik heb de laatste tijd totaal geen behoefte meer om hem op te zetten..

Maar JCG vroeg om de langst houdbare !

Led Zeppelin III heb ik (denk ik) al zo'n 36 jaar , luister er nog steeds naar , en staat al sinds 1872 in mijn top-10

OK Computer ben ik inmiddels wel klaar mee, geloof niet dat dat album voor mij nog veel geheimen heeft. Luister het nog eens in de 3, 4 jaar en dat is het wel...

Zijn sowieso weinig albums die ik 13 jaar ken en nog steeds regelmatig (als in vaker dan 2 keer per jaar) luister. Af en toe herontdek ik wel dingen die ik toen goed vond, maar er is geen enkele plaat die heel mijn muzikale leven regelmatig gedraaid heb...

Daar gaat niemand meer overheen, slotje!

Neen ik heb het ook inmiddels met Ok Computer gehad, de meeste songs hebben hun verrassende/ vernieuwende effect verloren en dat is jammer maar bon.

Ik heb het voornaamelijk moeite met albums waarbij er enorm veel hits op staan. Na een tijdje ben je die hits beu gedraaid en daarna begin je je aan de plaat een beetje te ergeren. Daarom draai ik ook platen en minder hits op meer dan gewone hitplaten...

Het langst houdbaar zijn voor mij uiteraard zo'n beetje de complete maiden collectie, niet dat ik daar nieuwe dingen in blijf horen, maar het verveelt me simpelweg helemaal nooit.

Los van metal verveelt een plaat als born to run van bruce springsteen nooit. ik hoorde de plaat een jaar of 15 geleden voor het eerst en elke keer wanneer ik de plaat weer hoor dan bedenk ik me weer dat het zo'n meester werk is!

Ik geloof zowieso niet zo in een houdbaarheidsdatum voor cd's. ik heb een behoorlijke collectie en daar zit geen enkele plaat tussen waarvan ik denk, dat vond ik destijds goed maar nu niet meer. ik denk dat mijn gehoorszin niet trendgevoelig is

Ai, dat hangt af van mijn humeur, denk ik. Momenteel ben ik weer volop bezig met mijn grote liefde: metal uit de jaren tachtig. Plots kan die liefde weer op een laag pitje branden en zoek ik de modernere variant op. De breedte van mijn glimlach bij het beluisteren van een album bepaalt doorgaans de houdbaarheid ervan. Ik vind wel dat een album niet noodzakelijk vernieuwend hoeft te zijn om een langer houdbaar te zijn. Een aantal voorbeelden buiten mijn gewoonlijke interessesfeer: American Recordings (1 tot 6), Live at Folsom, Live at San Quentin van Johnny Cash; vele albums van Bob Dylan en - lach maar - Bach!

Al 3 jaar in mijn top 10: Robert Wyatt - Rock bottom. Een record bij mij.

Voor mij komen er verschillende albums van The Doors voor in aanmerking.
Verliezen in al die jaren niks in kracht, en zijn muzikaal vrij breed.

Ik lach niet maar geef je groot gelijk Bij uitstek een componist die nooit gaat vervelen: enerzijds technisch interessant en aan de andere kant ook met enorme emotionele diepgang. Ik zet de Brandenburgse Concerten nog maar eens op

Talk Talk - The Colour of Spring

Een van de eerste cd's die ik kocht ergens in 1993 of 1994 en heeft nog niets van z'n glans en magie verloren. Een album dat bij elke gemoedstoestand past en die ik vaak uit de kast pluk als ik mensen over de vloer heb of als ik gewoon even niet zo snel weet wat te draaien. Verveelt niet, heeft nooit verveeld en zal dat ook nooit gaan doen, zelfs al draai ik hem een heel jaar elke dag.

Met Bach is absoluut NIETS mis, de beste man en zijn muziek zijn niet voor niets al meer dan 250 jaar volstrekt tijdloos

Klinkt misschien een beetje corny, maar de beatles... Dit popbandje kan me altijd wel bekoren, voornamelijk het latere werk dat wel. Hun begintijd is een beetje te recht toe recht aan. Een beetje zoals de Stones áltijd zijn geweest. (wil geen discussie uitlokken... daar is een apart beatles - stones forum voor (hoewel sinds wanneer mogen die twee woorden in één zin staan! foei!))

De houdbaarheidsdatum van muziek die ik langer dan een jaar of vijf goed vind is onbeperkt.

Ik luister al bijna zeven jaar regelmatig naar Led Zeppelin II. Dat geldt in iets mindere mate ook wel voor Slayer's Reign in Blood.

Maargoed, ik kan de vraag verder moeilijk beantwoorden.

The Cure blijft voor altijd mijn grootte liefde...ookal draai ik de platen soms een jaar niet toch zit daar voor mij geen houdbaarheidsdatum op!

Dan heb ik nog een lange weg te gaan, aangezien ik The Cure pas net liefheb.

Volgens mij werd vroeger (60's) wel meer tijdloze muziek gemaakt dan nu.
Beatles, Stones, Hendrix, ... spreken nu nog steeds meer tot de verbeelding dan dat bands als Muse en Radiohead ooit gaan doen.

Toch eens verder gaan kijken dan het neusje lang is.

Mwah, ik weet 't niet hoor. Zo groot als The Beatles is geen enkele andere band, en The Stones zijn natuurlijk ook erg groot.

Maar neem dan bijv. Nirvana. Of je er nu van houdt of niet, de legendarische status hebben ze wel binnen. Ik denk dat meer mensen Nirvana kennen dan bijv. The Kinks.

Ik denk dat ik naar al deze bands nog wel luister over 40 jaar.

The Oath heeft gelijk. Het heeft volgens mij eerder te maken met wat er toen op muzikaal terrein nog allemaal te ontginnen viel, dan met de genialiteit van de artiesten zelf. Alles is nu al wel zo'n beetje gedaan. Er zijn niet meteen nieuwe revoluties te verwachten, alleen nog maar weinig wereldschokkende kleine evoluties.

Bands hoeven toch niet per se heel groot te zijn en een legendarische status te hebben willen ze tijdloze muziek maken?

Wat hebben revoluties in muziek met de tijdloosheid van die muziek te maken?

Dat dus. Het ging om tijdloze muziek, dat blijft toch een subjectief iets. De status van een band maakt dan toch geen hol uit. Genoeg muziek die de legend status van een Nirvana niet hebben, maar die ik toch wel een heel stuk meer tijdloze muziek vind maken.

En altijd dat terug grijpen naar de oude mastodonten als the beatles en de stones, en dan muse en radiohead er lang leggen als representatief voor muziek van nu. Hoe bekrompen kun je zijn.

Voor de muziekgeschiedenis veel, omdat ze er een onuitwisbaar stempel op drukken.

Toch niet te snel oordelen. Altijd dat voorbijgaan aan die 'oude mastodonten' en denken dat het water opnieuw werd uitgevonden door bandjes die een toffe variant op het origineel gemaakt hebben en daarmee de tijdloosheid ingaan, zou wel eens meer bekrompen kunnen zijn. Met de geschiedenis als getuige.

Het is dus maar de vraag of je enkel en geheel voor jezelf wil spreken of enigszins een beetje objectiviteit zoekt. En in het geval van dat eerste, de louter persoonlijke subjectiviteit, is het dan weer bekrompen om de beleving en daaruit voortkomende mening van iemand anders bekrompen te noemen.

Kwaliteit kent geen tijd en is niet gebonden aan iets onzinnig als vernieuwing.

Maar het ging niet om de muziekgeschiedenis, maar hoe lang je iets kan blijven luisteren zonder dat het verveelt. En daar heeft het niks mee te maken.