menu

Overig / Apparatuur / Monomanie

zoeken in:
avatar van AdrieMeijer
Wandelaar schreef:
Laten we met z'n allen maar weer terugschakelen naar mono. En échte muziek maken!


Dit item maakt veel jeugdherinneringen los....
Ik probeerde een vriend te overtuigen van de kwaliteiten van Tim Buckley. Enthousiast liet ik hem Buzzin' Fly horen. Toen Tim uitgezongen was en de laatste tonen van de vibrafoon en gitaar wegstierven, zei hij droogjes: "Ik hoor een ruis."
Vervolgens probeerde hij mij enthousiast te maken voor iets wat hij mooi vond. Ik weet niet meer wat het was, steriele muzak of zo en ik zei dan ook dat ik het geen echte muziek vond. En hij sprak de volgende zin, die mij altijd is bijgebleven: "Nee, qua muziek vind ik er ook niet veel aan, maar het klinkt zo goed!"


avatar van Droombolus
AdrieMeijer schreef:
"Nee, qua muziek vind ik er ook niet veel aan, maar het klinkt zo goed!"


Dat is precies de zere plek bij veel audiofielen. Het geluid is vaak belangrijker dan de muziek.

En dan heb ik uit arrenmoede hier en daar wat audiofiele 180 grams LPs gekocht en daar zitten gewoon ook kraakjes op. Het zijn gewoon niet de überpersingen die het woord "audiofiel" suggereert, ze halen vaak niet eens de kwaliteit die veel LPs hadden toen ze en masse gedropt werden voor de CD.

avatar van Mjuman
Droombolus schreef:
(quote)


Dat is precies de zere plek bij veel audiofielen. Het geluid is vaak belangrijker dan de muziek.

En dan heb ik uit arrenmoede hier en daar wat audiofiele 180 grams LPs gekocht en daar zitten gewoon ook kraakjes op. Het zijn gewoon niet de überpersingen die het woord "audiofiel" suggereert, ze halen vaak niet eens de kwaliteit die veel LPs hadden toen ze en masse gedropt werden voor de CD.


Heel herkenbaar die opmerking: maat van me heeft een set van ong. 1,5 modaal jaarsalaris. Heeft een voorkeur voor - sorry als ik hiermee iemand kwets - boring music zoals Toto, Sarah Kay, Shirley Horn etc. Genesis zit dan wel ook in zijn canon, maar daarmee heb ik nooit wat gehad. Ben zelf op tijd afgehaakt - vanuit het besef dat de software (muziek) centraal stond en niet de hardware (apparatuur), vooropgesteld dat fijn spul wel handig is.

Terugdenkend besef ik dat veel van mijn eerste luisterschreden zijn gezet op het monopad: de draagbare Philips platenspeler met speaker in deksel of de ingebouwde Garrard platenspeler met monoversterker en 1 speaker, de platenspeler die was aangesloten op een Philips buizenradio. Mijn geheugen vertelt me evenwel niet meer hoe mijn eerste stereo-erlebnis was toen ik mijn eerste draaitafel (Pioneer PL 12D), op een Dual versterker met AR 4Xa speakers hoorde spelen; helaas hadden die speakers een vrij laag rendement, waardoor ik het regelmatig moest afleggen tegen de Wharfedales van mijn progbuurman

Bij Pink Floyd - Dark Side of the Moon heb ik link geplaatst waar je kwaliteit van persingen kunt tsjekken (= bolusiaanse seling) en idd veel oude zijn primadeluxe. Tien jaar geleden kon je eenvoudig nog goede en betaalbare persingen vinden; nu betaal je zelfs voor Michael Jackson - Bad al 12,- op de grote platenbeurs

avatar van Drs. DAJA
Volgens mij is het onhandig om per definitie voor of mono of stereo te zijn. Beide mixen bieden mogelijkheden. Er zijn tal van albums die sterk klinken in de mono mixen (vroeg Beatles werk, The Animals, Chet Baker, etc.) en er zijn ook tal van platen die je per se in stereo wil horen (Queen, Roger Waters).

De vraag is; wat was de bedoeling van de artiest en/of producer?

The Beatles zijn een mooi voorbeeld. Zij waren destijds (begin jaren ‘60) betrokken bij de mono mixen van hun albums en stereo was in die tijd nog iets wat de meeste mensen niet in huis hadden. In die stereo mix waren ze niet geinterreseerd, ze waren afwezig tijdens het maken en die werd vaak niet onder verder toezicht (of toewijding) gemixt. Er zijn zelfs situaties waarin de engineer of mixer maar een beetje begon te klooien met links rechts pannen (dat kun je bijv. op de eerste persingen van Electric Ladyland van Jimi Hendrix horen). Zeker t/m Revolver ben je bij The Beatles in principe het beste af met de mono versie. Maar vanaf midden jaren ‘60 veranderd er iets.

Steeds meer mensen kopen een stereo en artiesten gaan zich met beide mixen bezig houden. Om The Beatles als voorbeeld te blijven houden; op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en het White Album staan op de mono en stereo-versie soms andere takes of solo’s. Veel artiesten ontdekken de mogelijkheden van stereo en de keuze om voor de stereo of mono versie te gaan wordt steeds onduidelijker. Ik kan niet aanwijzen welke versie je van die albums moet hebben (dus heb ik beide). Wat wil de artiest?

Zo is het dus onzinnig om van albums die enkel in stereo zijn gemixt een mono-mixdown te maken (met die knop op sommige versterkers) en te denken dat 1 speaker voldoende is. Ik vind in principe mono-filie of monomanie onzinnig. Terwijl ik het er absoluut mee eens ben dat veel mono-persingen het beste klinken (ik verzamel ze ook).

Het antwoord is, net als met persingen, dat er geen gouden regel is. Niet alle mono-versies zijn het best net als dat niet per definite alle 1st UK versies de beste persingen zijn. Het kost moeite om er achter te komen wat de artiest precies bedoeld heeft en om vervolgens die versie te vinden. Maar als je eenmaal de juiste versie van een plaat gevonden hebt dan is dat meer dan de moeite waard. Ik heb door de juiste persing en de juiste mix momenten gehad waarbij ik (zelfs na jaren luisteren) voor het eerst een album (in haar context) ging begrijpen en dat ik bij de meest onverwachte nummers en bands tot tranen toe geroerd was.

avatar van Savant
Drs. DAJA schreef:
Volgens mij is het onhandig om per definitie voor of mono of stereo te zijn. Beide mixen bieden mogelijkheden. Er zijn tal van albums die sterk klinken in de mono mixen (vroeg Beatles werk, The Animals, Chet Baker, etc.) en er zijn ook tal van platen die je per se in stereo wil horen (Queen, Roger Waters).

De vraag is; wat was de bedoeling van de artiest en/of producer?

The Beatles zijn een mooi voorbeeld. Zij waren destijds (begin jaren ‘60) betrokken bij de mono mixen van hun albums en stereo was in die tijd nog iets wat de meeste mensen niet in huis hadden. In die stereo mix waren ze niet geinterreseerd, ze waren afwezig tijdens het maken en die werd vaak niet onder verder toezicht (of toewijding) gemixt. Er zijn zelfs situaties waarin de engineer of mixer maar een beetje begon te klooien met links rechts pannen (dat kun je bijv. op de eerste persingen van Electric Ladyland van Jimi Hendrix horen). Zeker t/m Revolver ben je bij The Beatles in principe het beste af met de mono versie. Maar vanaf midden jaren ‘60 veranderd er iets.

Steeds meer mensen kopen een stereo en artiesten gaan zich met beide mixen bezig houden. Om The Beatles als voorbeeld te blijven houden; op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band en het White Album staan op de mono en stereo-versie soms andere takes of solo’s. Veel artiesten ontdekken de mogelijkheden van stereo en de keuze om voor de stereo of mono versie te gaan wordt steeds onduidelijker. Ik kan niet aanwijzen welke versie je van die albums moet hebben (dus heb ik beide). Wat wil de artiest?

Zo is het dus onzinnig om van albums die enkel in stereo zijn gemixt een mono-mixdown te maken (met die knop op sommige versterkers) en te denken dat 1 speaker voldoende is. Ik vind in principe mono-filie of monomanie onzinnig. Terwijl ik het er absoluut mee eens ben dat veel mono-persingen het beste klinken (ik verzamel ze ook).

Het antwoord is, net als met persingen, dat er geen gouden regel is. Niet alle mono-versies zijn het best net als dat niet per definite alle 1st UK versies de beste persingen zijn. Het kost moeite om er achter te komen wat de artiest precies bedoeld heeft en om vervolgens die versie te vinden. Maar als je eenmaal de juiste versie van een plaat gevonden hebt dan is dat meer dan de moeite waard. Ik heb door de juiste persing en de juiste mix momenten gehad waarbij ik (zelfs na jaren luisteren) voor het eerst een album (in haar context) ging begrijpen en dat ik bij de meest onverwachte nummers en bands tot tranen toe geroerd was.


Drs. Daja raakt precies de kern in deze discussie! Mooie bijdrage.

gastheerg
Mono kan nooit een doel zijn net zoals stereo geen doel kan zijn.

Eind jaren 60 werden echter veel platen kunstmatig stereo gemaakt. Stereo als effect en niet als ondersteuning aan de muziek.

Ik heb uit die periode heel wat platen zowel in stereo als mono.

Mooi voorbeeld is het album Buffalo Springfield Again. Wie van dit soort muziek houdt een parel maar de stereo klink zo anders dan de mono.
Bij de stereo klinkt het of ze al uit elkaar zijn. De kanaalscheiding is gewoon te ver doorgevoerd. Stereo als truukje. Ik ben een groot fan van dit gezelschap maar draai van dit album alleen de mono.

Maar om mono heilig te verklaren gaat mij wel wat ver

Gast
geplaatst: vandaag om 12:47 uur

geplaatst: vandaag om 12:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.