Ik vermoed toch dat de grote meerderheid van de users hier die Black in zijn/haar bottom 5 zet het nummer daadwerkelijk tot de 5 minste finalisten vindt behoren. En zeker niet bang is dat Black ooit mee gaat doen om eremetaal hier, want dat is het nummer nog nooit gelukt en kan ook nog een eeuwigheid duren.

Eerlijk gezegd heb ik de hele hype rondom dit nummer nooit zo begrepen. Ik hoor vooral een rustige, weinig melodieuze rockballad zoals er zovelen zijn gemaakt, maar niet per se iets bijzonders wat dit nummer nu echt tot de allerbesten ooit laat behoren. Maar ja, Pearl Jam heeft wel veel trouwe fans.

Ik hoor een jonge man die verzwolgen wordt door liefdesverdriet. Iemand die baalt dat zijn grote liefde ervandoor is gegaan en in nu de pijn onder ogen probeert te zien. Ik snapte t eerst ook niet maar toen was het er ineens. Ik schreef er toevallig 5 jaar geleden een kort stukje over:

Black
Gitaarklanken zwellen aan..Hey…oooh.. voorzichtig baant de breekbare stem van Eddie Vedder zich een weg naar buiten door de oortjes van mijn Ipod..Sheets of empty canvas, untouched sheets of clay..onzeker worstelt hij zich door een eerste couplet vol liefdesverdriet..Were laid spread out before me as her body once did. Zwartgallige teksten en gelijksoortige instrumentatie begeleiden hem daarbij. Nog eenmaal doorstaat hij de pijn. Dit keer niet veroorzaakt door ingewikkelde familiebanden (Alive) of een roekeloze highschool-killer (Jeremy) maar 'gewoon' een stukgelopen relatie.

Ken je dat gevoel dat je een nummer luistert wat iedereen geweldige vindt, maar jijzelf eigenlijk maar niets? Je laat het links liggen, ondanks dat het regelmatig op de radio wordt gedraaid. Je hoort het wel, maar het kwartje valt niet. Jarenlang is het ,,niet bijzonder”, ,,dertien in een dozijn” en ,,wat saai”. Ik weet niet wanneer het moment bij mij precies kwam, maar eindelijk ben ik gezwicht voor de pracht van Pearl Jam’s Black. Voor het gehele album Ten eigenlijk en Eddie Vedder in het bijzonder.

Is het de solo van een van de meeste onderschatte gitaristen ooit, Michael Mcready, de prachtige tekst of gewoon de onverbloemde eerlijkheid waarmee Vedder zijn woorden over je uit weet te storten? Black staat al de hele dag op repeat om me door uiterst taaie studiestof te helpen. Geen inductive causal relations, of deviant relatives, maar vijf minuten rauwe liefdesproblematiek. Het kan dus ook gewoon wél duidelijk en zonder omfloerse woorden, mister Gerring!


Begin dit jaar werd mij gevraagd of ik zin had mee te gaan naar een concert van Pearl Jam. Nah, niet echt iets voor mij. Zestig euro om Alive, Jeremy en Black te horen? Laat maar zitten. Ik heb er nu spijt van, en niet alleen omdat ik heb vernomen dat t concert ,,super”, ,,briljant” en ,,meesterlijk” was. Nee, ik ben Eddie Vedder gaan bewonderen. Als geen ander weet hij met zijn beeldende teksten herinneringen aan te maken. Ik schreef het al eerder, maar er zijn weinig artiesten die met hun stem een sfeer kunnen neerzetten die zo goed past bij de beelden die ze oproepen. Black, maar ook de prachtige sountrackcd van Into The Wild zijn nog wel het meest exemplarisch voor die bewering.

Slechts weinigen voelen de geest van hun nummers zo goed aan als Vedder doet. Dan weer klein en breekbaar, vervolgens rauw en onverschrokken weet hij uiting te geven aan iedere stemming. Lente en herst in één seizoen. Neerslachtigheid hand in hand met optimisme. Onzekere zelfverzekerdheid. Realistisch en waar. Vedder weet waarover hij zingt.


Er is niets zo gemakkelijk als schrijven over muziek. Het schrijven van muziek daarentegen is van heel andere orde. Sommigen halen hun inspiratie uit alledaagse zaken, wereldgebeurtenissen en wat zoal passeert. Vedder zoekt het veel dichterbij zichzelf. En waar je bij artiesten als Lady Gaga, Rihanna en zelfs Bono twijfelt of ze ook maar één woord menen van wat ze zingen, kan daarover bij Eddie Vedder geen twijfel bestaan. And now my bitter hands cradle broken glass of what was everything. All the pictures have all been washed in black, tattooed everything...Hij doorstaat de pijn - die besloten ligt in bijna al zijn nummers – op het podium keer en keer opnieuw. Omdat hij het meent. Omdat hij niet anders kan.

01. The Velvet Underground - Venus In Furs
02. Bruce Springsteen – Born to Run
03. Nina Simone - Sinnerman
04. Songs: Ohia - Lioness
05. Pixies - Debaser
06. DJ Shadow - Stem/Long Stem
07. Elliott Smith - Waltz #2
08.
09.
10.
11. Talking Heads – Once In a Lifetime
12. Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
13. The Rolling Stones - Gimme Shelter
14. Massive Attack - Unfinished Sympathy
15. Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
16.
17. Pearl Jam - Black
18.
19. Pulp - Common People
20. Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
21. David Bowie – Lazarus
22.
23. New Order - Blue Monday
24.
25. Tame Impala - Let It Happen
26.
27. Radiohead - Exit Music (For A Film)
28. Kate Bush - Wuthering Heights
29.
30.
31. Depeche Mode - Enjoy The Silence
32. Band of Horses – The Funeral

Wordt echt tijd dat het MuMe-ladderkartel doorbroken wordt. Altijd weer diezelfde plaatjescarousel. 2x Radiohead, 2x Smiths, 2x Bowie 2x Arcade Fire in 1 top 30 is al irritant genoeg, maar ook nog eens in de top 10...hemel (en nee, niet in de positieve zin).

Mooi geschreven Jorg! Ik zal je tekst er nog eens bij pakken vanavond als Black door de luidsprekers van Orinoco schalt.

Het thema (hoe cliché het ook is) vind ik prachtig, maar bij mij zijn het een aantal andere break-up songs die ik classificeer als hors catégorie en waar ik een grote emotionele binding mee heb. Onder andere Song for Zula, Ge Zwiegt en Dancing on My Own reken ik daar toe.

Maar wel vier keer tweemaal dezelfde bands in de top 10...

Ja, hoe langt stelt het MuMeLadderkartel en de plaatjescarroussel ons geduld nog op de proef? En dat terwijl het vlaggenschip van de renaissancevloot dit jaar al aan de horizon is verschenen Hogere kartellogica, #jeweetz

Jij hebt blijkbaar nog nooit het hele nummer uitgezeten? Dat fenomenale repetitieve einde....waanzinnig. De band Live heeft ook zo'n nummer, genaamd Waitress. Al is dat over de gehele linie natuurlijk meer noise.

Ik geef gelijk toe dat ik die laatste nu volledig heb afgeluisterd én in niet in mijn bottom 10 zou zetten in de finaleladder. Net als die renaissancevloot. #instanthappiness

Al minimaal 30 keer, als ik m'n last.fm-statistieken moet geloven. Elk jaar in november/december hoor ik Black wel een keer of 5-6. Ik blijf het proberen. Ik ben al blij dat ik er niet meer de ergernis bij voel die ik vroeger wel had. En het is dat de classic rock al een aantal jaren ontbreekt in de Finale, anders had Black echt niet zo vaak op nummer laatst gestaan hier. Het raakt me alleen nog steeds niet. Maar uit zo'n verhaal als van Jorg kan ik wel moed putten, blijkbaar kan het kwartje ook na jaren nog eens vallen.

Algehele conclusie op basis van deze twee nummers, dat je smaak er niet bepaald op vooruit is gegaan

Interessante verschrijving, mag hieruit je tomeloze liefde voor de Band of Horses blijken? =P

Haha oeps, ik moet geen Franse leenwoorden gaan gebruiken als ik vervolgens niet weet hoe ik ze precies spel

BoH had ik slechts op #16 by the way. Op een drietal nummers na ken ik bijzonder weinig van de band echt goed.

1
2 Band of Horses - The Funeral
3 Kate Bush - Wuthering Heights
4
5 Pearl Jam - Black
6 The Velvet Underground - Venus In Furs
7
8 Bruce Springsteen - Born to Run
9
10
11 The Rolling Stones - Gimme Shelter
12
13
14 Songs: Ohia - Lioness
15 Pixies - Debaser
16 Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
17 Radiohead - Exit Music (For A Film)
18 Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
19 Massive Attack - Unfinished Sympathy
20 New Order - Blue Monday
21 Pulp - Common People
22
23 Nina Simone - Sinnerman
24 David Bowie - "Heroes"
25 Tame Impala - Let It Happen
26 Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
27 Elliott Smith - Waltz #2
28 Talking Heads – Once In a Lifetime
29 DJ Shadow Stem/Long Stem
30 David Bowie - Lazarus
31 Depeche Mode - Enjoy the Silence
32


Wel spijtig dat het weeral de standaardnamen zijn die opduiken in de top-10. Door de top-32 lijstes i.p.v. top-16 lijstjes lijkt het me ook zeer moeilijk om als verrassing te kunnen door dringen tot de hogere regionen.

Ik heb nu wel zelf niet zoveel recht van spreken zie ik, want buiten mijn nr. 32 en 22 zitten de andere 8 nummers mooi in mijn top-13.

Mooi omschreven hierboven de woorden van Scorpion_21 over Black.
Elke keer als ik dat nummer hoor doet 't een beetje pijn. Niet omdat het me doet denken aan één van MIJN gesneuvelde relaties. Nee. Ik huil mee met ZIJN verdriet, zo oprecht en gevoeld weet de man het te presenteren. Het lukt Vedder om zijn pijn één op één te transporteren naar ondergetekende. Elke keer weer.

Een prachtig voorbeeld van wat vijf minuten aan audio met een mens kan doen.

01 Pearl Jam - Black
02 Sigur Rós - Untitled 8
03
04
05
06 Band of Horses - The Funeral
07 Radiohead - Exit Music (For A Film)
08
09 Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
10 Songs: Ohia - The Lioness
11 The Rolling Stones - Gimme Shelter
12 New Order - Blue Monday
13 Talking Heads - Once In A Lifetime
14
15
16
17 Massive Attack - Unfinished Sympathy
18
19 Kate Bush - Wuthering Heights
20 Elliott Smith - Waltz #2
21
22 Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
23 Tame Impala - Let It Happen
24 Pixies - Debaser
25 Bruce Springsteen - Born To Run
26
27 Depeche Mode - Enjoy The Silence
28 Pulp - Common People
29 David Bowie - Lazarus
30 DJ Shadow - Stem/Long Stem
31 The Velvet Underground - Venus In Furs
32 Nina Simone - Sinnerman

Ja, Black. In een finale van 1995 ofzo had ik het zeer waarschijnlijk in de top 5 gezet. Maar is muziek die je hele leven meedraagt en er is muziek die ineens achterblijft in een bepaalde fase van je leven. Pearl Jam (en ook Black) is voor mij achtergebleven, is meer jeugdsentiment dan dat ik er nu nog flinke gevoelens bij heb. Black zal bij mij vermoedelijk nooit helemaal onderin terecht komen (of de finale moet een keer wel heel sterk worden), maar tenzij de finale enorm verandert in negatieve zin zit top 20 er ook vrijwel zeker nooit in. Daarvoor is er simpelweg teveel muziek die mijn ik van nu met zich meedraagt.

Volgens mij krijgen we op deze pagina precies uitgelegd waarom Black de love/hate-plaat bij uitstek is. Veel mensen vinden het fantastisch, maar veel anderen vinden het niet zo bijzonder (waaronder ikzelf, hij staat bij mij steevast bottom 5 - en dat is niet omdat ik vind dat ie te hoog in lijstjes staat). Er lijkt niet echt een tussenweg.

1. Bruce Springsteen – Born to Run
2. The Rolling Stones - Gimme Shelter
3.
4.
5.
6. Kate Bush - Wuthering Heights
7.
8. Pearl Jam - Black
9.
10. David Bowie – Lazarus
11.
12. Talking Heads – Once In a Lifetime
13. Pulp - Common People
14.
15. Tame Impala - Let It Happen
16. Band of Horses – The Funeral
17. Depeche Mode - Enjoy The Silence
18.
19. Pixies - Debaser
20, The Velvet Underground - Venus In Furs
21.
22. Songs: Ohia - Lioness
23. New Order - Blue Monday
24.
25. Radiohead - Exit Music (For A Film)
26. Elliott Smith - Waltz #2
27. Massive Attack - Unfinished Sympathy
28. Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
29. Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
30. Nina Simone - Sinnerman
31. Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
32. DJ Shadow - Stem/Long Stem

1. Pearl Jam - Black
2.
3.
4.
5.
6. The Rolling Stones - Gimme Shelter
7.
8. Radiohead - Exit Music (For A Film)
9.
10.
11.
12. Depeche Mode - Enjoy The Silence
13. Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
14. Talking Heads – Once In a Lifetime
15. New Order - Blue Monday
16. Bruce Springsteen – Born to Run
17.
18.
19. Songs: Ohia - Lioness
20. Pixies - Debaser
21. Pulp - Common People
22. David Bowie – Lazarus
23. Band of Horses – The Funeral
24. Tame Impala - Let It Happen
25. Kate Bush - Wuthering Heights
26. Nina Simone - Sinnerman
27. The Velvet Underground - Venus In Furs
28. Elliott Smith - Waltz #2
29. Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
30. Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
31. Massive Attack - Unfinished Sympathy
32. DJ Shadow - Stem/Long Stem

Ook een reden (niet bij mij overigens) die ik vaak hoor waarom mensen niet zoveel met Black kunnen is het grote gebaar. Black is niet subtiel, Black maakt van van het liefdesverdriet iets groots op een meeslepende, bijna theatrale manier. Dat trekt lang niet iedereen. Ook een reden waarom een band als U2 ook behoorlijk wat verzet oproept.

Zoals altijd zijn de echte toppers er voor de top 10 uit, dan maar hopen op mijn nummers 6,8, 10, 12 en 13

1. [--] [--] [1] [--] [--] [--] [--] [--] [--] DJ Shadow - Stem/Long Stem
2. [1] [--] [1] [2] [1] [1] [--] [--] [--] Nina Simone - Sinnerman
3. [3] [8] [7] [--] [7] [--] [9] [9] [--] New Order - Blue Monday
4. [--] [2] [--] [4] [5] [4] [6] [12] [12] The Velvet Underground - Venus In Furs
5. [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] Tame Impala - Let It Happen
6. [13] [10] [6] [6] [--] [--] [--] [--] [3] Radiohead - Exit Music (For A Film)
7.
8.
9. [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] David Bowie – Lazarus
10.
11. [10] [11] [--] [9] [--] [--] [--] [--] [25] Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
12.
13.
14. [--] [16] [--] [25] [--] [27] [29] [24] [20] Pixies - Debaser
15. [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] Band of Horses – The Funeral
16. [--] [5] [3] [13] [--] [--] [--] [--] [--] Songs: Ohia - Lioness
17. [18] [13] [--] [12] [10] [9] [10] [--] [--] Massive Attack - Unfinished Sympathy
18.
19.
20. [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] Bruce Springsteen – Born to Run
21. [12] [--] [--] [10] [--] [--] [--] [--] [--] Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
22. [24] [25] [26] [20] [20] [20] [20] [20] [22] Kate Bush - Wuthering Heights
23. [17] [18] [18] [21] [21] [19] [15] [8] [9] Depeche Mode - Enjoy The Silence
24. [--] [--] [14] [--] [--] [--] [28] [--] [--] Talking Heads – Once In a Lifetime
25.
26. [26] [24] [21] [23] [18] [--] [--] [--] [--] The Rolling Stones - Gimme Shelter
27.
28. [16] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
29. [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] [--] Elliott Smith - Waltz #2
30.
31. [29] [30] [30] [30] [30] [31] [--] [16] [--] Pearl Jam - Black
32. [32] [32] [31] [31] [32] [--] [--] [--] [--] Pulp – Common People

Black weinig melodieus? En dat meen je echt?

Ik maak mijn lijstjes vaak relatief o.b.v. de 'waan van de dag'. Black is een nummer dat je niet te vaak moet horen, want dan gaat de glans ervan af. Dit jaar was/ben ik er inmiddels wel weer klaar mee.

In mijn V500-lijstje stond Black overigens nog keurig op #99. Wat dan wel weer 53 plaatsen daling was. In tegenstelling tot Exit Music, die #405 stond, wat 141 plaatsen daling was.

Black stond in de tijdloze StuBru vorig naar nog op nr. 1 (maar daar kun je geen antistemmen uitbrengen). Overigens ben ik het eens met Scorpion_21 en ik vind het een prachtig nummer dat bij mij is gegroeid. Maar 12 andere songs in de finale vind ik net iets beter.

1
2
3 Pearl Jam - Black
4 Kate Bush - Wuthering Heights
5
6 Radiohead - Exit Music (For A Film)
7 Depeche Mode - Enjoy The Silence
8 The Rolling Stones - Gimme Shelter
9 DJ Shadow - Stem/Long Stem
10
11 Bruce Springsteen – Born to Run
12 Sigur Rós - Untitled 8 (Popplagið)
13 Sufjan Stevens - John Wayne Gacy Jr.
14
15 David Bowie – Lazarus
16 Band of Horses – The Funeral
17 Massive Attack - Unfinished Sympathy
18 Elliott Smith - Waltz #2
19 Tame Impala - Let It Happen
20 Pulp - Common People
21
22
23 Songs: Ohia - Lioness 
24
25
26 Talking Heads – Once In a Lifetime
27 Neutral Milk Hotel - In The Aeroplane Over The Sea
28 New Order - Blue Monday
29
30 The Velvet Underground - Venus In Furs 
31 Pixies - Debaser
32 Nina Simone - Sinnerman

De hele 'discussie' om Black is mooi om te volgen. Voor mij staat het nummer nog altijd op eenzame hoogte (en kan me ook niet voorstellen dat dat ooit nog zal veranderen). Nog steeds bezorgt het nummer mij kippenvel. Al hakt het er de ene keer meer in dan de andere. Hangt natuurlijk ook af van zaken als stemming en setting.

Ik hoop op 12 juni a.s. eindelijk Black eens live te mogen meemaken, na 3 eerdere 'mislukte' pogingen. Al kan ik de 3 concerten natuurlijk onmogelijk mislukt noemen met al die fantastische nummers die voorbij komen.

Kan altijd. Bij mij is Pearl Jam ook wel categorie 'oude liefde en nostalgie'. Ik was 21 en leefde in een andere muziektijd dan nu. De cd was net ingeburgerd, als tiener moest je het vooral doen met de radio en verder was er gewoon niet veel. Aan het einde van mijn tienerjaren begon ik de alternatieve muziek te ontdekken. Een blad als OOR hielp daar goed bij. En zo kwam ik terecht bij Pixies, Nick Cave, Living Colour, Nirvana, Soundgarden, Pearl Jam en Smashing Pumpkins. De meeste nog net voor de grote doorbraak en dat was toen gewoon heel anders dan hoe het nu gaat. De muziek kwam toen ook anders bij me binnen dan nu (nu toch wel wat meer 'consumerend' dan toen).

Hoor ik Black, dan denk ik aan die tijd. Dat ga jij vast met The National krijgen over een flink aantal jaar (die vind ik goed, maar voel ik ook veel minder zoals ik muziek voelde in 1991, terwijl jij er los op an gaan)

Ik heb het niet bekeken verder, maar ik kan me voorstellen dat mijn leeftijdsgenoten / generatie Black ook vrij hoog heeft staan (bij mij op 10 dit jaar). Geen idee hoe ik over het nummer zou denken als het nu zou zijn uitgebracht, heel anders waarschijnlijk.

Overigens zal ik zelf altijd wel blijven zweren bij Alive. Dat nummer maakte indertijd echt heel veel positieve emoties bij me los en pakt me nog steeds op die manier.

We gaan zo beginnen!

Luisteren: http://185.87.186.220:8000/orinoco
of via
http://orinocoradio.nl/


Chatten: Chat4all.net Free Flash IRC Client - chat.chat4all.net

Ik kom niet in de stream helaas, wat ik ook probeer.

Edit: dat duurde even, maar nu heb ik 'em v mij. Muse?

@Grafmat. Gewoon op m'n laptop, maar het lukte pas in tweede instantie via asx (vlc).

Vreemd. Waar probeer je het op dan? PC, laptop? Tablet, Mobiele telefoon?