We houden het low-key vanavond

Ach, jij bent mijn vriend.

De mooiste popsong van The Rain Parade wat mij betreft, erg jammer dat die het niet heeft gered.
Sowieso had Rain Parade het moeilijk, met 5 songs in de finale de ultieme Paisley-band wel, maar de nummers zaten elkaar blijkbaar in de weg...

Goed dat er vanaf nummer 12 aandacht is

11. True West - And Then the Rain 39 punten, 9 keer genoemd, nummer 1 van Choconas

1 puntje meer voor True West, een beetje de unsung heroes van deze movement. Ook bij mij erg lang onbekend en onbemind gebleven, al is daar gelukkig de laatste jaren verandering in gekomen. Een duidelijk door Television beinvloed bandje, volgens mij produceerde Tom Verlaine dit album ook, maar ook met de nodige psychedelica. Geweldige gitaarspel van Russ Tollman. Dit is wel hun beste nummer, mooi dat hij hier zo breed gedragen werd.

You Are My Friend, daar hebben Foo Fighters en Noel Gallagher naar geluisterd. Althans dat hoorde ik erin. Alleen hebben de Foos er niet veel goeds mee gedaan

Nu ik hem weer eens beluister had ik DT Blues toch bovenaan moeten zetten

Vanavond ga ik Game Theory- Big Shot Chronicles ontdekken en later vanavond tekstjes bij schrijven, omdat het kan. Wie doet mee?

Laatste bericht is uit 2011.

True West leren kennen via het heerlijke Shot You Down in het toplijstentopic.

DT Blues vond ik wat hebben van Mercury Rev, zeker qua vocals.

10. Green on Red - Time Ain’t Nothing, 42 punten, 8 keer genoemd, nummer 1 van EttaJamesBrown

Hadden we van dezelfde band op 12 nog het meest trieste nummer van deze editie, ze zijn met deze ook verantwoordelijk voor het meest optimistische. Wat een lekker nummer is dit toch. De enige ook waarvan ik me kan herinneren het in de jaren 80 op de radio gehoord te hebben. Het had verdiend een grote hit te zijn. Prachtige tekst, prachtig gezongen en hier dus wel die typerende keyboard-sound.
Uit 1985, van hun EP No Free Lunch. Heerlijk nummer! Of zei ik dat al?

Pak daarna ook the Loud Family mee. De geweldige band die Scott Miller na Game Theory oprichtte en die nog minder aandacht krijgt op MuMe.

Een paar jaar geleden zag ik Dan Stuart in de Kelderbar van VERA. Heb nog een beetje met Peter Weening en hem aan de bar gehangen. Dan en Etta zijn wel soulmates en kennen de gevaren van de fles.

Ook hier zong hij Time ain’t nothing. Ik hoorde vooral dubbele bodems en gemaakte opgewekte schijn.

Held!

Net als Viva Saturn - Brightside (1995)
De band van Roback na Rain Parade (staat maar 1 album op de site)

9. The Dream Syndicate - Glide, 46 punten, 8 keer genoemd

Slechts een van twee nummers uit de top-12 die bij niemand op 1 stond. Ook het meest recente nummer uit de lijst, uit 2017. Post-post-Paisley dus. Maar wat een comeback was dit. De moeder aller comebacks misschien wel. Na bijna 30 jaar weer een album maken en dan zo goed. Ik weet nog dat ik dit nummer voor het eerst hoorde toen en letterlijk werd weggeblazen. Fantastische trip dit nummer, en de rest van het album was ook van een zeer hoog niveau. Toch wel de ultieme en Paisley-band. I'm flying high and not ready to touch the ground. Prachtig motto

Fantastische track. Moest aan Slowdive denken bv, bijna shoegaze dit.

Ja, dat was ook een mooie comeback trouwens

Glide over het hoofd gezien. Ik dacht eigenlijk dat is zo onderhand wel genoeg Dream Syndicate. Dus niet

8. The dB's - A Spy in the House of Love, 46 punten. 8 keer genoemd, nummer 1 van 50tracks

Ja, wat heeft deze band met Paisley te maken? Wie het weet mag het zeggen. Als er al er enige common ground kan zijn dan zeker niet met dit nummer. Maar wat maakt het uit, het is genomineerd en dan mag het meedoen. Dat het dan ook nog hoge ogen gooit verbaast me niet, want het is een ongelooflijk lekker nummer. Ook weer zo'n nummer dat een hit had moeten zijn, maar nooit was. Zou toch in elke jaren 80 higschool-film perfect op de soundtrack hebben gepast?
Van Like This, uit 1984, het eerste album van The dB's zonder Chris Stamey. Peter Holsapple's album in feite, een man die niet veel later vijfde lid zou worden bij R.E.M. Maar dat terzijde.

Duidelijk R.E.M-y ja

7. Rainy Day - I'll Keep It With Mine, 47 punten, 6 keer genoemd, nummer 1 van Arrie

DE Paisley supergroup met leden van zowat alle belangrijke Paisley bands erin. Roback (Rain Parade), Quercio (The Three O'Clock) en Hoffs (Bangles) bv, maar nog veel meer. Ze waren met 20 geloof ik ongeveer. Ze brachtten in 1984 een erg fijn album uit met covers. Songs die hen inspireerden. Zo ook deze Bob Dylan outtake (vaak heeft Ome Bob geprobeerd dit nummer op te nemen, maar het is nooit echt gelukt om tot een volwaardige studioversie te komen) Wat een heerlijke en lieflijke song is dit zeg, ik smelt ervan. De prachtige cadans, de zalige viool en uiteraard vooral de zang van Hoffs. Het heeft een beetje een 60s vibe, een beetje VU style ook ergens. Maar het doet me ook wat Triffids-y aan, een Beautiful Waste bv

Ken het nummer eigenlijk van Nico.
Maar deze versie is misschien nog wel mooier, ja

Comeback plaat van Dream Syndicate is inderdaad het enige voorbeeld dat ik ken, waarbij die plaat nog beter is dan hun oude werk. Moeder alle comebacks inderdaad!

6. The Three O'Clock - Jet Fighter, 47 punten, 9 keer genoemd, nr. 1 van luigifort

Daar hebben we Quercio van The Three O'Clock
Evenveel Paisley als Powerpop vind ik dit. Mijn god, wat heerlijk. Hun grootste hit(je) ook, van hun erg fijne album Sixteen Tambourines. Catchy as hell met die harmonische samenzang, toch wel een Paisley trait. De jongens hebben er heel erg zin in, fijn ook die keyboards en die gierende drive van drums en gitaren. En de zang en ook de sfeer eigenlijk hebben iets totaal ongedwongens, iets kinderlijks Überkitsch misschien voor velen, maar ik vind het simpelweg geniaal!

5. The Dream Syndicate - Tell Me When It's Over, 49 punten, 11 keer genoemd, nr. 1 van ArthurDZ

Klinkt wel een beetje als een signature Syndicate of Paisley song met die groezelige gitaren. Van hun glorieuze album The Days of Wine and Roses. Sowieso een prachtige manier om een album te openen. Heerlijk die luie, beetje VU achtige gitaren met een erg fijne en herkenbare gitaarriff, zelfs de zang is een beetje achteloos lazy als Ome Lou zelf, of als Lawrence van Felt bv. Ach, ik hoor er zoveel bands in die hier de mosterd vandaan hebben gehaald

4. The Long Ryders - Ivory Tower, 50 punten, 7x genoemd, nummer 1 van Shaky

The Long Ryders, toch ook wel een erg fijne band, zeker met songs als deze van hun prachtige debuutalbum Native Sons. Een beetje een cowboysong, prachtig jangly gitaren en de samenzang hier is echt bijzonder mooi. Niet zo gek als je bedenkt dat voormalig Byrd Gene Clark hier mee doet   Ik moet hier qua sfeer, niet per se qua tempo, denken aan een Townes Van Zandt. Ook de rest van het album is het checken meer dan waard

Voor mij de (her)ontdekking van deze week. Kende wel wat Long Ryders, maar deze nog niet. Prachtsong!

3. Game Theory - 24, 8 keer genoemd, 58 punten

Wat mij betreft de grootste verrassing in de uitslag. De betreurde eerder genoemde Scott Miller. Een beetje een vreemde eend in de Paisley-bijt ook. Meer softe jangle eigenlijk, meer Smiths of R.E.M. dan Paisley. Het album werd ook geproduceerd door Mitch Easter, ook bekend van de eerste twee R.E.M.-albums. Ze tourden in 1985 ook samen. Maar waar de een wereldberoemd werd, raakte Scott Miller steeds meer in de vergetelheid tot aan zijn dood door zelfmoord in 2013. Erica's Word is zijn bekendste song denk ik, maar die haalde amper de top-20, maar 24 kwam tot de top-3. Heerlijk subtiel powerpop-liedje!

Zou Miracle Legion dan ook niet Paisley kunnen zijn, zelfde tijd ook

Twee jaar geleden naar een concert van the Long Ryders geweest (waar je je toen al prima aan de 1,5 m regel kon houden ). Hele avond zat ik op dit nummer te wachten, speelden ze het niet. Onbegrijpelijk.